Pagbabagong Espirituwal

Ang traditional na gamot ng Tsino ay gumagamit ng pulbos ng perlas bilang exfoliant sa loob ng libu-libong taon, kung saan ginagamit ang giniling na perlas upang tanggalin ang mga patay na cells sa ibabaw ng balat. Sa Romania, ang rejuvenating therapeutic mud ay naging isang sikat na exfoliant na pinaniniwalaang magpapabata at magpapakinis ng balat. Sa buong mundo, ginagamit ng mga tao ang mga body care practices na pinaniniwalaan nilang magpapabago kahit ng pinakamapurol na balat.
Ang mga kasangkapan na ginawa natin upang alagaan ang ating mga katawan ay makakapagbigay lamang sa atin ng pansamantalang kasiyahan. Ang mas mahalaga ay manatiling malusog at malakas tayo sa espirituwal. Bilang mga mananampalataya kay Hesus, binibigyan tayo ng kaloob ng espirituwal na pagpapanibago sa pamamagitan Niya. Isinulat ni apostol Pablo, “Bagaman tayo sa labas ay nanghihina, gayon ma'y sa loob tayo ay binabago araw-araw” (2 Mga Taga-Corinto 4:16). Ang mga hamon na kinakaharap natin araw-araw ay maaaring magpabigat sa atin kapag pinanghahawakan natin ang mga bagay tulad ng takot, pananakit, at pagkabalisa. Dumarating ang espirituwal na pagpapanibago kapag “itinuon natin ang ating mga mata hindi sa nakikita, kundi sa hindi nakikita” (v. 18). Ginagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbaling ng ating pang-araw-araw na mga alalahanin sa Diyos at pananalangin para sa bunga ng Banal na Espiritu—kabilang ang pag-ibig, kagalakan, at kapayapaan—na muling lumitaw sa ating buhay (Galacia 5:22–23). Kapag ipinaubaya natin ang ating mga problema sa Diyos at pinahihintulutan ang Kanyang Espiritu na sumikat sa atin araw-araw, Siya ay nagpapagaling sa ating kaluluwa.

Matutong Makontento

Sa kolum ng payo ng isang psychiatrist, sinagot niya ang isang nagngangalang Brenda, si Brenda ay ambisyosa at dahil dito siya ay walang pagka-kontento sa buhay. Ang kanyang mga salita ay mapurol. Sinabi ng psychiatrist na hindi nilikha ang tao upang maging masaya, kundi upang magtagumpay sa pagpapanatili ng buhay at pagpaparami. Sinabi pa niya na sinusundan natin ang "nakakapanghinayang at nakatatakam na paruparo" ng kasiyahan, subalit hindi natin ito palaging nahuhuli.
Naisip ko kung ano ang naramdaman ni Brenda habang binabasa niya ang mga salitang nihilistic ng psychiatrist at kung gaano kaiba ang maaaring pakiramdam niya kung nabasa niya ang Mga Awit 131 sa halip. Sa mga salita nito, binibigyan tayo ni David ng gabay na pagmuni-muni kung paano makahanap ng kasiyahan. Nagsisimula siya sa isang postura ng kababaang-loob, isinasantabi ang kanyang makaharing mga ambisyon, at habang ang pakikipagbuno sa malalaking katanungan sa buhay ay mahalaga, isinasantabi din niya ang mga iyon (v. 1). Pagkatapos ay pinatahimik niya ang kanyang puso sa harap ng Diyos (v. 2), ipinagkatiwala ang hinaharap sa Kanyang mga kamay (v. 3). Ang resulta ay maganda: “tulad ng isang anak na nihiwalay sa suso sa kanyang ina,” sabi niya, “ako ay nasisiyahan” (v. 2).
Sa isang sirang mundo na tulad natin, ang kasiyahan ay kung minsan ay mailap. Sa Mga Taga Filipos 4:11–13, sinabi ni apostol Pablo na ang kasiyahan ay isang bagay na dapat matutunan. Ngunit kung naniniwala tayo na idinisenyo lamang tayo upang "mabuhay at magparami," ang kasiyahan ay tiyak na isang hindi mahuhuli na paru-paro. Ipinakita sa atin ni David ang isa pang paraan: pagkuha ng kasiyahan sa pamamagitan ng tahimik na pamamahinga sa presensya ng Diyos.

Mahalin ang Diyos. Mahalin ang Iba.

"Panginoon, pakisuyong ipadala ako kahit saan maliban doon." Yan ang dasal ko bilang teenager bago pumasok ng isang taon bilang foreign exchange student. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ngunit alam ko kung saan di ko gusto pumunta. Hindi ko alam ang wika ng bansang iyon, at ang aking isip ay napuno ng mga pagtatangi laban sa mga kaugalian at mga tao doon. Kaya hiniling ko sa Diyos na ipadala ako sa ibang lugar.
Ngunit ang Diyos sa Kanyang walang katapusang karunungan ay ipnidala ako sa eksaktong lugar kung saan ko hiniling na huwag pumunta. Natutuwa akong ginawa Niya! Makalipas ang apatnapung taon, mayroon pa rin akong mga mahal na kaibigan sa lupaing iyon. Noong ikasal ako, doon nanggaling ang best man kong si Stefan. Nang magpakasal siya, lumipad ako doon para ibalik ang pabor. At nagpaplano kami ng isa pang pagbisita sa lalong madaling panahon.
Ang magagandang bagay ay nangyayari kapag ang Diyos ay nagdulot ng pagbabago ng puso! Ang gayong pagbabago ay inilalarawan ng dalawang salita lamang: “Kapatid na Saulo” (Mga Gawa 9:17).
Ang mga salitang iyon ay mula kay Ananias, isang mananampalatayang tinawag ng Diyos upang pagalingin ang paningin ni Saul kaagad pagkatapos ng kanyang pagbabalik-loob (vv. 10–12). Noong una ay lumaban si Ananias dahil sa marahas na nakaraan ni Saul, na nanalangin: “Narinig ko ang maraming ulat tungkol sa taong ito at ang lahat ng pinsalang ginawa niya sa iyong banal na bayan” (v. 13).
Ngunit si Ananias ay masunurin at umalis. At dahil nagkaroon siya ng pagbabago ng puso, nagkaroon si Ananias ng bagong kapatid sa pananampalataya, nakilala si Saulo bilang Pablo, at ang mabuting balita ni Jesus ay lumaganap nang may kapangyarihan. Ang tunay na pagbabago ay laging posible sa pamamagitan Niya!

Pag-alis ng mga Kasalanan

Nang mapansin ko ang isang sanga na namumuko sa tabi ng hose ng hardin sa tabi ng aming balkonahe, hindi ko pinansin ang tila hindi nakakapinsalang paningin. Paano posibleng makapinsala sa ating damuhan ang isang maliit na damo? Ngunit sa paglipas ng mga linggo, ang istorbong iyon ay naging kasing laki ng isang maliit na palumpong at nagsimulang kunin ang aming bakuran. Ang mga ligaw na tangkay nito ay umarko sa isang bahagi ng aming daanan at tumubo sa ibang mga lugar. Napatunayan kung malaki pala ang pinsala mula sa isang maliit na damo lamang, hiniling ko sa aking asawa na tulungan akong hukayin ang mga ligaw na damo sa mga ugat at pagkatapos ay protektahan ang aming bakuran ng pamatay ng damo. Kapag hindi natin pinapansin o tinatanggihan ang presensya nito, ang kasalanan ay maaaring manghimasok sa ating buhay, lumaki at magpapadilim sa ating personal na espasyo. Ang ating walang kasalanan na Diyos ay walang kadiliman sa Kanya. . . sa lahat. Bilang Kanyang mga anak, tayo ay nasasangkapan at inatasan na harapin ang mga kasalanan nang direkta upang tayo ay “makalakad sa liwanag, kung paanong siya ay nasa liwanag” (1 Juan 1:7). Sa pamamagitan ng pagtatapat at pagsisisi, nararanasan natin ang kapatawaran at kalayaan mula sa kasalanan (vv. 8–10) dahil mayroon tayong dakilang tagapagtanggol—si Hesus (2:1). Kusang-loob niyang binayaran ang pinakamahalagang halaga para sa ating mga kasalanan—ang Kanyang dugong-buhay—at “hindi lamang para sa atin kundi para sa kasalanan din ng buong mundo” (v. 2). Kapag ang ating kasalanan ay pinapaalala sa atin ng Diyos, maaari nating piliin ang pagtanggi, pag-iwas, o pagpapalihis ng responsibilidad. Ngunit kapag tayo ay nagtapat at nagsisi, Siya ay nag-aalis ng mga kasalanan na nakakasira sa ating relasyon sa Kanya at sa iba.

Hindi Tayo Nag-iisa

Sa maikling kwentong thriller ni Fredric Brown na “Knock,” isinulat niya, “Ang huling tao sa Mundo ay nakaupong mag-isa sa isang silid. May kumatok sa pinto." Hays! Sino kaya iyon, at ano ang gusto nila? Anong misteryosong nilalang ang dumating para sa kanya? Hindi nag-iisa ang lalaki. Hindi rin tayo. Ang simbahan sa Laodicea ay nakarinig ng katok sa kanilang pintuan (Apocalipsis 3:20). Anong supernatural na nilalang ang dumating para sa kanila? Ang kaniyang pangalan ay Jesus, “ang Una at ang Huli . . . ang Buhay” (1:17–18). Ang Kanyang mga mata ay nagliliyab na parang apoy, at ang Kanyang mukha ay “tulad ng araw na sumisikat sa buong ningning nito” (v. 16). Nang makita ng Kanyang matalik na kaibigan, si Juan, ang Kanyang kaluwalhatian, siya ay “natumba sa kanyang paanan na parang patay” (v. 17). Ang pananampalataya kay Kristo ay nagsisimula sa pagkatakot sa Diyos. Hindi tayo nag-iisa, at nakakaaliw din ito. Si Jesus ay “ang ningning ng kaluwalhatian ng Diyos at ang eksaktong representasyon ng kanyang pagkatao, na umalalay sa lahat ng bagay sa pamamagitan ng kanyang makapangyarihang salita” (Hebreo 1:3). Ngunit ginagamit ni Kristo ang Kanyang lakas hindi para patayin tayo kundi para mahalin tayo. Pakinggan ang Kanyang paanyaya, “Kung ang sinuman ay makarinig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako ay papasok at kakain na kasama ng taong iyon, at sila ay kasama ko” (Apocalipsis 3:20). Ang ating pananampalataya ay nagsisimula sa takot—Sino ang nasa pintuan?—at nagtatapos ito sa isang malugod na pagtanggap at mahigpit na yakap. Nangangako si Jesus na laging kasama natin, kahit na tayo ang huling tao sa mundo. Salamat sa Diyos, hindi kami nag-iisa.

Pagsasanay sa Banal na Kasulatan

Sa huling bahagi ng 1800s, ang mga tao sa iba't ibang lugar ay bumuo ng magkatulad na mapagkukunan ng ministeryo nang sabay-sabay. Ang una ay sa Montreal, Canada, noong 1877. Noong 1898, isa pang konsepto ang inilunsad sa New York City. Noong 1922, humigit-kumulang limang libo sa mga programang ito ang aktibo sa North America tuwing tag-araw. Kaya nagsimula ang maagang kasaysayan ng Vacation Bible School. Ang hilig na nagpasigla sa mga pioneer ng VBS ay isang pagnanais na malaman ng mga kabataan ang Bibliya. Si Paul ay may katulad na pagnanasa para sa kanyang batang protege na si Timoteo, na isinulat na “Ang Kasulatan ay kinasihan ng Diyos” at sinasangkapan tayo “sa bawat mabuting gawa” (2 Timoteo 3:16–17). Ngunit ito ay hindi lamang ang kaaya-ayang mungkahi na "masarap basahin ang iyong Bibliya." Ang payo ni Pablo ay kasunod ng matinding babala na “magkakaroon ng kakila-kilabot na mga panahon sa mga huling araw” (v. 1), kasama ang mga huwad na guro na “hindi kailanman makakarating sa kaalaman ng katotohanan” (v. 7). Mahalagang protektahan natin ang ating sarili sa pamamagitan ng Banal na Kasulatan, sapagkat ito ay naglulubog sa atin sa kaalaman ng ating Tagapagligtas, na ginagawa tayong "matalino sa kaligtasan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo Jesus" (v. 15). Ang pag-aaral ng Bibliya ay hindi lamang para sa mga bata; ito ay para din sa mga matatanda. At ito ay hindi lamang para sa tag-init; ito ay para sa bawat araw. Sumulat si Pablo kay Timoteo, "mula sa pagkabata ay alam mo na ang Banal na Kasulatan" (v. 15), ngunit hindi pa huli ang lahat para magsimula. Anuman ang yugto ng buhay natin, ang karunungan ng Bibliya ay nag-uugnay sa atin kay Jesus.

Sa Harap ng Diyos

 Ang unang larawan ng isang buhay na tao ay kinunan ni Louis Daguerre noong 1838. Ang larawan ay naglalarawan ng isang pigura sa isang bakanteng abenida sa Paris sa kalagitnaan ng hapon. Ngunit mayroong isang maliwanag na misteryo tungkol dito; ang kalye at mga bangketa ay dapat matao at may trapiko ng mga karwahe at pedestrian sa oras na iyon ng araw, ngunit walang makikita sa litrato.

Ang lalaki ay hindi nag-iisa. Nandoon ang mga tao at mga kabayo sa abalang Boulevard du Temple, ang sikat na lugar kung saan kinunan ang larawan. Hindi lamang sila makikita sa larawan. Ang oras ng pagkakalantad upang iproseso ang litrato (kilala bilang isang Daguerreotype) ay tumagal ng pitong minuto upang makuha ang isang imahe, na kailangang hindi gumagalaw sa panahong iyon. Lumilitaw na ang lalaki sa bangketa ang nag-iisang kinunan ng larawan dahil siya lang ang nakatayo—habang pinapakintab ang kanyang bota.

Minsan nagagawa ng katahimikan ang hindi magagawa ng paggalaw at pagsisikap. Sinabi ng Diyos sa Kanyang mga tao sa Awit 46:10, “Tumahimik kayo at kilalanin ninyo na ako ang Diyos.” Kahit na ang mga bansa ay “nagkakagulo” at “ang lupa” ay umuuga, ang mga tahimik na nagtitiwala sa Kanya ay makakatuklas sa Kanya ng “isang laging nakahandang saklolo sa kabagabagan” 

Ang pandiwang Hebreo na isinaling “manahimik” ay maaari ding isalin na “itigil ang pagsisikap.” Kapag tayo ay nagpapahinga sa Diyos sa halip na umasa sa ating limitadong pagsisikap, matutuklasan natin na Siya ang ating hindi matatawaran na “kanlungan at lakas” (v. 1).