Malaki ang naging epekto sa pananaw ni Elizabeth ng mga nakita niya sa sarili niyang pamilya. Dahil dito, hindi naging maganda ang tingin niya sa buhay may-asawa at sa pagkakaroon ng masayang pamilya.
Ang kanyang ama na si Mr. Bennet ay pinakasalan ang kanyang ina dahil naakit siya sa kanyang kabataan at kagandahan. Noong una silang mag-asawa, mukhang masayahin at kaaya-aya ang kanyang ina dahil bata at maganda siya. Pero hindi nagtagal, napansin ni Mr. Bennet na mahina ang pag-iisip nito at makitid ang pananaw sa buhay. Unti-unting nawala ang pagmamahal at affection niya para sa kanyang asawa.
Habang tumatagal, nawala rin ang respeto, paghanga, at tiwala niya sa kanyang asawa. Parang tuluyan nang nawala ang kanyang pag-asang magkaroon sila ng masayang buhay bilang mag-asawa at pamilya.
Pero kahit hindi masaya si Mr. Bennet sa kanyang pagsasama, hindi siya naghanap ng kung anu-anong bisyo o masasamang bagay para takasan ang kanyang problema. Sa halip, nag-enjoy siya sa pamumuhay sa probinsya at pagbabasa ng mga libro. Doon niya nakuha ang karamihan ng kanyang saya.
Hindi talaga nagbigay ng malaking kaligayahan sa kanya ang kanyang asawa. Sa halip, ang pagiging ignorante at pagiging medyo katawa-tawa ng kanyang asawa ay naging libangan na lang para sa kanya. Siyempre, hindi naman ito ang klase ng happiness na karaniwang gustong makuha ng isang lalaki mula sa kanyang asawa. Pero dahil wala siyang maraming ibang mapagkukunan ng entertainment, natuto na lang siyang pagtawanan at aliwin ang sarili sa pagiging foolish ng kanyang asawa.
Pero si Elizabeth ay matagal nang alam na hindi naging maayos ang pag-uugali ng kanyang ama bilang isang asawa. Masakit iyon para sa kanya. Nirerespeto niya ang talino ng kanyang ama at nagpapasalamat siya dahil naging mabait at mapagmahal ito sa kanya bilang anak. Kaya sinubukan niyang kalimutan ang mga bagay na hindi naman niya kayang baguhin.
Pero hindi niya tuluyang ma-ignore ang katotohanan na hindi ginampanan ng kanyang ama nang maayos ang kanyang mga responsibilidad bilang asawa. Mas masama pa dahil sa kanyang pag-uugali, nawalan ng respeto ang sarili niyang mga anak sa kanilang ina.
Ngayon, mas malinaw nang naiintindihan ni Elizabeth kung gaano kalaki ang maaaring maging epekto sa mga anak kapag ang kanilang mga magulang ay hindi talaga bagay sa isa't isa bilang mag-asawa.
Napansin din niya na may talino at kakayahan ang kanyang ama na sana ay nagamit niya nang mas mabuti. Kung ginamit lamang niya nang tama ang kanyang mga talento, maaari sana niyang matulungan ang kanyang mga anak na babae na maging mas maayos, respectable, at mahusay makitungo sa ibang tao—kahit hindi niya kayang baguhin ang kanyang asawa para maging mas matalino o mas malawak ang pananaw.
Matapos matuwa si Elizabeth na umalis na si Wickham, napansin niyang wala na siyang ibang masyadong dahilan para ikatuwa ang pag-alis ng regiment.
Hindi na ganoon karami o kaiba-iba ang mga lakad at social gatherings nila tulad ng dati. Sa bahay naman, kasama ni Elizabeth ang kanyang ina at si Kitty, na halos palaging nagrereklamo kung gaano kapag boring ang lahat sa paligid nila. Dahil sa kanilang walang tigil na pagrereklamo, naging malungkot at mabigat ang atmosphere sa bahay.
Iniisip ni Elizabeth na baka bumalik din sa pagiging mas sensible si Kitty pagdating ng panahon, lalo na ngayong wala na ang mga taong dating nakakaimpluwensya sa kanya.
Pero mas nag-aalala siya kay Lydia. Mas malaki ang posibilidad na lalo pang lumala ang pagiging careless, foolish, at sobrang confident ni Lydia. Dahil nasa lugar sila na maraming tao at sundalo, mas lalo lamang itong maaaring magpalakas ng kanyang maling pag-uugali.
Sa kabuuan, napagtanto ni Elizabeth ang isang bagay na madalas nangyayari sa buhay: minsan, sobrang inaabangan natin ang isang bagay at iniisip nating magiging napakasaya natin kapag nangyari iyon. Pero kapag dumating na talaga, hindi pala ganoon kasaya tulad ng inaasahan natin.
Kaya kailangan na naman ni Elizabeth ng ibang bagay na maaari niyang abangan. Kailangan niya ng panibagong pangarap o plano na maaari niyang pagtuunan ng excitement at pag-asa.
Ang pag-iisip tungkol sa isang masayang bagay na mangyayari sa hinaharap ay nakakatulong sa kanya na tiisin ang mga hindi magandang nangyayari sa kasalukuyan. Kahit may posibilidad na madismaya ulit siya, mas gusto niyang may inaabangan kaysa wala.
Ngayon, ang pagpunta niya sa Lakes ang naging pinaka-inaabangan niya. Ito ang nagsisilbing comfort at source of happiness niya habang tinitiis niya ang walang katapusang pagrereklamo ng kanyang ina at ni Kitty.
Kung makakasama lang sana niya si Jane sa trip, pakiramdam niya ay magiging perfect na ang lahat.
“Pero siguro,” naisip ni Elizabeth, “swerte rin na may hinihiling at inaabangan pa ako. Kung kumpleto na ang lahat ng plano ko, siguradong madidismaya rin ako.”
Sa madaling salita: Napagtanto ni Elizabeth na minsan, ang pagkakaroon ng isang bagay na inaabangan ay nagbibigay ng saya. Dahil may pangarap pa siyang trip sa Lakes, mayroon siyang dahilan para maging excited at malampasan ang mga hindi magandang araw niya ngayon.
“Pero sa pagkakataong ito, dahil may isang bagay akong patuloy na ikalulungkot—ang hindi pagsama ni Jane sa akin—maaari kong asahan na matutupad naman ang iba ko pang inaasahang saya.
Kapag ang isang plano ay parang lahat ng bahagi nito ay magiging perfect at masaya, malamang hindi talaga magiging ganoon. Para hindi tayo lubusang madismaya, kailangan siguro na may kahit isang maliit na bagay na hindi eksaktong ayon sa gusto natin.”
Nang umalis si Lydia, nangako siya sa kanyang ina at kay Kitty na madalas siyang susulat at ikukuwento ang lahat ng nangyayari sa kanya. Pero ang mga sulat niya ay matagal bago dumating, at kapag dumating na, napakaikli naman.
Sa mga sulat niya sa kanyang ina, halos wala siyang ibang ikinukuwento kundi na galing sila sa library, kung saan may ilang officers na sumama sa kanila, at nakakita siya roon ng napakagagandang accessories na sobrang nagustuhan niya.
Binabanggit din niya na mayroon siyang bagong damit o bagong parasol. Gusto sana niyang ikuwento ang mga iyon nang mas detalyado, pero kailangan niyang biglang tumigil sa pagsusulat dahil tinatawag na siya ni Mrs. Forster at pupunta na sila sa military camp.
Mas kaunti pa ang malalaman mula sa mga sulat niya kay Kitty. Kahit medyo mas mahaba ang mga iyon, napakaraming private at secret na bagay ang isinulat niya sa pagitan ng mga linya, kaya hindi maaaring ipakita ni Kitty ang mga sulat sa ibang tao.
Pagkalipas ng mga dalawa o tatlong linggo mula nang umalis si Lydia, nagsimulang bumalik ang magandang mood sa Longbourn. Mas naging masaya at magaan ang pakiramdam ng lahat.
Ang mga pamilyang nag-stay sa London noong winter ay nagsimula nang bumalik. Dahil summer na, nagsimula na rin ang mga bagong damit, gala, social gatherings, at iba pang mga activities.
Sa madaling salita: Medyo sarcastic si Elizabeth dito. Iniisip niya na dahil may isang bagay na hindi magiging perfect—ang hindi pagsama ni Jane—mas mababa ang chance na madismaya siya sa buong trip. Samantala, ang mga sulat ni Lydia ay puro tungkol sa mga officers, magagandang gamit, bagong damit, at pagpunta sa camp. Nang mawala si Lydia sa bahay nang ilang linggo, mas naging mapayapa, masaya, at magaan ang atmosphere sa Longbourn.
Bumalik na si Mrs. Bennet sa dati niyang ugali na palaging nagrereklamo tungkol sa kung anu-ano, kahit medyo kalmado naman siya. Pagsapit ng kalagitnaan ng June, mas gumaling na nang husto si Kitty at kaya na niyang pumunta sa Meryton nang hindi umiiyak.
Para kay Elizabeth, magandang senyales iyon. Umaasa siya na pagdating ng Pasko, baka maging sapat na ang pagiging sensible ni Kitty para isang beses na lang siya magbanggit tungkol sa mga officers bawat araw.
Pero siyempre, biro ni Elizabeth na baka hindi mangyari iyon kung sakaling gumawa ang War Office ng isang “malupit” na desisyon na magpadala na naman ng panibagong regiment ng mga sundalo sa Meryton.
Malapit na ang araw ng kanilang planned trip sa hilaga. Dalawang linggo na lang sana bago sila umalis nang dumating ang isang sulat mula kay Mrs. Gardiner.
At dahil sa sulat na iyon, kailangang baguhin ang kanilang travel plans.
May business si Mr. Gardiner kaya hindi siya makakaalis hanggang dalawang linggo pa pagdating ng July. Kailangan din niyang bumalik sa London sa loob lamang ng isang buwan.
Dahil dito, hindi na sapat ang oras para magawa nila ang mahaba nilang trip gaya ng orihinal nilang plano. Hindi na rin nila magkakaroon ng sapat na panahon para makita ang lahat ng lugar nang relaxed at hindi nagmamadali.
Kaya kinailangan nilang isuko ang plano nilang pumunta sa Lakes at gumawa na lang ng mas maikling trip.
Sa bagong plano nila, hanggang Derbyshire na lamang sila pupunta.
Marami pa ring magagandang lugar na makikita sa Derbyshire, sapat para maging busy sila sa halos buong tatlong linggo nilang bakasyon. At para kay Mrs. Gardiner, espesyal na interesante ang lugar na iyon.
Dati siyang tumira sa isang town doon nang ilang taon. Kaya ngayong plano nilang mag-stay roon nang ilang araw, malamang ay excited at curious siyang makita ulit ang lugar.
Sa totoo lang, maaaring kasing laki ng kanyang excitement sa pagbabalik sa dating lugar na iyon ang excitement niya sa pagbisita sa mga sikat na tourist attractions tulad ng Matlock, Chatsworth, Dovedale, at the Peak.
Sa madaling salita: Unti-unti nang nagiging mas sensible si Kitty ngayong wala na ang mga officers. Samantala, hindi na matutuloy ang original nilang long trip papunta sa Lakes dahil kailangan ni Mr. Gardiner na bumalik agad sa London dahil sa trabaho. Kaya Derbyshire na lang ang kanilang pupuntahan, at espesyal ito kay Mrs. Gardiner dahil dati siyang nakatira roon.
Sobrang nadismaya si Elizabeth. Matagal na niyang gustong makita ang Lakes, at iniisip pa rin niya na baka may sapat naman silang oras para makapunta roon.
Pero kailangan niyang tanggapin ang pagbabago sa kanilang plano. Mabuti na lang at likas siyang marunong maghanap ng dahilan para maging masaya, kaya hindi nagtagal ay nakalimutan na rin niya ang kanyang disappointment.
Pero nang mabanggit ang Derbyshire, marami agad siyang naisip.
Hindi niya kayang marinig ang salitang “Derbyshire” nang hindi naiisip ang Pemberley at ang may-ari nito—si Mr. Darcy.
“Pero siguro naman,” naisip niya, “puwede akong pumunta sa lugar niya nang walang problema. Baka puwede pa akong kumuha ng ilang magagandang bato o fossil doon nang hindi niya nalalaman.”
Siyempre, biro lamang iyon ni Elizabeth tungkol kay Mr. Darcy. Pero ipinapakita nito na nasa isip pa rin niya si Darcy kahit ayaw niyang aminin.
Ngayon, mas lalo pang humaba ang paghihintay niya. Sa halip na dalawang linggo, kailangan niyang maghintay ng apat na linggo bago dumating ang kanyang tiyuhin at tiyahin.
Sa wakas, lumipas din ang apat na linggo. Dumating na sina Mr. at Mrs. Gardiner sa Longbourn kasama ang kanilang apat na anak.
Dalawa sa mga anak nila ay mga batang babae na anim at walong taong gulang, at mayroon din silang dalawang mas batang lalaki.
Ang mga bata ay ipinaubaya sa espesyal na pag-aalaga ng kanilang pinsan na si Jane. Mahal na mahal ng lahat si Jane dahil siya ay kalmado, sensible, mabait, at sweet ang personality. Perfect siya sa pag-aalaga ng mga bata.
Kaya niyang turuan ang mga ito, makipaglaro sa kanila, at alagaan sila nang buong pagmamahal.
Isang gabi lamang nanatili sina Mr. at Mrs. Gardiner sa Longbourn.
Kinabukasan, umalis na sila kasama si Elizabeth. Excited silang makakita ng mga bagong lugar, makaranas ng mga bagong bagay, at magkaroon ng masayang adventure bilang isang pamilya.
Sa madaling salita: Nadismaya si Elizabeth dahil hindi sila makakapunta sa Lakes, pero mabilis din niyang tinanggap ang pagbabago. Nang marinig niya ang Derbyshire, agad niyang naisip si Mr. Darcy at Pemberley, dahil doon matatagpuan ang estate ni Darcy. Pagkatapos ng apat na linggong paghihintay, dumating ang kanyang tiyahin at tiyuhin kasama ang kanilang mga anak, at nagsimula na silang bumiyahe kasama si Elizabeth.
Isang bagay ang siguradong magiging maganda sa trip nila: magkakasundo sila bilang magkakasamang naglalakbay. Pare-pareho silang healthy at may magandang ugali, kaya kaya nilang tiisin ang anumang pagod o inconvenience sa biyahe. Masayahin din sila, kaya mas napapasaya nila ang isa't isa sa bawat magandang experience.
At dahil may pagmamahalan at maayos silang mag-isip, kaya nilang suportahan at i-comfort ang isa't isa kung sakaling may mga bagay na hindi maging ayon sa kanilang inaasahan.
Hindi na kailangang ilarawan nang detalyado ang buong Derbyshire o lahat ng famous places na dinaanan nila papunta roon. Ang mga lugar tulad ng Oxford, Blenheim, Warwick, Kenilworth, at Birmingham ay kilala na.
Ang mahalaga sa kuwento ay isang maliit na bahagi lamang ng Derbyshire.
Matapos nilang puntahan ang mga pangunahing tourist attractions sa lugar, nagpunta sila sa maliit na town ng Lambton, kung saan dating nakatira si Mrs. Gardiner. Nalaman niya kamakailan na may ilan pa pala sa dati niyang mga kakilala na nakatira roon.
Habang papunta sila sa Lambton, sinabi ng kanyang tiyahin kay Elizabeth na mga limang milya lamang ang layo ng Pemberley mula sa kanila.
Hindi naman direktang nasa route nila ang Pemberley, pero isa o dalawang milya lamang ang layo nito mula sa kanilang dadaanan.
Noong gabing bago sila bumiyahe, pinag-uusapan nila ang kanilang itinerary. Sinabi ni Mrs. Gardiner na gusto niyang makita muli ang Pemberley.
Sumang-ayon naman si Mr. Gardiner, kaya tinanong nila si Elizabeth kung gusto rin niyang pumunta.
“Dear, hindi mo ba gustong makita ang isang lugar na napakarami mo nang narinig tungkol dito?” tanong ng kanyang tiyahin.
“Lugar din iyon na connected sa marami sa mga kakilala mo. Si Wickham, alam mo, doon lumaki.”
Biglang naging uncomfortable si Elizabeth.
Alam niyang wala naman talaga siyang magandang dahilan para pumunta sa Pemberley. Kaya napilitan siyang magkunwaring wala siyang interes na makita ang lugar.
Sinabi niya na sawa na siya sa pagbisita sa malalaki at magagarang bahay. Dahil marami na siyang nakita na magagandang estates, sinabi niyang hindi na siya interesado sa mamahaling carpets, eleganteng kurtina, o magagarang decorations.
Sa madaling salita: Gusto ng tiyahin ni Elizabeth na pumunta sa Pemberley dahil malapit lang ito at dahil doon lumaki si Wickham. Pero naging nervous si Elizabeth dahil bahay ito ni Mr. Darcy. Ayaw niyang mapansin ng kanyang tiyahin at tiyuhin na interesado siyang makita ang Pemberley o si Darcy, kaya nagpanggap siyang sawa na siya sa mga malalaki at magagarang bahay.
Tinawanan ni Mrs. Gardiner ang pagiging sobrang cautious ni Elizabeth.
“Kung simpleng magandang bahay lang na maraming mamahaling furniture,” sabi niya, “hindi rin naman ako ganoon ka-interesado. Pero napakaganda ng paligid nito. Mayroon silang isa sa pinakamagagandang kagubatan sa buong lugar.”
Wala nang sinabi si Elizabeth, pero sa isip niya, hindi pa rin siya kumbinsido.
Agad niyang naisip ang posibilidad na makasalubong niya si Mr. Darcy habang tinitingnan nila ang Pemberley.
Nakakatakot iyon!
Namula siya sa mismong pag-iisip pa lang tungkol dito. Naisip niyang baka mas mabuting sabihin na lang niya nang diretso sa kanyang tiyahin na ayaw niyang pumunta kaysa isugal na makita niya si Darcy.
Pero may mga dahilan din kung bakit ayaw niyang sabihin iyon. Kaya nagdesisyon siya na huling option na lang ang pagsasabi ng totoo kung sakaling malaman niyang nasa Pemberley talaga si Darcy at ang pamilya nito.
Kaya nang magpunta siya sa kanyang kuwarto nang gabing iyon, palihim niyang tinanong ang chambermaid.
Tinanong niya kung maganda ba talaga ang Pemberley, kung sino ang may-ari nito, at—medyo kinakabahan—kung nasa Pemberley ba ang pamilya ng may-ari para sa summer.
At napakasaya ni Elizabeth nang marinig ang sagot sa huling tanong:
Wala roon ang pamilya.
Bigla siyang nakahinga nang maluwag. Dahil wala roon si Darcy, nawala ang kanyang kaba. Ngayon, malaya na siyang maging curious at talagang gusto nang makita ang Pemberley mismo.
Kinabukasan, nang muling pag-usapan nila ang tungkol sa Pemberley at tanungin siya ng kanyang tiyahin, madali na siyang nakasagot.
Nagkunwari siyang walang problema at parang wala lang sa kanya kung pupunta sila roon.
Kaya napagdesisyunan nila na pupunta sila sa Pemberley.
Sa madaling salita: Kinakabahan si Elizabeth dahil baka makita niya si Darcy sa Pemberley. Palihim niyang tinanong ang isang chambermaid kung naroon ba ang pamilya Darcy. Nang malaman niyang wala sila roon, nawala ang kanyang kaba at naging curious na talaga siyang makita ang Pemberley. Kaya pumayag siyang pumunta kasama ang kanyang tiyahin at tiyuhin.
