Halos hindi na mapigilan ni Mr. Collins ang kanyang tuwa dahil sa paanyaya. Para sa kanya, ito na ang pinakamasayang pangyayari.
Magkakaroon na siya ng pagkakataong ipakita sa kanyang mga bisita kung gaano kayaman at kahanga-hanga ang kanyang patron na si Lady Catherine, at maipakita rin kung gaano ito kabait sa kanya at kay Charlotte.
Ito mismo ang matagal na niyang hinihiling. Mas lalo pa siyang humanga kay Lady Catherine dahil agad silang inimbitahan, kahit kararating pa lamang nina Elizabeth at Maria.
"Aaminin ko," sabi niya, "hindi ako magugulat kung inimbitahan kami ni Lady Catherine na mag-tsaa at magpalipas ng gabi sa Rosings ngayong Linggo.
Kilala ko kasi kung gaano siya kabait at kagiliw sa mga tao, kaya inaasahan ko na rin iyon. Pero sino ang mag-aakalang iimbitahan niya kami agad sa hapunan? At hindi lang kami ni Charlotte, kundi kayong lahat pa, agad-agad pagkatapos ninyong dumating."
"Hindi naman ako gaanong nagulat," sagot ni Sir William. "Dahil sa mga karanasan ko sa buhay, nakita ko na kung paano kumilos ang mga taong may mataas na katayuan. Sa korte ng maharlika, karaniwan lang ang ganitong klase ng magalang at elegante nilang pakikitungo."
Buong araw at maging kinaumagahan, halos ang pagbisita nila sa Rosings lang ang pinag-uusapan. Paulit-ulit silang binibigyan ni Mr. Collins ng mga paalala kung ano ang dapat nilang asahan, para hindi sila mabigla sa malalawak at magagarang silid, sa napakaraming mga katulong, at sa napakasaganang hapunang naghihintay sa kanila.
Bago umalis ang mga babae upang magbihis para sa hapunan, sinabi ni Mr. Collins kay Elizabeth,
"Huwag kang mag-alala, mahal kong pinsan, tungkol sa isusuot mo.
Hindi naman inaasahan ni Lady Catherine na magsuot tayo ng kasing-elegante ng pananamit niya at ng kanyang anak. Isuot mo lang ang pinakamaganda mong damit.
Hindi na kailangan ng higit pa roon. Hindi ka mamaliitin ni Lady Catherine kung simple lang ang suot mo.
Gusto niyang malinaw pa rin ang pagkakaiba ng katayuan ng bawat isa."
Habang naghahanda ang mga babae, dalawa o tatlong beses pang dumaan si Mr. Collins sa tapat ng kanilang mga silid upang paalalahanan silang magmadali.
Paulit-ulit niyang sinasabi na ayaw ni Lady Catherine na pinaghihintay siya sa hapunan.
Dahil sa dami ng narinig niyang kuwento tungkol kay Lady Catherine at sa napakagarang pamumuhay nito, lalo lamang kinabahan si Maria Lucas.
Hindi siya sanay makihalubilo sa mga mayayaman at maharlika, kaya ang pagpunta niya sa Rosings ay inaabangan niya nang may halong takot at kaba—katulad ng kaba na minsang naramdaman ng kanyang ama nang iharap ito sa maharlikang korte sa St. James's.
Maganda ang panahon kaya naging kaaya-aya ang halos kalahating milyang paglalakad nila sa loob ng parke papunta sa Rosings. Tulad ng ibang malalaking lupain, napakaganda ng tanawin at maraming kahanga-hangang bahagi ng parke.
Nagustuhan ni Elizabeth ang kanyang nakita, pero hindi siya ganoon namangha gaya ng inaasahan ni Mr. Collins. Habang buong pagmamalaking binibilang nito ang dami ng mga bintana sa harapan ng mansyon at ikinukuwento kung gaano kalaki ang ginastos noon ni Sir Lewis de Bourgh para sa lahat ng salamin ng mga iyon, bahagya lamang na interesado si Elizabeth.
Habang umaakyat sila sa mga hagdan papunta sa pangunahing bulwagan ng Rosings, lalo pang kinakabahan si Maria sa bawat hakbang. Kahit si Sir William ay halatang hindi rin lubos na panatag.
Ngunit si Elizabeth ay nanatiling kalmado at matapang. Wala naman siyang narinig tungkol kay Lady Catherine na magpapakitang mayroon itong pambihirang talino o natatanging kabutihan.
Para sa kanya, ang yaman at mataas na katayuan sa lipunan lamang ay hindi sapat na dahilan para matakot siya.
Pagdating nila sa malaking bulwagan, buong pagmamalaking ipinakita ni Mr. Collins ang magandang disenyo at magagarang dekorasyon ng silid.
Pagkatapos ay sinundan nila ang mga katulong sa isang maliit na silid papunta sa silid kung saan naghihintay sina Lady Catherine, ang anak nitong si Miss de Bourgh, at si Mrs. Jenkinson.
Bilang paggalang sa kanilang pagdating, tumayo si Lady Catherine upang salubungin sila.
Dahil napagkasunduan na nina Charlotte at Mr. Collins na si Charlotte ang magpapakilala sa mga bisita, maayos at magalang niya itong ginawa. Hindi na niya dinagdagan ng mahahabang paliwanag, paulit-ulit na paghingi ng paumanhin, o labis na pasasalamat na tiyak na ginawa sana ni Mr. Collins.
Kahit minsan nang nakapunta si Sir William sa maharlikang korte ng St. James's, labis pa rin siyang namangha sa karangyaan ng paligid. Halos nakaya lang niyang yumuko nang magalang bago tahimik na umupo nang hindi man lang nagsasalita.
Si Maria naman ay halos hindi malaman ang gagawin sa sobrang kaba. Umupo siya sa dulo ng kanyang upuan at hindi alam kung saan titingin.
Samantala, si Elizabeth ay nanatiling kalmado at kampante. Tahimik niyang pinagmasdan ang tatlong babaeng nasa kanyang harapan.
Si Lady Catherine ay isang matangkad at malaking babae, na may matitipunong mukha at matitingkad na mga katangian. Bagama't may edad na siya, halatang naging napakaganda niya noong kanyang kabataan.
Ang hapunan ay kasinggarbo ng ipinangako ni Mr. Collins. Maraming katulong na nagsisilbi sa kanila, at naroon ang lahat ng magagarang pilak na kubyertos at mga pinggan na ipinagmamalaki niya noon pa.
Gaya rin ng sinabi niya, pinaupo siya ni Lady Catherine sa dulo ng mesa, at halatang pakiramdam niya ay wala nang hihigit pa sa karangalang iyon.
Masayang hinihiwa ni Mr. Collins ang mga pagkain, sarap na sarap sa bawat ulam, at walang tigil sa pagpuri sa lahat ng inihahain.
Siya palagi ang unang nagsasabing napakasarap ng bawat putahe, at agad naman siyang sinasang-ayunan ni Sir William. Ngayon ay nakabawi na ito sa kaba at inuulit na lamang ang halos lahat ng sinasabi ng kanyang manugang.
Nagtataka si Elizabeth kung paano natitiis ni Lady Catherine ang ganoon kalabis na pambobola.
Ngunit tila natutuwa naman si Lady Catherine sa labis nilang paghanga.
Magiliw siyang ngumingiti, lalo na kapag may pagkaing ngayon lang nakita o natikman ng kanyang mga bisita.
Hindi gaanong naging masigla ang usapan habang naghahapunan.
Handa sanang makipagkuwentuhan si Elizabeth kapag may pagkakataon, pero nakaupo siya sa pagitan nina Charlotte at Miss de Bourgh. Si Charlotte ay abalang nakikinig kay Lady Catherine, habang si Miss de Bourgh naman ay hindi man lang nakipag-usap kay Elizabeth sa buong hapunan.
Samantala, si Mrs. Jenkinson ay halos kay Miss de Bourgh lang nakatutok. Pinagmamasdan niya kung gaano kakaunti ang kinakain nito, paulit-ulit itong hinihikayat na tikman ang iba pang mga pagkain, at nag-aalala na baka may sakit o hindi maganda ang pakiramdam nito.
Si Maria naman ay sobrang kinakabahan kaya hindi halos makapagsalita. Ang mga lalaki naman ay halos walang ibang ginawa kundi kumain at humanga sa lahat ng kanilang nakikita.
Pagkatapos ng hapunan, bumalik ang mga babae sa drawing room. Wala silang gaanong ginawa kundi makinig kay Lady Catherine, na halos walang tigil sa pagsasalita hanggang sa maihain ang kape.
Sa bawat paksa, nagsasalita siya nang may matinding kumpiyansa, na para bang hindi siya sanay na may kumokontra o hindi sumasang-ayon sa kanyang opinyon.
Detalyado niyang tinanong si Charlotte tungkol sa pamamahala ng kanyang tahanan at agad itong binigyan ng kung anu-anong payo.
Sinabi niya kung paano dapat ayusin ang lahat sa isang maliit na pamilya tulad ng kina Charlotte, at tinuruan pa ito kung paano aalagaan ang kanilang mga baka at mga manok.
Napansin ni Elizabeth na para kay Lady Catherine, walang bagay na masyadong maliit o walang halaga kung magkakaroon siya ng pagkakataong magbigay ng utos o payo sa iba.
Kapag natitigil ang pag-uusap nila ni Charlotte, bumabaling naman si Lady Catherine kina Maria at Elizabeth at nagtatanong ng kung anu-ano, lalo na kay Elizabeth dahil siya ang hindi pa nito gaanong kilala. Sinabi pa niya kay Charlotte na si Elizabeth ay isang napakabait, magalang, at magandang dalaga.
Sunod-sunod na tinanong ni Lady Catherine si Elizabeth kung ilan ang kanyang mga kapatid na babae, kung mas matanda o mas bata ba ang mga ito sa kanya, kung may malapit nang mag-asawa sa kanila, kung magaganda ba ang mga ito, saan sila nag-aral, anong klaseng karwahe ang pag-aari ng kanilang ama, at ano ang apelyido ng kanyang ina bago ito nagpakasal.
Pakiramdam ni Elizabeth ay masyadong personal at mapanghimasok ang mga tanong na iyon, pero nanatili siyang kalmado at magalang sa pagsagot.
Pagkatapos ay sinabi ni Lady Catherine,
"Kung tama ang pagkakaalam ko, ang ari-arian ng inyong ama ay mapupunta kay Mr. Collins kapag siya ay pumanaw.
Para sa kapakanan mo," sabi niya habang lumilingon kay Charlotte, "natutuwa akong ganoon ang nangyari. Pero sa totoo lang, wala akong nakikitang dahilan kung bakit hindi maaaring mamana ng mga babae ang mga ari-arian ng pamilya.
Sa pamilya ni Sir Lewis de Bourgh, hindi naman kinailangan ang ganoong patakaran."
Pagkatapos ay tinanong niya si Elizabeth,
"Miss Bennet, marunong ka bang tumugtog ng piyano at kumanta?"
Pagkatapos ng hapunan, bumalik ang mga babae sa drawing room. Wala silang gaanong ginawa kundi makinig kay Lady Catherine, na halos walang tigil sa pagsasalita hanggang sa maihain ang kape. Sa bawat paksa, nagsasalita siya nang may matinding kumpiyansa, na para bang hindi siya sanay na may kumokontra o hindi sumasang-ayon sa kanyang opinyon.
Detalyado niyang tinanong si Charlotte tungkol sa pamamahala ng kanyang tahanan at agad itong binigyan ng kung anu-anong payo. Sinabi niya kung paano dapat ayusin ang lahat sa isang maliit na pamilya tulad ng kina Charlotte, at tinuruan pa ito kung paano aalagaan ang kanilang mga baka at mga manok.
Napansin ni Elizabeth na para kay Lady Catherine, walang bagay na masyadong maliit o walang halaga kung magkakaroon siya ng pagkakataong magbigay ng utos o payo sa iba.
Kapag natitigil ang pag-uusap nila ni Charlotte, bumabaling naman si Lady Catherine kina Maria at Elizabeth at nagtatanong ng kung anu-ano, lalo na kay Elizabeth dahil siya ang hindi pa nito gaanong kilala.
Sinabi pa niya kay Charlotte na si Elizabeth ay isang napakabait, magalang, at magandang dalaga.
Sunod-sunod na tinanong ni Lady Catherine si Elizabeth kung ilan ang kanyang mga kapatid na babae, kung mas matanda o mas bata ba ang mga ito sa kanya, kung may malapit nang mag-asawa sa kanila, kung magaganda ba ang mga ito, saan sila nag-aral, anong klaseng karwahe ang pag-aari ng kanilang ama, at ano ang apelyido ng kanyang ina bago ito nagpakasal.
Pakiramdam ni Elizabeth ay masyadong personal at mapanghimasok ang mga tanong na iyon, pero nanatili siyang kalmado at magalang sa pagsagot.
Pagkatapos ay sinabi ni Lady Catherine,
"Kung tama ang pagkakaalam ko, ang ari-arian ng inyong ama ay mapupunta kay Mr. Collins kapag siya ay pumanaw. Para sa kapakanan mo," sabi niya habang lumilingon kay Charlotte, "natutuwa akong ganoon ang nangyari.
Pero sa totoo lang, wala akong nakikitang dahilan kung bakit hindi maaaring mamana ng mga babae ang mga ari-arian ng pamilya. Sa pamilya ni Sir Lewis de Bourgh, hindi naman kinailangan ang ganoong patakaran."
Pagkatapos ay tinanong niya si Elizabeth,
"Miss Bennet, marunong ka bang tumugtog ng piyano at kumanta?"
"Naku, oo, maaaring totoo iyan," sabi ni Lady Catherine. "Pero iyan mismo ang dahilan kung bakit kailangan ng isang governess. Kung kilala ko lang ang iyong ina noon, talagang pipilitin ko siyang kumuha ng isa. Palagi kong sinasabi na walang maayos na edukasyon kung walang tuloy-tuloy at disiplinadong pagtuturo, at isang governess lamang ang makapagbibigay niyon.
"Nakakatuwang isipin kung ilang pamilya na ang natulungan ko sa paghahanap ng mabubuting governess. Lagi akong masayang makatulong sa mga kabataang babae na makahanap ng magagandang trabaho.
Apat sa mga pamangkin ni Mrs. Jenkinson ang nakahanap ng napakagandang posisyon dahil sa mga rekomendasyon ko. At kamakailan lang, may isa pa akong inirekomendang dalaga na nabanggit lang sa akin nang hindi inaasahan, at tuwang-tuwa ang pamilyang kumuha sa kanya.
"Mrs. Collins, nasabi ko na ba sa iyo na dumalaw kahapon si Lady Metcalfe para magpasalamat sa akin? Sabi niya, napakalaking biyaya raw ni Miss Pope.
Sinabi pa niya sa akin, 'Lady Catherine, binigyan ninyo ako ng isang napakahalagang tao.'
"Ngayon, Miss Bennet, sabihin mo nga sa akin, ang mga nakababata mong kapatid, naipakilala na ba sila sa lipunan?"
"Opo, ma'am. Lahat po sila."
"Lahat?" gulat na sabi ni Lady Catherine. "Lahat ng lima ninyong magkakapatid ay nakikisalamuha na sa lipunan nang sabay-sabay? Napakabihira niyan! At ikaw pa ay pangalawang anak lamang. Ang mga nakababata mong kapatid ay nakikihalubilo na kahit hindi pa kasal ang mga nakatatanda?
Napakabata pa siguro nila."
"Opo, ma'am," sagot ni Elizabeth. "Ang bunso kong kapatid ay wala pang labing-anim na taong gulang. Baka nga medyo bata pa siya para sa maraming pagtitipon.
Pero sa totoo lang, sa tingin ko ay hindi makatarungan kung pipigilan ang mga nakababatang kapatid na makisalamuha at magsaya dahil lamang hindi pa kasal ang kanilang mga ate, o dahil wala pa silang balak mag-asawa.
Ang bunso ay may kapareho ring karapatan na maranasan ang saya ng kabataan tulad ng panganay. Hindi tama na ipagkait iyon sa kanila dahil lamang sa ganoong dahilan."
"Naku, oo, maaaring totoo iyan," sabi ni Lady Catherine. "Pero iyan mismo ang dahilan kung bakit kailangan ng isang governess. Kung kilala ko lang ang iyong ina noon, talagang pipilitin ko siyang kumuha ng isa. Palagi kong sinasabi na walang maayos na edukasyon kung walang tuloy-tuloy at disiplinadong pagtuturo, at isang governess lamang ang makapagbibigay niyon.
"Nakakatuwang isipin kung ilang pamilya na ang natulungan ko sa paghahanap ng mabubuting governess. Lagi akong masayang makatulong sa mga kabataang babae na makahanap ng magagandang trabaho. Apat sa mga pamangkin ni Mrs. Jenkinson ang nakahanap ng napakagandang posisyon dahil sa mga rekomendasyon ko.
At kamakailan lang, may isa pa akong inirekomendang dalaga na nabanggit lang sa akin nang hindi inaasahan, at tuwang-tuwa ang pamilyang kumuha sa kanya.
"Mrs. Collins, nasabi ko na ba sa iyo na dumalaw kahapon si Lady Metcalfe para magpasalamat sa akin? Sabi niya, napakalaking biyaya raw ni Miss Pope. Sinabi pa niya sa akin, 'Lady Catherine, binigyan ninyo ako ng isang napakahalagang tao.'
"Ngayon, Miss Bennet, sabihin mo nga sa akin, ang mga nakababata mong kapatid, naipakilala na ba sila sa lipunan?"
"Opo, ma'am. Lahat po sila."
"Lahat?" gulat na sabi ni Lady Catherine. "Lahat ng lima ninyong magkakapatid ay nakikisalamuha na sa lipunan nang sabay-sabay? Napakabihira niyan!
At ikaw pa ay pangalawang anak lamang. Ang mga nakababata mong kapatid ay nakikihalubilo na kahit hindi pa kasal ang mga nakatatanda? Napakabata pa siguro nila."
"Opo, ma'am," sagot ni Elizabeth. "Ang bunso kong kapatid ay wala pang labing-anim na taong gulang. Baka nga medyo bata pa siya para sa maraming pagtitipon.
Pero sa totoo lang, sa tingin ko ay hindi makatarungan kung pipigilan ang mga nakababatang kapatid na makisalamuha at magsaya dahil lamang hindi pa kasal ang kanilang mga ate, o dahil wala pa silang balak mag-asawa. Ang bunso ay may kapareho ring karapatan na maranasan ang saya ng kabataan tulad ng panganay. Hindi tama na ipagkait iyon sa kanila dahil lamang sa ganoong dahilan."
Nang matapos nang maglaro ng baraha sina Lady Catherine at ang kanyang anak, iniligpit na ang mga mesa. Pagkatapos, magiliw na inalok ni Lady Catherine si Mrs. Collins na gamitin ang kanyang karwahe pauwi. Nagpasalamat si Charlotte at agad na tinanggap ang alok, kaya ipinahanda kaagad ang karwahe.
Bago sila umalis, nagtipon muna silang lahat sa paligid ng fireplace. Doon, buong kumpiyansang sinabi ni Lady Catherine kung ano raw ang magiging panahon kinabukasan, na para bang tiyak na mangyayari ang lahat ng kanyang sinasabi.
Makalipas ang ilang sandali, dumating na ang karwahe bilang hudyat na oras na nilang umalis. Paulit-ulit na nagpasalamat si Mr. Collins kay Lady Catherine sa lahat ng kabutihang ipinakita nito, habang si Sir William naman ay sunod-sunod ang pagyuko bilang paggalang. Pagkatapos nito, tuluyan na silang umalis sa Rosings.
Pagkasakay nila sa karwahe at makalayo sa bahay, agad na tinanong ni Mr. Collins si Elizabeth kung ano ang masasabi niya sa lahat ng nakita niya sa Rosings. Alang-alang kay Charlotte, pinili ni Elizabeth na magsabi ng mas magagandang komento kaysa sa tunay niyang nararamdaman.
Ngunit kahit pinuri na niya ang Rosings, hindi pa rin iyon sapat para kay Mr. Collins. Hindi nagtagal, siya na mismo ang nagpatuloy sa pagpuri kay Lady Catherine at sa kanyang napakagarang tahanan, na para bang walang ibang makapagbibigay ng sapat na papuri kundi siya lamang.
