Ang Puso ng Nagbibigay

Ang matandang lalaki ay matagal na tumitingin sa mga backpack ng mga bata sa tindahan. 

Sinabi niya kay Karen, “Kaarawan ng apo ko. Sana magustuhan niya ang regalo ko.” 

Sa pagpunta sa cashier, mahigpit niyang hawak ang isang pink na backpack na may disenyo ng cartoon character. 

Kitang-kita ang kanyang tuwa. 

Pagkaraan, sa isang restawran, nakita niya muli ang matanda kasama ang isang maliit na batang babae at ang kanyang mga magulang. 

Nang buksan ng bata ang regalo, sinabi niya, “Hindi ko gusto ang character na ito! At ayaw ko sa pink!” 

Pinilit siya ng kanyang mga magulang na humingi ng paumanhin, pero nagreklamo pa rin siya. 

Sumasakit ang puso ni Karen para sa kanyang lolo. 

Naalala ni Karen kung paano siya paminsang tumutugon sa mga regalo ng Diyos. 

Madalas, siya ay nagrereklamo o nagnanais ng iba, hindi nakikita ang himala sa kanyang harapan—na ang Diyos Mismo ay may pagmamahal na nagbigay ng isang bagay para sa kanya. 

Gusto niya ang bagay na iniisip niyang mas mabuti, at dahil dito, hindi niya napapansin ang pagpapala na nasa kanyang mga kamay. Ganito rin ang ginawa ng mga Israelita. 

Matapat na tinupad ng Diyos ang Kanyang pangako sa kanila: “Ako’y magbubuhos ng tinapay mula sa langit para sa inyo” (Exodo 16:4). 

Gabi-gabi, tiyak ang Kanyang kaloob: “At nang bumagsak ang hamog sa kampo sa gabi, bumaba rin ang mana” (Mga Bilang 11:9). Ngunit sa halip na magpasalamat, nagreklamo ang mga tao, “Hindi na kami nakakakita ng iba kundi ang mana na ito!” (v. 6). 

Sa halip na mapakumbabang humiling ng iba pang kaloob mula sa Diyos, nagrereklamo sila sa ibinigay na regalo. 

Naalala pa ni Karen ang nasasaktan na tingin sa mga mata ng lolo noong araw na iyon, at ito’y nagpaalala sa kanya kung paano marahil nararamdaman ng ating Ama sa Langit kapag tayo ay nagrereklamo. Ang Diyos ay nagbibigay nang may pagmamahal, kahit sa mga paraan na hindi natin lubos na nauunawaan. 

Matuto tayong makita ang Kanyang mga regalo nang may pasasalamat, pinahahalagahan hindi lamang ang ating hinahangad, kundi ang mga bagay na Kanyang ibinigay sa atin araw-araw.

Ang Diwa ng Tunay na Pagmamahal sa Kapwa

Mula sa kanyang higaan sa ospital, napangiti at nagliwanag ang mukha ni Marie Coble nang makita niya ang delivery driver na ang tulong ay malamang na nagligtas ng kanyang buhay.

Nadapa siya sa kanilang driveway at nabagok ang kanyang ulo, na naging sanhi ng pagdurugo sa utak.

Nang makita ang kanyang kalagayan, tinulungan siya ni Raheem Cooper habang tumatawag ng mga paramedic.

Inanyayahan ng pamilya na dalawin siya sa ospital, si Raheem ay madalas pang magdala ng mga matatamis na pagkaing gusto niya upang makatulong sa kanyang paggaling.

Ang kanilang kuwento ay nagpapaalala sa talinghaga ng Mabuting Samaritano.

Ang talinghaga ay tugon ni Jesus sa tanong ng isang abogado tungkol sa kung ano ang dapat niyang gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan.

Itinuro siya ni Jesus pabalik sa Kasulatan at tinanong kung ano ang nakasulat sa Kautusan.

Tama ang sagot ng lalaki: dapat mahalin ang Diyos nang buong puso at mahalin ang kapwa gaya ng sarili.

Gayunman, dahil nais niyang ipagtanggol o bigyang-katwiran ang sarili, nagtanong pa ang dalubhasa ng isang mahalagang tanong: “Sino ang aking kapwa?”

Bilang tugon dito, isinalaysay ni Jesus ang kuwentong ngayo’y kilala na, na muling nagbigay-kahulugan sa tunay na diwa ng pagmamahal sa kapwa.

Sa talinghaga, isang lalaki ang marahas na sinalakay ng mga magnanakaw, hinubaran, binugbog, at iniwang halos patay sa daan. Dalawang iginagalang na tao—isang pari at isang Levita—ang nakakita sa sugatan, ngunit sinadya nilang dumaan sa kabilang panig ng daan, piniling unahin ang kaginhawaan, kaligtasan, o tungkuling panrelihiyon kaysa sa habag.

Sa kabaligtaran, isang Samaritano—isang taong hinahamak ng mga Hudyo noong panahong iyon—ang huminto at naantig ng malalim na awa.

Ginamot niya ang mga sugat ng lalaki, isinakay sa sarili niyang hayop, dinala sa isang bahay-panuluyan, at nagbayad pa para sa patuloy na pag-aalaga sa kanya.

Ang habag ng Samaritano ay praktikal, may kasamang sakripisyo, at agarang pagkilos—pagmamahal na ipinapakita sa gawa at hindi lamang sa salita.

Sa pagpili ni Jesus sa isang Samaritano bilang bayani ng kuwento, hinamon Niya ang mga pagkiling ng kultura at ipinakita na ang tunay na pag-ibig ay lumalampas sa lahi, katayuan, at paniniwala.

Pagkatapos, ibinalik ni Jesus ang tanong sa dalubhasa at tinanong kung sino sa tatlo ang tunay na naging kapwa ng lalaking sugatan.

Maliwanag ang sagot: ang nagpakita ng awa. Ang huling tagubilin ni Jesus—“Humayo ka at gayon din ang gawin mo”—ay panawagan sa bawat mananampalataya na isabuhay ang ganitong uri ng di-makasariling habag.

Kay Cristo, binibigyan tayo ng kapangyarihang mapansin ang mga nasasaktan, ihinto ang ating mga gawain, at tumugon nang may pag-ibig sa halip na pagwawalang-bahala. Ipinapaalala ng talinghaga na ang pagsunod kay Jesus ay nangangahulugang aktibong pagmamahal sa kapwa, lalo na sa mga taong madali nating mapalampas.

Nanatili itong isang makapangyarihang aral para sa lahat ng nagnanais magpamalas ng pag-ibig ni Jesus sa isang wasak na mundo.

Teenager Umiinom ng Tubig na may Cornstarch Para Mabuhay

Si Kayden Soh ay isang 13-anyos na batang lalaki mula sa Singapore na may bihirang genetic na sakit. Kailangan niyang uminom ng hilaw na cornstarch na hinalo sa tubig tuwing ilang oras upang manatiling buhay. 

1. Ang Kanyang Kondisyon: Glycogen Storage Disease Type 1A (GSD1A) Kulang ang katawan ni Kayden ng isang mahalagang enzyme sa atay na tinatawag na glucose-6-phosphatase. Sa normal na katawan, iniipon ng atay ang sobrang asukal matapos kumain at inilalabas ito kapag kailangan ng enerhiya. Sa kaso ni Kayden, hindi kayang ilabas ng kanyang atay ang asukal, kaya biglang bumababa ang kanyang blood sugar. Maaari itong magdulot ng kombulsyon, coma, o kamatayan kung hindi siya kakain sa tamang oras. 

2. Ang Gamot: Tubig na may Cornstarch Inireseta ng mga doktor ang hilaw na cornstarch na hinalo sa tubig. Mabagal itong tunawin ng katawan kaya dahan-dahang naglalabas ng asukal sa dugo. Kailangan niya itong inumin tuwing ilang oras, kahit sa gabi, upang maiwasan ang sobrang pagbaba ng blood sugar. 

3. Pang-araw-araw na Buhay at Diyeta Kailangang iwasan ni Kayden ang mga pagkaing maraming asukal tulad ng kendi, gatas, at sobrang prutas. 

Mahigpit ang kanyang iskedyul ng pagkain, at delikado kung siya’y mahuhuli kahit kaunti. Dahil sa cornstarch na iniinom niya, nakakapag-aral siya at nakapamumuhay nang halos normal basta’t sinusunod niya ang kanyang gamutan.

Magmadali sa Pagbabahagi ng Biyaya: Ang Halaga ng Bawat Kaluluwa

Si Adolfo Kaminsky ay marunong magtanggal ng hindi mabuburang tinta mula sa papel. Bilang miyembro ng kilusang paglaban sa mga Nazi sa France, binago niya ang mga identification card upang iligtas ang daan-daang tao mula sa mga kampo ng konsentrasyon. Minsan binigyan siya ng tatlong araw upang gumawa ng siyam na raan (900) na birth at baptismal certificates at mga ration card para sa tatlong daang (300) batang Hudyo. Nagtrabaho siya nang dalawang araw nang tuluy-tuloy na hindi natutulog, sinasabi sa sarili, “Sa loob ng isang oras makakagawa ako ng tatlumpung blangkong dokumento. Kung matutulog ako ng isang oras, tatlumpung tao ang mamamatay.” Ang apostol na si Pablo ay nabuhay na may malalim na layunin at pagkadama ng pagkaapurahan dahil nauunawaan niya ang halaga ng bawat kaluluwa. Nang paalalahanan niya ang mga mananampalataya sa Efeso kung paano siya “naglingkod sa Panginoon nang may malaking pagpapakumbaba, may mga luha, at sa gitna ng matitinding pagsubok,” ipinakita niya kung ano ang tunay na debosyon—ang buhay na lubos na iniaalay sa misyon ng Diyos. Hindi naging madali ang ministeryo ni Pablo; hinarap niya ang pag-uusig, kahirapan, at hindi pagkakaunawaan, ngunit ang kanyang pag-ibig kay Cristo at sa kapwa ang patuloy na nagtulak sa kanya pasulong. Sinabi niyang hindi siya nag-alinlangang ibahagi ang anumang makatutulong sa iba upang lumago sa pananampalataya. Nag-aalab ang kanyang puso sa pagnanais na makita ang mga tao na tumalikod sa kasalanan at maranasan ang nagbabagong biyaya ni Jesus. Para kay Pablo, ang pangangaral ng pagsisisi at pananampalataya ay hindi lamang tungkulin kundi isang tawag na hindi niya kayang balewalain. Kahit pa siya ay naglalayag pabalik sa Jerusalem, alam niyang may panganib na naghihintay sa kanya, nanatiling malinaw ang kanyang layunin: tapusin ang takbuhin at ganapin ang gawaing ipinagkatiwala sa kanya ni Jesus—ang pagpapahayag ng Mabuting Balita ng biyaya ng Diyos. Alam ni Pablo na hindi niya kayang iligtas ang sinuman sa sarili niyang kakayahan. Tanging ang Diyos lamang ang may kapangyarihang baguhin ang puso at magbigay ng kaligtasan. Gayunman, alam din niyang tinawag siya upang maging mensahero—upang ituro sa iba ang tanging pangalan sa silong ng langit na ipinagkaloob sa tao upang tayo ay maligtas, ang pangalan ni Jesus. Sa gayon ding paraan, maaaring inilalagay ng Banal na Espiritu sa iyong puso ang isang tao ngayon—marahil isang kaibigan, kapamilya, o katrabaho. Tulad ni Pablo, maaari mong ibahagi sa kanila ang mensahe ng pag-asa at kapatawaran na matatagpuan kay Cristo. Ang iyong mga salita, malasakit, at patotoo ay maaaring maging liwanag na gagamitin ng Diyos upang lapitan sila sa Kanya. Huwag mong hintayin ang perpektong pagkakataon; magtiwala sa paggabay ng Espiritu at ibahagi ang Mabuting Balita ngayon.

Ang Pangangalaga ng Diyos: Magtiwala sa Kanyang Perpektong Timing

Ang kapitbahayan ni Dante sa Maynila ay madalas bahain. Tuwing umuulan, tumatawid ang batang si Dante sa isang pansamantalang tulay na gawa sa kahoy na itinayo ng kanilang kapitbahay upang makarating sa paaralan. “Sobrang nakatulong si Mang Tomas sa aming komunidad,” sabi ni Dante. “Ginagabayan niya ako sa pagtawid at pinapayungan pa ako sa ulan.” Pagkalipas ng ilang taon, sumali si Dante sa isang simbahan sa hilagang bahagi ng Maynila. Ang kanyang Bible study leader na si Leo ang naging tagapagturo niya sa pananampalataya. Sa isang pag-uusap tungkol sa kanilang kabataan, natuklasan ni Dante na si Leo pala ay anak ni Mang Tomas! “Walang bagay na aksidente,” sabi ni Dante. “Ginamit ng Diyos ang anak ng taong minsang tumulong sa akin upang palakasin naman ngayon ang aking pananampalataya.” Ang isang babae mula sa bayan ng Shunem ay nakaranas din ng kamangha-manghang pagkakaloob at katapatan ng Diyos sa kanyang buhay. Sa pananampalataya at pagsunod, sinunod niya ang utos ng propetang Eliseo na lisanin ang kanyang tahanan at manirahan sa ibang lugar upang makaiwas sa darating na taggutom (2 Hari 8:1–2). Sa paggawa nito, isinugal niya ang lahat—ang kanyang bahay, lupa, at kabuhayan. Ngunit nagtitiwala siya na iingatan sila ng Diyos. Pagkatapos ng taggutom, bumalik ang babae sa kanyang bayan, ngunit natuklasan niyang nawala na ang karapatan niya sa kanyang ari-arian. Umaasa ng tulong, nagpunta siya sa hari upang hilingin na maibalik ang kanyang bahay at lupa. Ngunit sa mismong sandaling iyon—ayon sa dakilang timing ng Diyos—ang hari ay nakikipag-usap kay Gehazi, ang lingkod ni Eliseo, na nagkukuwento tungkol sa himalang muling pagkabuhay ng isang batang lalaki na ginawa ni Eliseo. At eksaktong sa oras na iyon, sinabi ni Gehazi, “Ito po ang babae, aking panginoon na hari, at ito ang kanyang anak na muling binuhay ni Eliseo” (talata 5). Isang pambihirang pagkakataon—ngunit hindi talaga ito aksidente. Inayos ng Diyos ang bawat detalye. Naantig ang hari sa kanyang kwento at agad niyang itinalaga ang isang opisyal upang asikasuhin ang kaso ng babae at ibinalik sa kanya ang kanyang lupa at lahat ng ani nito (talata 6). Ang kuwentong ito ay nagpapaalala sa atin na ang timing ng Diyos ay laging perpekto. Kahit tila hindi ayon sa plano o puno ng kawalan ng katiyakan ang ating mga sitwasyon, nananatiling Siya ang may kontrol—patuloy na kumikilos sa likod ng lahat upang magdala ng katarungan, pagpapala, at panunumbalik. Maaari tayong magtiwala nang lubos sa dakilang pangangalaga ng Diyos, sapagkat hindi Niya kailanman pababayaan ang mga tapat sa Kanya.

Hindi Ka Nag-iisa sa Matatarik na Hamon

Isa sa mga pinakatatanging alaala ng pagkabata ng anak ni Kirsten ay ang araw na tinuruan siya ng kanyang ama na magbisikleta nang walang training wheels. Sa isang bahagi ng kanilang pamamasyal, itinukod ng asawa ni Kirsten ang kanyang mga paa sa mga hub ng gulong sa likuran (habang ang anak ay nakaapak sa mga pedal at magkasalo silang humawak sa manibela) upang makapagpausog silang magkasama sa isang bahagyang pababang daan. Naalala ng anak ang malakas na tawa ng kanyang ama sa tuwa—malayong-malayo sa takot na naramdaman niya noong sandaling iyon. Napakaikli ng biyahe kaya nangyari ang lahat nang napakabilis at hindi na ito nagawang huminto ng ama upang makiramay sa kanyang nararamdaman. Ngayon, kapag binabalikan nila ang pangyayaring iyon, banayad na tinutugon ng asawa ni Kirsten ang alaala ng kanilang anak sa pamamagitan ng pagsasabi na alam niyang magiging maayos ang lahat. Ang kanilang kuwento ay isang angkop na talinghaga para sa mga sandaling tayo rin ay nakararanas ng takot sa buhay. Ang mga “burol” na hinaharap natin sa buhay ay madalas na nakakatakot tingnan—mga hamon, takot, o kawalang-katiyakan na tila matarik at mahirap akyatin. Mula sa ating pananaw, maaaring mukhang imposibleng mapagtagumpayan ang mga ito, at ang panganib na masaktan o mabigo ay tila napakatotoo. Ngunit ipinapaalala ng Biblia na hindi tayo kailanman nag-iisa sa mga sandaling iyon. Sapagkat “ang Panginoon ay kasama natin,” maaari nating harapin ang bawat takot nang may tapang, alam na ang Kanyang presensya ang nagbibigay sa atin ng lakas (Awit 118:6). Kahit na biguin tayo ng mga tao o hindi umabot ang tulong ng iba, nananatiling matatag ang Diyos bilang ating kanlungan at patuloy na pinagmumulan ng kapanatagan (tal. 8–9). Siya ang ating katulong (tal. 7), na gumagabay sa atin sa gitna ng mga pagsubok at nagbibigay ng biyaya upang mapagtiisan ang mga bagay na tila hindi kakayanin. Maaaring magdulot ang buhay ng mga pagkadapa, sugat, o sakit, ngunit sa kabila nito, itinataguyod tayo ng kapangyarihang nagliligtas ng Diyos. Ang Kanyang presensya ay hindi lamang nagbibigay ng aliw—ito rin ang nagbibigay ng lakas. Siya ang ating kalakasan kapag tayo’y mahina, at ating depensa kapag tinatangka tayong lamunin ng takot (tal. 14). Sa bawat matarik na hamon sa buhay, makapagmamahinga tayo sa katiyakan na ang Diyos na kasama natin ay mas dakila kaysa sa anumang balakid na nasa ating harapan.

Ang Walang Hanggang Biyaya na Nagpapabago sa Ating Trahedya

Ang Coniston Water sa maganda at tanyag na Lake District ng England ay isa sa mga paboritong bakasyunan ng mga pamilya sa UK. Ang tubig dito ay perpekto para sa pagsasakay ng bangka, paglangoy, at iba pang mga palarong pantubig. Gayunman, sa kabila ng kagandahan ng lugar na ito, dito rin naganap ang isang matinding trahedya. Noong 1967, pinapatakbo ni Donald Campbell ang kanyang hydroplane na Bluebird K7 sa pagtatangkang basagin ang pandaigdigang rekord ng bilis sa tubig. Naabot niya ang pinakamabilis na takbong 328 milya bawat oras (528 km/h), ngunit hindi na niya nagawang ipagdiwang ang tagumpay sapagkat bumagsak ang Bluebird at ikinasawi ni Campbell. Tunay na maaaring mangyari ang mga trahedya kahit sa pinakamagagandang lugar. Sa kuwento sa Genesis 2, ipinapaalala sa atin na ang Diyos, ang Manlilikha ng lahat, ay buong pag-ibig na inilagay ang unang tao sa Hardin ng Eden—isang lugar ng ganap na pagkakaisa, kasaganaan, at kapayapaan. Ito ay isang paraisong nilikha upang alagaan at tamasahin sa ilalim ng Kanyang patnubay. Ngunit sa kabila ng kagandahang iyon, naganap ang isang malungkot na pangyayari. Nang suwayin nina Adan at Eba ang Diyos, pumasok sa mundo ang kasalanan, at kasama nito ang sakit, kalungkutan, at kamatayan. Ang dating ganap at dalisay ay nadungisan ng pagkawasak—isang trahedyang patuloy na nakaaapekto sa buong sangnilikha hanggang ngayon. Ngunit sa Kanyang dakilang awa, hindi tayo pinabayaan ng Diyos. Si Jesucristo ay dumating upang ibalik ang nawala at bigyan ng buhay ang mga patay dahil sa kasalanan. Paalala ni apostol Pablo sa Roma 5:19 na sa pamamagitan ng pagsuway ni Adan, ang lahat ay naging makasalanan, ngunit sa pamamagitan ng pagsunod ni Jesucristo, marami ang ginawang matuwid. Ang sakripisyo ni Cristo ang nagbaligtad sa sumpa ng Eden, nagdala ng kapatawaran, pagbabagong-buhay, at pangako ng walang hanggang buhay sa lahat ng sumasampalataya sa Kanya. Sa pamamagitan ni Jesus, ang trahedya ay naging tagumpay. Ang krus, na dati’y sagisag ng pagdurusa, ay naging daan tungo sa pagtubos at walang hanggang kagandahan. Dahil sa Kanyang biyaya, maaari nating asahan ang isang bagong tahanang higit pa sa Eden—isang lugar na walang sakit, walang kamatayan, at walang luha. Mula sa kagandahan ay lumitaw ang trahedya nang pumasok ang kasalanan sa mundo. Ngunit sa kamangha-manghang biyaya ng Diyos, mula sa trahedya ay sumibol ang walang hanggang kagandahan—ang buhay na walang hanggan kasama Siya.