Ang Sermon na Naging Huli Niya
Sabado ng gabi, Oktubre 17, 2026, sa Guayaquil, Ecuador.
Sa loob ng Nuestra SeΓ±ora del Perpetuo Socorro Church, nakatayo sa harap ng kanyang mga parokyano si Father Patricio Alfredo SΓ‘nchez Molinari. Ginagawa niya ang matagal na niyang ginagawa—nagdaraos ng Banal na Misa at naghahatid ng kanyang sermon.
Ngunit ang Misa na iyon ay maaalala magpakailanman.
Si Father Patricio, isang paring Redemptorist at kura paroko ng simbahan, ay nagmumuni tungkol sa isang bagay na alam nating lahat ngunit madalas nating nakakalimutan:
Maikli ang buhay.
Ibinahagi niya kung gaano kadaling maubos ang ating mahalagang oras sa pag-aalala tungkol sa trabaho, pera, at mga problema sa araw-araw, sa halip na ilaan ang panahon sa Diyos at sa mga taong mahal natin.
At pagkatapos ay dumating ang isang nakagigimbal na pagkakataon.
Sa likod niya ay may malaking krusipiyong yari sa kahoy.
Habang nagpapatuloy ang Misa, bigla itong kumalas mula sa pagkakakabit nito sa dingding.
Sa loob lamang ng ilang segundo, bumagsak ang mabigat na krus at tumama kay Father Patricio.
Ang Misa, na kasalukuyang livestreamed, ay biglang nauwi mula sa isang tahimik na serbisyong panrelihiyon tungo sa isang eksena ng pagkataranta.
Nagmamadaling tumulong ang mga parokyano. Narinig ang mga boses na humihingi ng ambulansiya.
Ngunit nakamamatay ang naging tama.
Namatay si Father Patricio nang gabing iyon.
Nakuha ng livestream ang trahedya, ngunit marahil ang pinakanakagigimbal na bahagi ay hindi ang video.
Kundi ang mga salitang sinabi niya ilang sandali lamang bago iyon.
Ipinaaalala niya sa mga tao na pansamantala lamang ang buhay—at dapat nating gamitin ang ating oras sa mga bagay na tunay na mahalaga.
Biglang nagkaroon ng mas malalim na kahulugan ang kanyang huling mensahe—isang kahulugang hindi kailanman inakala ng mga taong naroon sa simbahan.
Si Father Patricio ay 53 taong gulang at miyembro ng Congregation of the Most Holy Redeemer, na mas kilala bilang mga Redemptorist.
Iniulat din na isang araw lamang bago ang kanyang pagkamatay, binati siya ng Archdiocese of Guayaquil para sa kanyang anibersaryo ng pagiging pari.
Hanggang ngayon, hindi pa pampublikong naitatatag ang eksaktong dahilan kung bakit kumalas ang krus mula sa dingding.
Kalaunan, kinumpirma ng Archdiocese of Guayaquil ang kanyang pagkamatay at ipinahayag ang kanilang pagluluksa, sinabing siya ay “pumanaw patungo sa Tahanan ng Ama.”
Isa itong napakasakit na kuwento na may nakakikilabot na pagkakataon:
Nangangaral siya tungkol sa kahalagahan at kaiklian ng buhay—
at ilang sandali lamang pagkatapos, biglang nagwakas ang sarili niyang buhay.
Hindi ito kuwento tungkol sa isang himala.
Hindi rin ito isang misteryong may kumpirmadong paliwanag.
Isa lamang itong malagim na aksidente na nangyari sa isang lugar ng pagsamba, nasaksihan ng mga taong naroon at nakuhanan ng livestream.
At marahil, ang aral na ibinabahagi niya sa kanyang mga parokyano nang gabing iyon ay nananatiling pinakasimple:
Hindi natin tunay na alam kung gaano pa karaming oras ang mayroon tayo.
Kaya gamitin natin ang oras na mayroon tayo upang magmahal, magpatawad, maglingkod, at mas mapalapit sa Diyos.