Veil of Shadows Episode 1 Tagalog

Nagkakagulo ang Luo’an dahil may sunod-sunod na patayan kada 7 araw—pinuputol ang puso ng mga biktima kaya iniisip ng lahat na may demonyo. 

Habang naghahanda si Wei Qing para sa kasal niya, kumuha siya ng demon hunters para protektahan ang mansion.

Pero nagiging komplikado ang lahat nang dumating ang fox demon na si Lu Wuyi, na nagkunwaring pinsan ng bride.

 Samantala, si Wu Shiguang, isang demon hunter, nagplano ng fake kidnapping para makapasok sa mansion at hanapin ang fox demon na hinahabol niya.

Muntik na siyang magtagumpay, pero naloko siya ni Lu Wuyi—ginamit niya ang charm niya para pagselosin si Wei Qing kaya pinalayas si Wu Shiguang. 

Kahit ganun, ramdam niya na may mali sa “pinsan” na iyon.

Habang papalapit na naman ang ika-7 araw ng mga patayan, palihim na bumalik si Wu Shiguang sa mansion, pinatulog si Wei Qing, at nagkunwaring siya ang groom gamit ang magic. 

Nakita ito ni Lu Wuyi at agad niyang sinumbong sa kapatid niyang si Wu Wangyan, isang fox priestess. Nasa Luo’an sila para hulihin si Xiaowei, isang traydor na fox demon.

Dahil alam niyang peke ang groom, nagkunwari rin si Wu Wangyan bilang bride para harapin siya. 

Sa araw ng kasal, dumating ang dalawang demon hunters pero hindi pinapasok, kaya umakyat na lang sila sa pader at napansin ang kahina-hinalang galaw ng steward.

Sa loob, nagtanggal ng disguise sina Wu Shiguang at Wu Wangyan at naglaban nang matindi. 

Sumali pa ang dalawang hunters kaya naging magulong laban. Para makatakas, nagkunwaring hostage si Lu Wuyi—pero plano lang talaga nila iyon ng kapatid niya.

Ginamit ni Wu Shiguang ang enchanted beads at pulang sinulid para itali si Wu Wangyan.

 Sa gulo, madaling naloko si Ji Ling sa arte ni Lu Wuyi, pero si Li Jie hindi nagpauto at itinulak pa si Lu Wuyi papunta kay Wu Shiguang.

Biglang naputol ang lahat nang may sumigaw—may nakita silang bangkay na walang puso.

 Natagpuan din ang asawa nito na takot na takot. May hawak pang papel ang biktima na may nakasulat na “Weimiao Pavilion.”

Habang nag-iimbestiga, may nakita pa silang isa pang bangkay na nagyelo. 

Kahit mukhang gawa ni Wu Wangyan, hindi siya ang may sala dahil nakatali siya noon.

 Biglang may nakita si Wu Shiguang na anino ng fox at hinabol niya ito papunta sa isang weaving workshop.

Nahuli ni Wu Shiguang ang nilalang gamit ang magic net, pero nakatakas ito gamit ang yelo at tumakbo papunta sa loft.

 Doon, nadatnan niya ang bride na si Yu Shengwei, ang steward na si Luo Wei, at ang pinsan na si Liu Weixue.

Ipinaliwanag ni You Chi ang tungkol sa kanila: magaling sa embroidery ang bride, misteryosong tumulong si Luo Wei sa pamilya at may gusto raw kay Wei Qing, at si Liu Weixue naman ay mandirigma na umiiwas sa laban. 

Habang kumpleto na sila—kasama ang fox sisters at hunters—sinabi ni Wu Shiguang na nasa kanila lang ang killer.

Biglang tumahimik ang lahat nang may kakaibang ingay na nanggaling sa isang kahon.

Pride at Bias Chapter 6

Ang mga babae mula sa Longbourn ay agad bumisita sa Netherfield, at kalaunan ay ginantihan din ang kanilang pagbisita. 

Ang maayos at kaaya-ayang ugali ni Miss Bennet ay nagustuhan nina Mrs. Hurst at Miss Bingley. 

Kahit na hindi nila nagustuhan ang ina—na para sa kanila ay medyo nakakainis—at wala rin silang gaanong pakialam sa mga nakababatang kapatid, nagpakita pa rin sila ng interes na mas makilala ang dalawang panganay.

Masayang tinanggap ni Jane ang atensyong ito, pero napansin pa rin ni Elizabeth ang pagiging mayabang at mapangmata ng dalawa sa halos lahat ng tao—kahit kay Jane minsan—kaya hindi niya sila nagustuhan.

 Gayunpaman, may halaga pa rin ang kabaitan nila kay Jane, marahil dahil sa paghanga ng kanilang kapatid na lalaki.

Halata naman tuwing nagkikita sila na gusto ng lalaki si Jane, at napansin din ni Elizabeth na unti-unti na ring nahuhulog ang loob ni Jane sa kanya. 

Parang malapit na talaga itong ma-in love. Pero ikinatuwa ni Elizabeth na hindi ito halatang-halata sa iba, dahil sa kalmadong ugali at palaging masayang disposisyon ni Jane na nakakatulong para hindi mahalata ng mga tsismosa.

Ikinuwento ito ni Elizabeth sa kaibigan niyang si Miss Lucas.

“Maaaring mukhang okay na itago ang nararamdaman sa iba,” sabi ni Charlotte, “pero minsan, disadvantage din kapag masyadong maingat. 

Kung itatago ng isang babae ang feelings niya kahit sa lalaking gusto niya, baka mawala pa ang chance niya. 

At kung mangyari man ‘yon, wala ring silbi na isipin na hindi rin alam ng iba.

Kadalasan, may halong pasasalamat o ego ang halos lahat ng attraction, kaya delikado kung pababayaan lang. 

Madali naman magsimula—normal lang ang magkaroon ng konting pagkagusto—pero iilan lang ang tunay na nahuhulog sa pag-ibig nang walang encouragement. 

Sa siyam sa sampung pagkakataon, mas mabuting ipakita ng babae ang mas maraming affection kaysa sa tunay niyang nararamdaman. 

Gusto talaga ni Bingley ang kapatid mo, pero baka hanggang doon lang siya kung hindi siya tutulungan ng kapatid mo.”

“Pero tinutulungan naman niya, sa abot ng kaya ng ugali niya,” sagot ni Elizabeth. 

“Kung ako nga nakikita ko na gusto niya ang lalaki, dapat makita rin ‘yon ng lalaki—maliban na lang kung sobrang clueless siya.”

“Tandaan mo, Eliza, hindi niya kilala si Jane tulad ng pagkakakilala mo.”

“Pero kung may gusto ang isang babae sa lalaki at hindi niya ito tinatago, siguradong mapapansin din iyon ng lalaki,” sagot ni Elizabeth.

“Siguro mapapansin niya—kung mas madalas niya siyang makakasama. 

Pero kahit na madalas magkita sina Bingley at Jane, hindi naman sila nagkakasama nang matagal. 

At dahil palagi silang nasa malalaking pagtitipon, halos wala silang oras na mag-usap nang silang dalawa lang. 

Kaya dapat sulitin ni Jane ang bawat sandaling nakukuha niya ang atensyon niya. 

Kapag sigurado na siya sa lalaki, saka na siya magkakaroon ng oras para ma-in love nang husto.”

“Maganda ang plano mo,” sagot ni Elizabeth, “kung ang goal lang ay makapag-asawa nang maayos. 

Kung determinado akong magpakasal sa mayaman—o kahit kanino—malamang susundin ko rin ‘yan. 

Pero hindi ganyan si Jane. Hindi siya kumikilos nang may strategy. 

Sa ngayon, hindi pa nga siya sigurado kung gaano kalalim ang nararamdaman niya o kung tama ba iyon. 

Dalawang linggo pa lang niya itong kilala. Nakasayaw niya ito ng apat na beses sa Meryton, nakita niya minsan sa bahay nito, at ilang beses pa lang silang nagkakasabay sa hapunan kasama ang iba. 

Hindi pa talaga sapat iyon para lubos niyang makilala ang ugali ng lalaki.”

“Hindi naman ganyan ang punto ko. Kung nag-dinner lang sila, baka ang nalaman lang niya ay kung malakas kumain ang lalaki.

 Pero huwag mong kalimutan—apat na gabi rin silang nagkasama, at malaki na rin ang naitutulong noon.”

“Oo, pero sa apat na gabing iyon, ang natuklasan lang nila ay pareho silang mas gusto ang Vingt-un kaysa Commerce.

 Bukod doon, parang wala pa silang masyadong nalalaman tungkol sa isa’t isa.”

“Ganun pa man,” sabi ni Charlotte, “taos-puso kong hinihiling na maging masaya si Jane. 

At kung magpakasal man sila bukas, iisipin kong may parehong tsansa siyang maging masaya gaya ng kung gugugol siya ng isang taon para pag-aralan ang ugali ng lalaki. 

Ang kaligayahan sa pag-aasawa ay kadalasan nakabase lang sa pagkakataon. 

Kahit gaano pa kakilala ng dalawang tao ang isa’t isa, o kahit gaano sila magkatulad sa simula, hindi iyon garantiya ng kaligayahan. 

Sa kalaunan, makikita rin nila ang pagkakaiba nila at magkakaroon din ng mga alitan. 

Kaya minsan, mas mabuti pang hindi mo masyadong alam ang mga kahinaan ng taong makakasama mo habang buhay.”

“Pinapatawa mo ako, Charlotte, pero hindi tama ‘yan. Alam mong hindi ‘yan tama, at hindi mo rin naman gagawin ‘yan sa sarili mo.”

Habang abala si Elizabeth sa pagmamasid sa atensyon na ibinibigay ni Mr. Bingley sa kanyang kapatid, hindi niya napapansin na siya mismo ay nagsisimula nang mapansin at pag-interesan ng kaibigan nito.

Noong una, halos hindi nakita ni Mr. Darcy na maganda si Elizabeth. 

Tiningnan niya lang ito sa sayawan nang walang paghanga, at nang muli silang magkita, pinuna lang niya ito. 

Pero nang masabi na niya sa sarili niya at sa mga kaibigan niya na wala naman talagang espesyal sa itsura nito, doon niya napansin ang kakaiba—ang mga mata nitong maitim ay may talinong kislap na nagbibigay ng kakaibang ganda sa mukha niya.

Sunod-sunod pa ang ibang napansin niya, na medyo nakakainis para sa kanya. 

Kahit may ilang bagay siyang napunang hindi perpekto sa itsura ni Elizabeth, napilitan siyang aminin na magaan at kaaya-aya ang tindig nito. 

At kahit sinasabi niyang hindi ito pasok sa uso pagdating sa asal, nahuhuli pa rin siyang naaakit sa natural at masayahing paraan nito.

Wala namang kaalam-alam si Elizabeth tungkol dito. Para sa kanya, si Darcy ay isang lalaking hindi marunong makisama at siyang tumangging isayaw siya dahil hindi siya sapat na maganda.

Pero nagsimula nang gustuhin ni Darcy na mas makilala siya. Sa halip na direktang makipag-usap, nakikinig muna siya sa mga usapan ni Elizabeth sa ibang tao. Napansin din ito ni Elizabeth.

 Nangyari ito sa bahay ni Sir William Lucas, kung saan may malaking pagtitipon.

“Ano bang ibig sabihin ni Mr. Darcy,” tanong niya kay Charlotte, “bakit siya nakikinig sa usapan ko kay Colonel Forster?”

“Si Mr. Darcy lang ang makakasagot niyan,” sagot ni Charlotte.

“Pero kapag ginawa pa niya ulit ‘yan, siguradong ipaparamdam ko sa kanya na napapansin ko siya. 

Ang talim ng tingin niya, parang laging may pang-aasar, at kung hindi ako mauuna na makulit, baka ako pa ang matakot sa kanya.”

Maya-maya, lumapit ulit si Mr. Darcy sa kanila, kahit mukhang wala naman siyang balak makipag-usap. 

Hinamon ni Miss Lucas si Elizabeth na banggitin ito sa kanya, at dahil doon, ginawa nga ni Elizabeth. 

Humarap siya kay Darcy at sinabi,

“Mr. Darcy, hindi ba parang ang galing ng pagkakasabi ko kanina, noong inaasar ko si Colonel Forster na magpa-ball sa Meryton?”

“May enerhiya nga,” sagot niya, “pero ang ganyang paksa ay talagang nagbibigay-sigla sa mga babae.”

“Ang harsh mo naman sa amin,” sabi ni Elizabeth.

“Malapit na ikaw naman ang asarin,” dagdag ni Miss Lucas.

 “Bubuksan ko na ang instrumento, Eliza—alam mo na ang kasunod niyan.”

“Napaka-ibang klase mong kaibigan!” sabi ni Elizabeth.

 “Palagi mo akong pinipilit kumanta at tumugtog sa harap ng kung sinu-sino. 

Kung proud lang sana ako sa musical talent ko, malaking tulong ka—pero sa ngayon, mas gugustuhin ko talagang huwag mag-perform sa harap ng mga sanay makinig sa pinakamagagaling.”

Pero dahil mapilit si Miss Lucas, napilitan din si Elizabeth. “Sige na nga, kung kailangan, edi gagawin ko.” 

Tumingin pa siya kay Mr. Darcy at pabirong sinabi, “May kasabihan na siguradong alam ng lahat dito—‘Itabi mo ang hininga mo para lumamig ang lugaw’—at itatabi ko ang akin para mas lumakas ang kanta ko.”

Maayos naman ang kanyang pagtugtog at pagkanta, kahit hindi naman talaga kahanga-hanga. 

Matapos ang isa o dalawang kanta, at bago pa siya makasagot sa mga humihiling na kumanta pa siya, agad siyang napalitan ng kapatid niyang si Mary. 

Dahil siya ang hindi gaanong napapansin sa kanilang magkakapatid, nagsumikap si Mary na pagbutihin ang kanyang kaalaman at talento, kaya lagi siyang sabik na maipakita ang mga ito.

May talento at panlasa si Mary, pero dahil sa pagiging vain niya, nagmumukha siyang masyadong seryoso at medyo mayabang—na hindi rin nakakatulong, lalo na’t hindi naman talaga kahanga-hanga ang level ng galing niya. 

Si Elizabeth naman, natural lang at walang arte, kaya mas na-enjoy siyang pakinggan ng mga tao kahit hindi siya kasing husay tumugtog.

Pagkatapos ng mahabang piyesa, masaya si Mary na tumugtog ng mga Scotch at Irish na kanta para makakuha ng papuri—lalo na’t iyon ang hiling ng kanyang mga nakababatang kapatid. 

Maya-maya, ang mga kapatid niya, kasama ang ilan sa mga Lucas at ilang opisyal, ay sabik na sumayaw sa isang bahagi ng silid.

Nakatayo si Mr. Darcy malapit sa kanila, tahimik na hindi sang-ayon sa ganitong paraan ng pagpalipas ng gabi—na puro sayawan at halos walang matinong usapan. 

Abala siya sa sariling iniisip kaya hindi niya napansin na katabi na pala niya si Sir William Lucas, hanggang sa magsalita ito.

“Napakasayang libangan nito para sa mga kabataan, Mr. Darcy!” sabi ni Sir William. 

“Wala pa ring tatalo sa pagsasayaw. Para sa akin, isa ito sa pinakamahalagang tanda ng pagiging refined sa isang lipunan.”

“Walang duda, sir,” sagot ni Darcy, “at may isa pa itong bentahe—kahit ang mga hindi gaanong refined na lipunan ay ginagawa ito; kahit sino, marunong sumayaw.”

Ngumiti lang si Sir William. Pagkaraan ng sandali, nang mapansin niyang sumali si Bingley sa grupo, sinabi niya, “Napakaganda ng sayaw ng kaibigan mo. 

Sigurado akong magaling ka rin sa larangang iyan, Mr. Darcy.”

“Sa Meryton n’yo po ako nakitang sumayaw, kung hindi ako nagkakamali, sir,” sagot ni Darcy.

“Oo naman, at talagang na-enjoy ko ang panoorin iyon. Madalas ka bang sumayaw sa St. James’s?”

“Hindi po, sir.”

“Hindi mo ba iniisip na parang pagbibigay-galang iyon sa lugar?”

“Hindî ko po ugaling magbigay ng ganoong klaseng papuri sa kahit anong lugar, kung maiiwasan ko.”

“May bahay ka sa bayan, tama ba?”

Tumango lang si Mr. Darcy.

“Naisip ko rin noon na manirahan sa bayan,” dagdag ni Sir William, “dahil gusto ko ang mataas na uri ng lipunan—pero hindi ako sigurado kung babagay ang hangin ng London kay Lady Lucas.”

Tumigil siya, umaasang sasagot si Darcy, pero hindi ito nagsalita. Sakto namang papalapit si Elizabeth, at biglang naisip ni Sir William na gumawa ng isang ‘magalang’ na hakbang.

“My dear Miss Eliza, bakit hindi ka sumasayaw?” tawag niya. “Mr. Darcy, hayaan mong ipakilala ko sa iyo ang dalagang ito bilang isang napakagandang kapareha sa sayaw. 

Sigurado akong hindi ka tatanggi kung ganito kaganda ang kaharap mo!”

Hinawakan niya ang kamay ni Elizabeth at halos iabot na kay Darcy, na kahit nagulat ay handa namang tanggapin—pero agad itong umatras.

“Naku po, wala talaga akong balak sumayaw,” sabi ni Elizabeth, medyo naiilang.

 “Huwag po ninyong isipin na lumapit ako rito para maghanap ng kapareha.”

Magalang na inalok ni Mr. Darcy ang kanyang kamay, pero wala ring nangyari. 

Desidido si Elizabeth, at hindi rin siya napilit ni Sir William.

“Napakahusay mong sumayaw, Miss Eliza—parang napakalupit naman kung ipagkakait mo sa akin ang kasiyahang makita ka,” pagpupumilit ni Sir William. 

“At kahit hindi mahilig sa sayaw ang ginoong ito, sigurado akong hindi siya tatanggi na pagbigyan tayo kahit sandali lang.”

“Napakapolido ni Mr. Darcy,” sabi ni Elizabeth na may ngiti.

“Oo nga,” sagot ni Sir William, “pero sa ganitong sitwasyon, hindi na nakapagtataka ang kanyang pagiging magalang—dahil sino ba naman ang tatanggi sa ganitong kapareha?”

Napangiti si Elizabeth nang may halong biro at saka tumalikod. Pero hindi naman naapektuhan si Mr. Darcy sa pagtanggi niya—sa totoo lang, mas lalo pa niya itong iniisip nang may paghanga.

 Maya-maya, nilapitan siya ni Miss Bingley.

“Alam ko na kung ano ang iniisip mo,” sabi niya.

“Sa tingin ko hindi,” sagot ni Darcy.

“Iniisip mo siguro kung gaano ka-hirap tiisin ang ganitong klaseng gabi—kasama ang ganitong uri ng mga tao. 

At sa totoo lang, sang-ayon ako sa’yo. Hindi pa ako kailanman nainis nang ganito! 

Ang babaw na nga, ang ingay pa—walang laman, pero sobrang taas ng tingin sa sarili! 

Gusto ko talagang marinig ang opinyon mo tungkol sa kanila.”

“Mali ang hula mo,” sabi niya. “Mas maganda ang iniisip ko.

 Nagmumuni-muni ako tungkol sa kung gaano kalaking saya ang kayang ibigay ng isang magandang pares ng mga mata—lalo na kung pag-aari ito ng isang magandang babae.”

Agad na tumingin si Miss Bingley sa mukha niya at tinanong kung sinong babae ang nakapagbigay ng ganoong inspirasyon.

“Si Miss Elizabeth Bennet,” kalmadong sagot ni Mr. Darcy.

“Si Miss Elizabeth Bennet?!” ulit ni Miss Bingley, halatang nagulat. “Grabe, nakakagulat naman. Kailan pa siya naging paborito mo? At kailan ba ako dapat mag-congratulate sa’yo?”

“Iyan mismo ang tanong na inaasahan kong itatanong mo,” sagot niya. “Mabilis mag-isip ang imahinasyon ng isang babae—mula paghanga, biglang nagiging pag-ibig, at mula roon, kasal agad. Alam kong iko-congratulate mo na ako.”

“Kung seryoso ka diyan, edi ituturing ko na talagang siguradong mangyayari na iyan,” biro niya. “Siguradong magkakaroon ka ng napakagandang biyenan—at malamang lagi pa siyang nasa Pemberley kasama ninyo.”

Pinakinggan lang siya ni Darcy nang walang gaanong interes habang inaaliw niya ang sarili sa pang-aasar. At dahil sa pagiging kalmado niya, inisip ni Miss Bingley na ayos lang ang lahat, kaya tuloy-tuloy lang siya sa pagbibiro.

Perfect Crown Episode 2 Tagalog

Nagsisimula ang Episode 2 ng Perfect Crown sa isang flashback ng 64th archery exhibition sa Seonggyungwan.

 Mataas ang tensyon sa pagitan ng dalawang leading houses, at patuloy na iniinsulto ni Min-seok si Hui-ju.

Pinatigil siya ni Prince Yi-an, habang si Jeong-woo naman, na kakampi ni Hui-ju, ay patuloy siyang ine-encourage. 

Naroon din ang hari, at halatang hindi siya natuwa na pinayagan ni Yi-an na manatiling bukas ang archery range.

Sa kasalukuyan, nagpatuloy ang usapan nina Hui-ju at Prince Yi-an. 

Binanggit niya ang kanyang yaman, galing sa negosyo, walang kwentang kapatid, at kagandahan—pero tinanggihan pa rin siya ni Yi-an.

Sinubukan ng mole ng Queen Mother na makinig sa usapan nila pero wala siyang narinig.

 Samantala, pinatawag ni Yi-rang ang isa sa mga anak ng pamilya Kim, pero halatang gusto lang niyang manggulo. 

Sinabi rin niyang gusto niyang makilala si Hui-ju.

Kahit na tinanggihan, hindi pa rin sumusuko si Hui-ju—lalo pa siyang na-motivate. 

Sinabi niya kay Hye-jung na niloloko lang siya ni Yi-an sa sinasabi nitong naghahanap siya ng love, at pati si Choi-hyun, sumang-ayon din matapos marinig ang side ni Yi-an.

Sa kahit anong paraan, iginiit ni Hui-ju na alam niya kung ano ang gusto ni Prince Yi-an—at determinado siyang mapasakanya ito. 

Tinawagan niya ang PR manager at humingi ng isang lihim na pabor. 

Nag-background check ito sa Prince at nalaman ang schedule niya.

Sa mga sumunod na araw, nagpapakita si Hui-ju sa lahat ng lugar na pinupuntahan ni Yi-an.

 Dahil naka-leave siya at kadalasang mag-isa, sinamantala niya ito.

Samantala, pumunta si Hui-ju sa blind date na inayos ng kanyang ama—pero sinira niya agad ito matapos niyang sabihing magiging useless na asawa ang lalaki. 

Nasaktan ang ego nito kaya tinanggihan ang kasal.

Sa isang art exhibit, nakasalubong niya si Choi-hyun at nagbiro tungkol sa pagbili ng artwork mula sa private collection ng Prince.

Kalaunan, nabanggit ni Choi-hyun na nakita niya si Hui-ju na may ka-date na ibang lalaki.

 Naiinis si Yi-an pero pilit na kalmado. Mas lalo pa siyang na-offend nang sabihin ni Choi-hyun na akala niya ay ipinadala si Hui-ju ng Queen Mother.

Iginiit ni Yi-an na masyadong magkaiba sina Hui-ju at ang Queen Mother para magkasundo. 

Nagbiro si Choi-hyun kung sino ang mananalo sa kanila kung wala ang hierarchy, na ikinainis ni Yi-an.

Samantala, naalala ni Yi-rang ang araw na balak mag-abdicate ng hari—sobrang galit niya kaya sinunog niya ang decree at sinabing mas gugustuhin pa niyang mamatay. 

Hindi nagtagal, nagkaroon ng sunog at namatay ang hari.

Nang dumating si Yi-an at makita ang kapatid niyang patay, ang naitanong na lang niya ay tungkol sa pamangkin niyang tagapagmana.

Sa kasalukuyan, patuloy pa rin siyang hinahabol ng trauma, kaya nagkaka-nightmares at insomnia siya. 

Sinusubukan siyang alagaan ni Choi-hyun, pero hindi ito madali.

Sa palasyo, inihahanda ni Yi-rang ang batang hari para sa unang event nito nang wala si Yi-an, pero kahit si Yi-an duda kung kakayanin niya.

Ang hari ay dapat dumalo sa Economic Honours ceremony kung saan isa si Hui-ju sa mga awardees. 

Pinayuhan siya ni Hye-jung na magpakabait.

Sa huli, hindi kinaya ng batang hari at tinawag si Yi-an, na agad dumating at inayos ang lahat.

Sa pagtanggap ng award, hiniling ni Hui-ju sa hari na isuot sa kanya ang Eosahwa hat, tapos pabirong humingi ng regalo kay Yi-an—pero tumanggi ito. 

Sa pictorial, kapansin-pansing sa likod niya pumwesto si Yi-an.

Pagkatapos i-post ang kanyang award, naghanda si Hui-ju para sa bakasyon at nakipag-dinner kay Jeong-woo, na bumati sa kanya. 

Halatang may gusto siya kay Hui-ju simula pa noong school days nila.

Samantala, lumala ang kondisyon ni Yi-an pagkatapos ng event at napunta siya sa hotel dahil sa mataas na lagnat.

 Kumuha ng gamot si Choi-hyun, pero tumanggi si Yi-an na pumunta sa Royal Hospital dahil konektado ang mga doktor kay Yi-rang at ayaw niyang magdulot ng concern.

Habang bibili ng pagkain si Choi-hyun, nakasalubong niya si Hui-ju. 

Tinawag niya ang kanyang private doctor, na nagsabing kailangan ni Yi-an ng pahinga. Pagkatapos, sinabi ni Hui-ju na ilista siya bilang pasyente.

Sa palasyo, pinagalitan ni Yi-rang ang batang hari dahil umaasa ito kay Yi-an, at natatakot siyang maging mahina ito tulad ng kanyang ama.

Samantala, habang nagpapahinga si Yi-an, nag-uusap sina Hui-ju at Choi-hyun at nabanggit na iniiwasan ni Yi-an ang atensyon dahil maaari itong magdulot ng tsismis. 

Pero nagulo ang lahat nang biglang dumating si Yi-rang sa hotel, nahuli si Hui-ju roon, at inutusan si Yi-an na magpaliwanag sa palasyo.

Kinabukasan, sumabog ang iskandalo—iniisip ng media na secret girlfriend ni Yi-an si Hui-ju, at may tsismis pa na buntis siya matapos siyang makitang kasama ang doktor. 

Habang stress na stress ang lahat, kalmado lang si Hui-ju at tinitingnan pa ito bilang magandang publicity.

Nagseselos si Tae-joo, plano ni Yi-rang na gamitin ang iskandalo para sirain sina Hui-ju at Yi-an, at si Jeong-woo naman, ginagamit ito bilang distraction sa mga isyung politikal.

Sa halip na pumunta sa palasyo, dumiretso si Yi-an sa kanyang private residence at pinapunta roon si Hui-ju.

Pagdating ni Hui-ju, binigyan sila ng privacy ng staff habang nagtsitsismisan sa labas. 

Nag-sorry si Yi-an sa iskandalo at sinabi na siya ang sasalo ng galit ng publiko. 

Nang tanungin niya kung ano ang gusto niya, direkta niyang sinabi na gusto niyang pakasalan siya—para maungusan ang incompetent niyang kapatid at patunayan ang sarili niya.

Inamin din niya na alam niyang sinadya ni Yi-an na matalo sa archery noon sa school. 

Na-offend si Yi-an dahil parang ginagamit lang siya para sa titulo, pero sa huli pumayag pa rin siyang magpakasal—kasabay ng babala na haharapin niya ang buong bansa.

Perfect Crown Episode 1 Tagalog

Nagsisimula ang Episode 1 ng Perfect Crown sa isang narration tungkol sa kasaysayan ng royal family, na nag-ugat pa noong panahon ng Joseon Era. 

Sa paglipas ng mga taon, nagbago ang kanilang papel—naging mas ceremonial na lamang at mas kaunti na ang impluwensyang politikal.

Pagkatapos, ibinabalik tayo sa panahon na high school student pa si Hui-ju sa Seonggyungwan. Isa siyang top student na palaging nakikipagkumpitensya kay Ryu Min-seok—at siya ang laging nananalo. 

Karamihan sa kanyang mga kaklase ay galing sa mayayamang royal na pamilya at kinaiinisan ang kanyang tagumpay, lalo na dahil siya ay illegitimate na anak ng isang business elite. 

Maging ang pamunuan ng paaralan ay paulit-ulit siyang pinapaalalahanan kung saan siya dapat “lugar.” 

Sa kabila nito, hindi niya hinayaan na maapektuhan siya ng negatibidad at palagi siyang tumitindig para sa sarili niya.

Pagkatapos niyang grumaduate, kinuha ni Hui-ju ang isa sa mga negosyo ng kanyang ama, ang Castle Beauty, at palagi niyang natatalo ang kumpanya ng kanyang kapatid. 

Pero ngayon, si Tae-joo, ang kapatid niya, gumagamit na ng maruruming paraan at panlalamang para lang manalo.

Inutusan niya ang kanyang team na samantalahin ang pagpunta niya sa palasyo para sa birthday ng Crown Prince para mas mapataas ang sales. 

Sa paraan ng pagpapatakbo niya ng kumpanya, halatang ayaw na ayaw niyang natatalo at sobrang competitive siya. 

Mahigpit din siyang boss, kaya karamihan sa staff niya, medyo takot sa kanya.

Samantala, sa palasyo, ipinakilala naman si Grand Prince Yi-an. 

Medyo rebelde siya, kaya hirap na hirap ang mga staff na sabayan siya. 

Pero walang mas nahihirapan kaysa sa kanyang right-hand man na si Choi-hyun.

Sa pagkakataong ito, sinusubukan siyang ihanda ni Choi-hyun para sa birthday party ng Crown Prince, pero pinili na lang ni Yi-an na matulog matapos siyang mangaso nang mas maaga noong araw na iyon.

Pagdating ng gabi, nagsisimula nang dumating ang mga bisita sa palasyo habang live itong binabalita ng media. 

Dumating si Hui-ju na suot ang isang kapansin-pansing pulang outfit—kahit hindi ito masyadong pinapaboran.

Tinawag siya ng mga mamamahayag na “clout chaser,” pero inaamin pa rin nilang maganda at talented siya.

 Sa loob, narinig niyang nagtsitsismisan ang ilang babae tungkol sa kanyang pinagmulan kaya subtly niya silang kinonfront. 

Pinatigil din niya si Tae-joo nang subukan siyang tirahin.

Ipinaalala niya rito na siya ang mas competent na kapatid, at hindi siya matatalo ng mga cheap niyang marketing tricks.

Pagkatapos, pinapasok na ang mga bisita sa hall para sa dinner. Nahuli si Prince Yi-an at dumating na naka-cheolik (hunting outfit), na ikinainis ng Queen Mother na si Yi-rang.

 Sinubukan siyang pagsabihan, pero kalmado lang siyang nagsabi na hintayin ang tamang oras.

Humupa muna ang mga pangyayari habang natatapos ang dinner, at naging maayos ang takbo ng mga nakaplanong selebrasyon. 

Nakasalubong ni Hui-ju ang Prime Minister na si Jeong-woo, at halatang close sila. Inasar pa niya ito dahil hindi lang siya politiko, kundi miyembro rin ng royal family.

Kalaunan, kinausap ni Grand Prince Yi-an si Jeong-woo nang pribado at sinabi na pinipilit siya ng Queen Mother na magpakasal. 

Dahil siya ang regent, kapag nagpakasal na siya, si Jeong-woo na ang papalit at hahawak ng tungkulin.

Lumabas na may nagsimula ng sunog sa palasyo, at na-trigger nito ang trauma ni Prince Yi-an.

 Tatlong taon na ang nakalipas, namatay rin ang hari sa isang sunog, kaya matindi ang epekto nito sa kanya. 

Dumating si Jeong-woo habang tinatanong ni Yi-an kung ligtas ang Crown Prince.

Biglang nagkaroon ng shocking na eksena—dumating ang Queen Mother na si Yi-rang at sinampal si Yi-an, sinisisi siya sa sunog.

 Nagulat ang lahat, pero biglang dumating ang Crown Prince, at agad na pinuntahan siya ni Yi-rang.

Habang umaalis si Yi-an, inutusan ni Jeong-woo ang kanyang mga tauhan na imbestigahan ang sunog, dahil pinaghihinalaan niyang may koneksyon ito sa pagkamatay ng hari. 

Sinabi rin niyang ayusin ang media.

Matapos makita ang pagsampal kay Yi-an, tahimik na umalis si Hui-ju. 

Nagulat ang kanyang secretary na si Hye-jung kung bakit maaga siyang umalis sa party, pero ipinaliwanag ni Hui-ju ang tungkol sa sunog, at sabay silang umalis.

Habang nasa biyahe pauwi, tinawag ni Hui-ju na mayabang si Prince Yi-an at naalala niya ang isang nangyari sa Seonggyungwan. 

Nahuli siya ni Yi-an noon na palihim na pumapasok sa archery field para mag-practice mag-isa sa gabi.

Hindi siya nagdalawang-isip na komprontahin ang bias na sistema ng paaralan—pinayagan si Yi-an na mag-practice nang pribado pero siya, hindi binigyan ng parehong pagkakataon.

 Nagulat si Yi-an sa tapang niya na magsalita, habang nirerespeto pa rin siya bilang prinsipe at nakatatanda.

Kinabukasan, nagbigay ng hindi sincere na paghingi ng tawad ang Queen Mother kay Yi-an, at sumabay na lang siya at tinanggap ito. 

Ibinahagi rin niya ang kanyang pangamba na natatabunan ng posisyon ni Yi-an bilang regent ang Crown.

Naiinis din siya na mas gusto ng publiko at ng mga tao sa palasyo si Yi-an. Ipinaalala naman ni Yi-an na hindi niya kasalanan iyon.

 Bilang miyembro ng royal family, tungkulin niyang manatiling passive.

Dahil sa usapan na iyon, naalala ni Prince Yi-an ang kabataan niya, noong paulit-ulit siyang pinapaalalahanan ng kanyang ama na huwag kailanman sumalungat sa Crown Prince.

 Dahil dito, dalawang beses pang binago ng hari ang kanyang royal title. 

Masakit iyon para sa kanya, pero hindi niya iyon pinatagal sa isip niya.

Iginiit ni Yi-rang na 8 taong gulang pa lang ang kanyang anak at hindi pa kayang gampanan ang mga tungkulin sa palasyo. 

Gusto niyang patunayan ni Yi-an ang kanyang loyalty sa Crown Prince sa pamamagitan ng pagpapakasal sa babaeng siya ang pipili.

Samantala, nalaman ni Hui-ju na pinaplano siyang ipakasal ng kanyang ama. 

Naiinis siya nang malaman na pati si Tae-joo at ang asawa nito ay nakialam sa pagpili ng kanyang mapapangasawa. 

Mas lalo pa, gusto nilang ipakasal siya sa isang lalaking pakiramdam niya ay hindi ka-level niya. 

Paulit-ulit nilang ipinapaalala na illegitimate child siya at hindi dapat masyadong umasa.

Binalaan niya ang kanyang ama na kapag pinilit siyang pakasalan ang isang incompetent na lalaki, sisirain niya ang mga plano nila.

 Iginiit niya na siya ang pinaka-competent na anak, at ang pagpapakasal sa kanya ay hindi makakapagpahina sa kanyang kakayahan o makakatago sa kakulangan ni Tae-joo.

Sa ibang banda, nagulat si Choi-hyun nang marinig niyang kinokonsidera ni Prince Yi-an ang alok ni Yi-rang.

Kinabukasan, nailabas ni Hui-ju ang kanyang inis sa mga staff niya, kaya sinabihan siya ni Hye-jung na kumalma at tigilan ang pagiging petty.

Sa palasyo naman, nakasalubong ni Prince Yi-an si Lord Sung-won, na tinanong kung bakit siya aalis at kung sino ang magpoprotekta sa interes ng royal family habang wala siya.

 Alam ni Yi-an na parang pagbabanta iyon, pero kalmado lang siya at ipinaliwanag na pupunta lang siya sa kanyang private residence.

Kalaunan, binalaan ni Lord Sung-won ang Queen Mother na huwag maging padalos-dalos pagdating kay Prince Yi-an.

 Naglabas naman ng sama ng loob si Yi-rang—tungkol sa pagdating niya nang late, sa suot niya, at pati na rin sa sunog—sinisisi siya sa lahat. 

Pero pinaalalahanan pa rin siya ni Lord Sung-won na mag-ingat, dahil mahal ng mga tao ang Grand Prince bilang regent.

Pagbalik sa Castle Group, biglang nagkaroon ng ideya si Hui-ju na magpakasal sa isang miyembro ng royal family—yung kasing competent niya. 

Napili niya si Prince Yi-an, na trending dahil sa suot niya sa party ng Crown Prince. 

Kaya nagdesisyon siyang magpadala ng request para sa isang royal audience.

Tungkol naman sa outfit niya, gustong-gusto ito ng publiko—para sa kanila, modern take ito at natuwa sila na nag-iiba si Prince Yi-an ng style. 

Pero ang royal family, hindi nagustuhan at sinabing hindi angkop ang pagsuot ng cheolik.

 Kahit nag-aalala si Choi-hyun sa backlash, masaya si Prince Yi-an dahil hindi na pinag-uusapan ang sunog.

Dahil sa lumalaking backlash, tumanggi si Prince Yi-an na tumanggap ng kahit anong request para sa audience.

 Nagulat pa siya na sobrang pilit ni Hui-ju na makakuha ng schedule. 

Sa bawat pagkakataon, inuutusan niya si Choi-hyun na i-reject ang requests nito. 

Naiinis si Hui-ju sa paulit-ulit na pagtanggi at sinasabi niyang parang nagpapahabol lang siya.

 Samantala, para kay Hye-jung, sobrang katawa-tawa ang buong sitwasyon.

Matapos ang ilang beses na pagsubok at pagbanggit ng lahat ng posisyon niya, naisip ni Hui-ju na ipaalala kay Prince Yi-an na senior niya ito sa school. 

Doon lang siya pumayag na makipagkita. Inimbitahan siya ni Yi-an sa kanyang lugar, pero narinig iyon ng Queen Mother at inutusan ang isa sa kanyang mga katulong na kontakin ang kanilang mole sa tirahan ni Yi-an.

Samantala, dumating si Hui-ju na bongga ang ayos at punong-puno ng kumpiyansa. 

Nagulat si Yi-an nang kalmado nitong iminungkahi na magpakasal sila.

Pride at Bias Chapter 5

Hindi kalayuan sa Longbourn ay may isang pamilyang malapit na kaibigan ng mga Bennet. 

Si Sir William Lucas ay dating negosyante sa Meryton, kung saan siya nakapag-ipon ng sapat na kayamanan. 

Kalaunan, ginawaran siya ng pagiging kabalyero matapos siyang magsalita sa harap ng hari noong siya ay mayor.

Ngunit tila masyado niyang pinahalagahan ang titulong iyon. Nagsimula siyang mawalan ng gana sa kanyang negosyo at sa pamumuhay sa maliit na bayan.

 Kaya iniwan niya ang mga ito at lumipat kasama ang kanyang pamilya sa isang bahay na halos isang milya ang layo mula sa Meryton, na tinawag nilang Lucas Lodge. 

Doon, masaya niyang iniisip ang kanyang sariling kahalagahan at, dahil wala na siyang iniintinding trabaho, inuukol niya ang kanyang oras sa pagiging magalang at mabait sa lahat.

Kahit na ipinagmamalaki niya ang kanyang ranggo, hindi naman siya mayabang. 

Sa halip, maalalahanin siya sa lahat ng tao. Likas siyang mabait, palakaibigan, at matulungin, at lalo pa siyang naging magalang matapos siyang maipakilala sa St. James’s.

Si Lady Lucas ay isang napakabait na babae, ngunit hindi gaanong matalino kaya hindi siya gaanong kapaki-pakinabang na kapitbahay para kay Mrs. Bennet. 

Mayroon siyang ilang mga anak. Ang panganay sa kanila, isang matino at matalinong dalagang nasa mga dalawampu’t pito, ay matalik na kaibigan ni Elizabeth.

Natural lamang na magtagpo ang mga dalagang Lucas at Bennet upang pag-usapan ang sayawan; talagang kinakailangan iyon. 

Kaya kinabukasan matapos ang pagtitipon, pumunta ang mga Lucas sa Longbourn upang makinig at magbahagi ng balita.

“Maganda ang simula mo kagabi, Charlotte,” sabi ni Mrs.

 Bennet nang may maayos na pagpipigil sa sarili kay Miss Lucas. “Ikaw ang unang pinili ni Mr. Bingley.”

“Oo,” sagot ni Charlotte, “ngunit tila mas nagustuhan niya ang kanyang ikalawang pinili.” 

“Ay, si Jane ang ibig mong sabihin, ‘di ba? Dahil dalawang beses siyang sinayawan.

 Talagang mukhang nagustuhan siya—at sa totoo lang, naniniwala akong oo. May narinig din ako tungkol doon… pero hindi ko masyadong maalala—may kinalaman kay Mr. Robinson.”

“Baka ang ibig mong sabihin ay ang narinig kong usapan nila ni Mr. Robinson? Hindi ko ba iyon nabanggit sa iyo? 

Tinanong siya ni Mr. Robinson kung nagustuhan niya ang mga pagtitipon sa Meryton, kung sa tingin niya ay maraming magagandang babae roon, at kung sino ang pinakaganda para sa kanya. 

At agad niyang sinagot ang huling tanong, ‘Ay, ang panganay na Miss Bennet, walang duda—walang maaaring tumutol doon.’”

“Naku! Aba, napakalinaw naman niyon. Talagang parang—pero, gayunpaman, baka wala rin iyong patutunguhan, alam mo naman.”

“Mas may silbi ang mga narinig kong usapan kaysa sa iyo, Eliza,” sabi ni Charlotte. “Hindi naman kasing sulit pakinggan si Mr. Darcy kumpara sa kaibigan niya, ‘di ba? Kawawa si Eliza—tinawag lang na ‘katamtaman.’”

“Pakiusap, huwag mong hayaang maapektuhan si Lizzy sa masamang pakikitungo niya, dahil napaka-hindi kanais-nais niyang lalaki. 

Sa totoo lang, malas pa kung magustuhan siya nito. Sinabi sa akin ni Mrs. Long kagabi na umupo raw ito katabi niya nang kalahating oras nang hindi man lang nagsasalita.”

“Hindi man lang siya nagsalita? Sigurado po ba kayo, ma’am? Baka may kaunting pagkakamali,” sabi ni Jane. “Nakita ko si Mr. Darcy na kinakausap siya.”

“Ay, dahil lang iyon sa tinanong siya sa wakas kung ano ang tingin niya sa Netherfield, kaya napilitan siyang sumagot. Pero sabi niya, parang nainis pa siya na kinausap siya.”

“Sinabi sa akin ni Miss Bingley,” dagdag ni Jane, “na hindi raw siya madalas magsalita maliban na lang kung kasama niya ang mga malalapit niyang kakilala. At kapag ganoon, napakabait at kaaya-aya niya.”

“Hindi ako naniniwala diyan, anak,” sagot ni Mrs. Bennet. 

“Kung talagang ganoon siya kabait, kinausap sana niya si Mrs. Long. 

Pero sa tingin ko alam ko kung bakit—sinasabi ng lahat na napakayabang niya. 

Malamang narinig niyang walang sariling karwahe si Mrs. Long at kinailangan pa nitong sumakay sa nirentahang sasakyan papunta sa sayawan.”

“Wala naman sa akin kung hindi niya kinausap si Mrs. Long,” sabi ni Miss Lucas, “pero sana man lang ay sinayawan niya si Eliza.”

“Sa susunod na lang, Lizzy,” sabi ng kanyang ina, “kung ako sa’yo, hindi ako sasayaw kasama niya.”

“Sa tingin ko po, maipapangako kong hindi ako sasayaw sa kanya,” sagot ni Lizzy.

“Ang kanyang pagmamataas,” sabi ni Miss Lucas, “ay hindi gaanong nakakainis para sa akin tulad ng karaniwang pagmamataas, dahil may dahilan naman siya. 

Hindi kataka-taka na ang isang napakayamang, guwapo, at may mataas na katayuang binata ay mag-isip nang mataas tungkol sa sarili niya. Kung iisipin, may karapatan siyang maging mayabang.”

“Totoo iyan,” sagot ni Elizabeth, “at madali ko sanang mapapatawad ang kanyang pagmamataas—kung hindi niya nasaktan ang aking damdamin.”

“Ang pagmamataas,” wika ni Mary, na gustong ipakita ang lalim ng kanyang pag-iisip, “ay isang pangkaraniwang kahinaan. Sa lahat ng aking nabasa, kumbinsido ako na talagang laganap ito. 

Ang likas na pagkatao ng tao ay madaling mahilig dito, at kakaunti lamang sa atin ang hindi nakakaramdam ng kasiyahan sa sarili dahil sa ilang katangian—totoo man o imahinasyon lamang. 

Magkaiba ang pagmamataas at kayabangan, kahit madalas silang napagkakamalang magkapareho. 

Maaaring maging mapagmataas ang isang tao nang hindi siya mayabang. 

Ang pagmamataas ay tungkol sa tingin natin sa ating sarili, samantalang ang kayabangan ay tungkol sa kung paano natin gustong tingnan tayo ng iba.”

“Kung ako ay kasing-yaman ni Mr. Darcy,” sigaw ng isang batang Lucas na kasama ang kanyang mga kapatid na babae, “wala akong pakialam kung gaano ako kaproud. 

Mag-aalaga ako ng maraming asong panghunting at iinom ng isang bote ng alak araw-araw!” 😆

“Kung ganoon, sobra kang iinom kaysa sa nararapat,” sabi ni Mrs. Bennet; “at kung makita kitang ginagawa iyon, kukunin ko agad ang iyong bote.”

Tutol ang bata at sinabing hindi niya iyon magagawa; ngunit patuloy naman niyang iginiit na gagawin niya. Nagpatuloy ang kanilang pagtatalo hanggang sa matapos ang pagbisita. 😄

Mother of the Bride

Pagkatapos ng isang taong pagtatrabaho para sa Discovery Resorts sa London, labis ang tuwa ni Emma Winslow nang sorpresahin siya ng kanyang nobyong si RJ ng isang proposal. 

Masaya niyang tinanggap ito ngunit nag-aalala kung paano tatanggapin ng kanyang ina na si Lana, dahil silang dalawa na lamang ang magkasama mula nang mamatay ang kanyang ama noong siya ay walong taong gulang pa lamang. 

 Sa San Francisco, nagulat si Lana Winslow, na namumuno sa isang medical research lab, nang ipahayag ni Emma na hindi na siya magpapatuloy sa grad school o maghahanap ng trabaho, kundi magtatayo na lang ng sarili niyang negosyo. 

Ipinaliwanag ni Emma na makakatanggap siya ng malaking sponsorship kapalit ng pagpo-promote ng Discovery, at lalo pang ikinagulat ni Lana nang sabihin niyang ikakasal na siya sa loob ng isang buwan sa isang resort sa Phuket, Thailand. 

Nang masigurong desidido si Emma, ipinahayag ni Lana ang kanyang kasiyahan para sa anak. Sasagutin ng Discovery ang gastos sa kasal kapalit ng publicity.

 Sa Thailand, sinamahan si Lana ng kanyang matalik na kaibigang si Janice at ng kanilang mga kaibigan mula Stanford na sina Scott at Clay, na kamakailan lamang ay nagpakasal. 

Hindi nagtagal, nalaman ni Lana na si RJ ay anak ni Will Jackson, kapatid ni Scott at dating nobyo ni Lana noong sila ay nasa Stanford pa. 

 Bago ang hapunan kasama sina Emma, RJ, at Will, ibinahagi ni Lana kay Emma na iniwan siya ni Will nang walang paalam matapos ang kanilang graduation, dahilan upang baguhin niya ang kanyang numero at lumayo upang hindi na muling masaktan. 

Bilang isang geneticist, nag-aalala si Lana na baka gawin din ito ni RJ kay Emma, ngunit tiniyak ni Emma na hindi ito mangyayari. Sa hapunan, pumayag sina Lana at Will na maging matron-of-honor at best man. 

Nagpasalamat si RJ kay Lana para sa ibinigay nitong cappuccino maker, habang inalok naman ni Will ang kanyang condo sa Tribeca.

 Kalaunan, ibinahagi ni Lana kay Janice ang kanyang insecurities tungkol sa pakikipagkompetensya kay Will. 

Samantala, hindi isinama ng brand manager ng Discovery na si Camala si Lana sa karamihan ng pagpaplano ng kasal upang bigyang-priyoridad ang ilang mga brand at designer. 

 Inayos ni Janice ang isang date para kay Lana kay Lucas Campion, isang doktor mula LA, matapos nitong tulungan si Will nang aksidenteng matamaan siya ni Lana sa singit habang naglalaro ng pickleball kasama ang kanilang Stanford group. 

Gayunpaman, hindi nagtagal si Lana sa nasabing date. Kinabukasan, ipinakita ni Camala kay Lana ang isang magarang itim na designer dress na dapat niyang isuot sa kasal. 

Kahit nag-aatubili, pumayag siya, pakiramdam niya ay nawawala ang saya ng kasal dahil sa mga ipinapataw na plano upang gawing parang event ito. 

 Dahil hindi siya kasama sa plano ng kasal sa araw na iyon, pumunta si Lana kasama ang Stanford group sa isang liblib na isla at nag-skinny dipping. Dahil bawal ito sa property ng hotel, napagalitan sila.

 Nagbanta si Camala na babawiin ang pondo para sa kasal, kaya inakusahan ni Emma si Lana na sinisira nito ang kasal at pinauwi siya. 

Narinig ito ni Will kaya isinama niya si Lana sa isang biyahe upang mapasaya siya. Nasira ang jeep na kanilang sinakyan pauwi, kaya naglakad sila patungo sa pinakamalapit na beach upang mag-abang ng bangka. 

Doon, napag-usapan nila ang kanilang nakaraan at nagkaayos. Habang pinagsisisihan ni Emma ang pagsigaw kay Lana, iminungkahi ni RJ na humingi siya ng tawad. 

Nang mapansing nawawala sina Will at Lana, nagpadala ang isang empleyado ng resort ng bangka upang sunduin sila. Naabala sila bago pa man sila maghalikan. 

Pagbalik sa hotel, napansin ni Lucas na tila malapit na muli sina Will at Lana. Kaya sinabi niyang tawagan siya ni Lana kung hindi magtagumpay ang relasyon nila ni Will, at nagkaayos naman sina Lana at Emma. 

Pagkatapos nito, sinabi ni Emma kay Camala na siya na ang masusunod sa kasal. Sa rehearsal dinner, narinig ni Lana si Will na kausap sa telepono ang isang babaeng nagngangalang Katrina at sinasabing hindi siya mabubuhay nang wala ito. 

Dahil tila nauulit ang nakaraan, agad siyang lumayo kay Will. Napansin ni Emma na may kakaiba sa kanyang ina kaya pinuntahan niya ito sa silid. Nag-usap sila at nakatulog si Emma sa tabi niya.

 Kinabukasan, kahit na napuno ng emosyon si Lana at napaiyak, maayos na naisagawa ang seremonya ng kasal. Nang ihagis ni Emma ang bouquet, umiwas si Lana ngunit sinalo ito ni Will para sa kanya.

 Hinarap siya ni Will at tinanong kung bakit siya iniiwasan. Tinanong ni Lana si Will tungkol kay Katrina, at ipinaliwanag nitong ito ay kanyang sekretarya na nagdala ng singsing na matagal na niyang binili para kay Lana noon pa. 

Nag-propose si Will, at matapos ang sandaling pag-aalinlangan, masaya itong tinanggap ni Lana.

Pride at Bias Chapter 4

Nang mag-isa na sina Jane at Elizabeth, si Jane—na medyo nagpipigil kanina—hindi na napigilan ang sarili at todo papuri kay Mr. Bingley.

“Grabe, siya na talaga yung ideal na lalaki,” sabi niya. “Matalino, mabait, masayahin—tapos ang gaan pa ng ugali niya. Ang galing din ng manners niya, parang sobrang natural lang. Wala pa akong nakitang ganun.”

“Pogi rin siya,” sagot ni Elizabeth, “na dapat lang naman sa isang lalaki kung kaya niya. Parang kumpleto na tuloy siya.”

“Na-flatter talaga ako nung niyaya niya akong sumayaw ulit. Hindi ko in-expect yun.”

“Hindi mo in-expect?” sabi ni Elizabeth. “Ako, oo. Isa yan sa difference natin—ikaw laging nagugulat sa compliments, ako hindi. I mean, obvious naman.

 Para kang limang beses na mas maganda kaysa sa ibang babae sa room. 

Wala na siyang choice kundi yayain ka ulit—so wag mo na siyang masyadong bigyan ng credit doon.”

“Well, oo, sobrang kaaya-aya naman talaga siya, kaya okay lang na magustuhan mo siya,” sabi ni Elizabeth. “Kung tutuusin, mas marami ka pang nagustuhang mas wala namang kwenta.”

“Lizzy!”

“Alam mo naman, ang hilig mong magustuhan halos lahat ng tao. Wala kang nakikitang mali sa kahit sino. 

Para sa’yo, lahat mabait at okay. Sa buong buhay ko, wala pa akong narinig na nagsalita ka nang masama tungkol sa kahit sino.”

“Ayoko lang namang maging mabilis manghusga,” sagot ni Jane. “Pero sinasabi ko naman palagi kung ano talaga ang iniisip ko.”

“Alam ko naman—at yun nga ang nakakagulat,” sabi ni Elizabeth. “Ang talino mo, pero parang hindi mo talaga napapansin yung mga kapalpakan at kalokohan ng iba.

 Maraming tao ang nagpapanggap na mabait at fair—makikita mo yan kahit saan. Pero ikaw? 

Totoo kang mabait, walang arte o pagpapakitang-gilas. Nakikita mo lang yung mabuti sa tao at lalo mo pa iyong pinapaganda, tapos hindi mo na pinapansin yung masama. 

Ikaw lang ang ganyan.

At gusto mo rin yung mga kapatid niya? Talaga? Hindi naman sila kasing ayos ng ugali niya.”

“Sa umpisa, hindi,” sagot ni Jane, “pero kapag nakausap mo sila, okay naman sila. 

Si Miss Bingley titira kasama ng kapatid niya at siya ang mag-aasikaso ng bahay. At feeling ko, magiging napaka-pleasant niyang kapitbahay.”

Tahimik lang na nakinig si Elizabeth, pero hindi siya kumbinsido. Yung asal nila sa pagtitipon, hindi naman talaga kaaya-aya para magustuhan sila ng iba. 

Mas mapanuri siya kaysa sa kapatid niya, hindi rin madaling makisama, at hindi naaapektuhan ng atensyon ng iba—kaya hindi siya gaanong hilig na magustuhan sila.

Sa totoo lang, elegante naman talaga sila. Kaya nilang maging magaan kasama kapag gusto nila, at marunong silang maging charming—pero may pagka-proud at medyo mayabang din.

Magaganda sila, mahusay ang pinag-aralan sa isang kilalang private school, at may malaking kayamanan. Sanay silang gumastos nang lampas sa nararapat at makihalubilo sa mga taong may mataas na estado sa lipunan, kaya mataas din ang tingin nila sa sarili nila—at mababa naman sa iba.

Galing sila sa isang respetadong pamilya sa hilagang England, at mas pinahahalagahan pa nila iyon kaysa sa katotohanang ang yaman nila at ng kapatid nila ay nagmula lang sa negosyo.

Nagmana si Mr. Bingley ng halos isang daang libong pounds mula sa kanyang ama. Plano sana ng ama niya na bumili ng isang malaking lupain, pero namatay ito bago pa niya magawa iyon. Ganoon din ang balak ni Bingley, at minsan ay pumipili pa siya kung saan siya titira. Pero dahil mayroon na siyang magandang bahay at parang may karapatan na rin sa isang manor, marami sa mga nakakakilala sa kanya—lalo na sa pagiging easygoing niya—ang nagdududa kung itutuloy pa niya iyon.

Iniisip ng iba na baka manatili na lang siya sa Netherfield habang-buhay at ipaubaya na sa susunod na henerasyon ang pagbili ng isang estate.

.Gustong-gusto ng mga kapatid niya na magkaroon siya ng sarili niyang estate. Pero kahit nangungupahan pa lang siya sa ngayon, masaya naman si Miss Bingley na siya ang mamahala at mag-host sa bahay niya. At si Mrs. Hurst—na nag-asawa ng lalaking may mataas na estado pero hindi gaanong mayaman—ay handa ring ituring ang bahay niya bilang sariling tahanan kapag convenient sa kanya.

Mga dalawang taon pa lang siyang nasa tamang edad nang may nagrekomenda sa kanya ng Netherfield House. Pinuntahan niya ito, tiningnan sandali—mga kalahating oras lang—nagustuhan niya ang lokasyon at mga pangunahing kwarto, natuwa sa mga sinabi ng may-ari, at agad niya itong kinuha.

Kahit magkaibang-magkaiba ang ugali nila, matatag ang pagkakaibigan nila ni Darcy. Nagustuhan ni Darcy si Bingley dahil sa pagiging easygoing, bukas, at flexible nito—kabaligtaran ng sarili niyang ugali—pero hindi naman siya kailanman nainis o na-disappoint dahil doon.

Dahil mataas ang tingin ni Darcy sa kanya, lubos ang tiwala ni Bingley sa kanya at sa mga desisyon nito. Pagdating sa talino, mas lamang si Darcy. Hindi naman kulang si Bingley—pero mas matalas lang talaga si Darcy.

Pero sa ugali, medyo mayabang, reserved, at mapili si Darcy. Maayos at edukado ang asal niya, pero hindi siya ganoon ka-warm o ka-inviting. Diyan naman lamang si Bingley—madali siyang magustuhan kahit saan siya pumunta, samantalang si Darcy, madalas nakaka-offend ng tao kahit hindi niya sinasadya.

Makikita talaga sa paraan ng pagkwento nila tungkol sa Meryton party ang pagkakaiba ng ugali nila. Para kay Bingley, sobrang saya ng event—sabi niya, hindi pa siya nakakakilala ng mas mababait na tao o mas magagandang babae sa buong buhay niya. Lahat daw ay mabait at very attentive sa kanya, at walang kaartehan o awkwardness. Mabilis siyang naging komportable sa lahat. At pagdating kay Miss Bennet, para sa kanya, parang wala nang mas hihigit pa sa ganda niya—parang anghel.

Si Darcy naman, kabaligtaran ang tingin. Para sa kanya, hindi naman ganoon kagaganda o ka-fashionable ang mga tao doon, at wala siyang naging interes sa kahit sino. Walang nakaagaw ng attention niya o nagbigay sa kanya ng saya. Inamin naman niya na maganda si Miss Bennet—pero para sa kanya, masyado raw itong palangiti.

Sumang-ayon sina Mrs. Hurst at ang kapatid niya, pero hinangaan at nagustuhan pa rin nila siya. Sinabi nila na sweet siyang babae at gusto pa nila siyang mas makilala.

Kaya tuloy, nakilala si Miss Bennet bilang isang “sweet” na babae, at dahil sa papuring iyon, parang nagkaroon ng kumpiyansa ang kapatid nila na isipin siya sa kahit anong paraan na gusto niya.