Ikalawang linggo iyon ng Mayo nang sabay-sabay na umalis ang tatlong magkakapatid na babae mula sa Gracechurch Street papunta sa isang bayan sa Hertfordshire. Habang papalapit sila sa inn kung saan dapat silang sunduin ng karwahe ni Mr. Bennet, agad nilang napansin sina Kitty at Lydia na nakasilip sa bintana ng isang silid-kainan sa itaas. Ibig sabihin, eksaktong dumating sa oras ang kanilang karwahe.
Mahigit isang oras nang naghihintay roon ang dalawang magkapatid. Masaya nilang pinagkakaabalahan ang pagpunta sa tindahan ng mananahi sa kabilang kalye, pagmamasid sa sundalong nagbabantay, at paggawa ng salad na may pipino.
Pagdating ng kanilang mga kapatid, masayang ipinakita nina Kitty at Lydia ang isang mesa na puno ng malamig na karne na karaniwang makikita sa isang inn.
“Hindi ba ang ganda nito? Hindi ba nakakatuwang sorpresa ito?” masayang sabi nila.
“At gusto naming ilibre kayong lahat,” dagdag ni Lydia, “pero kailangan ninyo kaming pautangin ng pera dahil nagastos na namin ang pera namin sa tindahan doon.”
Pagkatapos, ipinakita niya ang kanyang mga binili.
“Tingnan ninyo! Bumili ako ng sombrerong ito. Hindi ko naman iniisip na napakaganda nito, pero naisip kong bilhin na rin kaysa wala. Pag-uwi ko, tatanggalin ko ang mga bahagi nito at susubukan kong ayusin para mas gumanda.”
Nang sabihin ng kanyang mga kapatid na pangit ang sombrero, hindi man lang siya naapektuhan.
“Eh, may dalawa o tatlo pang mas pangit doon sa tindahan! Kapag nakabili ako ng mas magandang kulay na satin para palamutihan ito, sa tingin ko magiging maayos naman ito. At saka, hindi naman gaanong mahalaga kung ano ang suot natin ngayong tag-init dahil aalis na ang regimentong ——shire sa Meryton. Aalis sila pagkatapos ng dalawang linggo.”
“Talaga?” masayang tanong ni Elizabeth.
“Magkakampo sila malapit sa Brighton. Gustong-gusto kong isama tayo ni Papa roon buong tag-init! Ang saya sigurong plano! At sa tingin ko, hindi naman iyon gaanong magastos. Gusto rin ni Mama na pumunta roon nang sobra! Isipin ninyo na lang kung gaano kapag boring ang tag-init natin kung hindi tayo pupunta!”
“Oo,” naisip ni Elizabeth. “Talagang napakaganda ngang plano niyan—at siguradong tuluyan na tayong mawawala sa sarili natin. Diyos ko! Brighton at isang buong kampo na puno ng mga sundalo! Eh, ngayon pa lang, halos nawawala na ang atensyon natin dahil sa isang maliit na regimentong militia at sa mga buwanang sayawan sa Meryton!”
“May balita ako para sa inyo,” sabi ni Lydia habang nauupo sila para kumain. “Hulaan ninyo kung ano! Napakagandang balita—sobrang ganda! At tungkol ito sa isang taong gusto nating lahat.”
Nagkatinginan sina Jane at Elizabeth, at sinabi nila sa waiter na maaari na itong umalis.
Tumawa si Lydia. “Ay, ganyan talaga kayo—sobrang pormal at maingat! Akala ninyo hindi dapat marinig ng waiter, na parang interesado naman siya! Sigurado akong mas masasamang bagay na ang narinig niya kaysa sa sasabihin ko. Pero ang pangit naman ng taong iyon! Mabuti na lang umalis na siya. Hindi pa ako nakakita ng taong may ganoon kahabang baba.
“Anyway, heto na ang balita ko. Tungkol ito sa mahal nating si Wickham. Masyado bang maganda ang balita para marinig ng waiter? Wala nang posibilidad na pakasalan ni Wickham si Mary King. Ayan! Iyon ang balita ko! Pumunta na siya sa Liverpool para tumira muna sa tiyuhin niya. Kaya ligtas na si Wickham.”
“At ligtas din si Mary King!” dagdag ni Elizabeth. “Ligtas siya sa paggawa ng isang desisyong pagpapakasal na hindi magiging mabuti para sa kanyang kinabukasan sa pera.”
“Ang tanga naman niya kung umalis siya kung talagang gusto niya si Wickham.”
“Pero sana hindi naman seryoso ang nararamdaman ng alinman sa kanila para sa isa’t isa,” sabi ni Jane.
“Sigurado akong hindi ganoon ang kay Wickham! Pananagutan ko iyan. Wala talaga siyang pakialam sa kanya. Sino ba naman ang magkakagusto sa isang maliit at pangit na babaeng punô ng pekas?”
Nagulat si Elizabeth. Napagtanto niya na kahit hindi niya kailanman sasabihin nang ganoon kalupit ang isang bagay, ang nararamdaman sa likod ng sinabi ni Lydia ay halos kapareho rin ng isang kaisipang minsan na niyang inalagaan sa kanyang sarili—at dati pa nga ay inakala niyang makatwiran iyon.
Nang matapos silang lahat kumain, nagbayad ang mga nakatatanda at ipinatawag ang karwahe. Matapos ang ilang pagsisikap na ayusin ang lahat, nagawa nilang magkasya sa karwahe ang buong grupo, kasama ang lahat ng kanilang mga kahon, lalagyan ng pananahi, at mga pakete.
At, siyempre, kailangan din nilang isiksik ang mga bagong gamit na binili nina Kitty at Lydia.
“Wow, siksikan talaga tayo rito!” sigaw ni Lydia. “Mabuti na lang dinala ko ang bonnet ko, kahit para lang may dagdag tayong kahon ng sombrero na maisiksik dito! Sige, maging komportable na tayo at magkuwentuhan at magtawanan buong biyahe pauwi.
“Pero bago ang lahat, gusto kong marinig kung ano ang nangyari sa inyong lahat habang wala kayo. May nakilala ba kayong mga lalaking kaaya-aya? May nilandi ba kayo? Talagang umaasa akong may isa sa inyo na makakauwi nang may asawa!
“Si Jane, malapit nang maging matandang dalaga, sigurado ako. Dalawampu’t tatlong taong gulang na siya! Diyos ko! Hiyang-hiya ako kung hindi pa ako kasal pagdating ng dalawampu’t tatlo!
“Gustong-gusto talaga ni Aunt Philips na mag-asawa kayong lahat. Hindi ninyo maiisip kung gaano siya kasabik. Sabi niya, mas mabuti raw sana kung pinakasalan ni Lizzy si Mr. Collins. Pero sa totoo lang, parang wala namang masayang mangyayari doon.
“Gusto ko talagang mauna akong mag-asawa sa inyong lahat! At kapag nangyari iyon, ako ang magiging chaperone ninyo at sasamahan ko kayong lahat sa mga sayawan.
“Naku, ang saya-saya namin noong isang araw sa bahay ni Colonel Forster! Sina Kitty at ako ay nakatakdang magpalipas ng araw doon, at nangako si Mrs. Forster na magkakaroon ng maliit na sayawan sa gabi. By the way, sobrang close kami ni Mrs. Forster!
“Inimbitahan niya ang dalawang Harrington, pero may sakit si Harriet, kaya si Pen lang ang nakapunta. At alam ba ninyo kung ano ang ginawa namin?
“Binihisan namin si Chamberlayne ng damit pambabae para magmukha siyang babae! Isipin ninyo kung gaano iyon kasaya!
“Si Colonel at Mrs. Forster lang, pati sina Kitty at ako, ang nakakaalam. Ay, pati si Aunt Philips pala, dahil kinailangan naming humiram ng isa sa mga damit niya.
“Hindi ninyo maiisip kung gaano kaguwapo—o kaganda—ang itsura niya! Nang dumating sina Denny, Wickham, Pratt, at ilang iba pang lalaki, hindi nila siya nakilala kahit kaunti.
“Naku, tawa ako nang tawa! Tawa rin nang tawa si Mrs. Forster. Akala ko mamamatay na ako sa kakatawa!
“Pero dahil sa sobrang tawa namin, naghinala tuloy ang mga lalaki. Hindi nagtagal, nalaman din nila kung ano talaga ang nangyayari.”
Sa mga ganitong kuwento tungkol sa kanilang mga lakad, kasiyahan, at nakakatawang kalokohan, sinikap ni Lydia—na tinutulungan naman ni Kitty sa pagdagdag ng mga detalye—na aliwin ang kanyang mga kasama hanggang makarating sila sa Longbourn. Hangga’t maaari, hindi nakikinig si Elizabeth, pero hindi niya maiwasang paulit-ulit na marinig ang pangalan ni Wickham.
Napakainit ng pagtanggap sa kanila pagdating sa bahay. Masayang-masaya si Mrs. Bennet na makita si Jane na kasing-ganda pa rin tulad ng dati. At ilang beses habang naghahapunan, kusang sinabi ni Mr. Bennet kay Elizabeth:
“Masaya akong nakabalik ka na, Lizzy.”
Maraming tao sa dining room dahil halos lahat ng mga Lucas ay dumating para salubungin si Maria at marinig ang mga balita.
Iba-iba ang pinag-uusapan ng mga tao. Si Lady Lucas ay nagtatanong kay Maria mula sa kabilang bahagi ng mesa tungkol sa kalagayan ng kanyang panganay na anak at pati na rin sa kanilang mga alagang manok.
Si Mrs. Bennet naman ay abala sa dalawang bagay nang sabay. Kinukuha niya kay Jane, na nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa, ang mga balita tungkol sa pinakabagong uso sa pananamit, habang ikinukuwento naman niya ang mga iyon sa mga nakababatang Miss Lucas.
Samantala, si Lydia, na mas malakas magsalita kaysa sa halos lahat ng tao roon, ay masayang nagkukuwento sa kahit sinong gustong makinig tungkol sa lahat ng kanilang kasiyahan noong umaga.
“Oh, Mary,” sabi niya, “sana sumama ka sa amin! Sobrang saya namin!
“Habang nasa biyahe, isinara namin ni Kitty ang lahat ng kurtina at nagpanggap na walang tao sa loob ng karwahe. Ipagpapatuloy ko sana iyon hanggang sa makarating kami, kung hindi lang nagkasakit si Kitty.
“At nang makarating kami sa George, sa tingin ko napakabait talaga namin! Pinakain namin ang tatlo naming kasama ng napakasarap na malamig na pagkain. Kung sumama ka sana, ililibre ka rin namin.
“Pag-alis naman namin, ang saya-saya! Akala ko hindi na kami magkakasya sa karwahe. Tawa ako nang tawa hanggang sa akala ko mamamatay na ako sa kakatawa!
“At ang saya rin namin buong biyahe pauwi! Ang lakas ng kuwentuhan at tawanan namin. Sigurado akong maririnig kami ng mga tao kahit sampung milya ang layo!”
Napakaseryosong sumagot si Mary:
“Wala akong balak, mahal kong kapatid, na maliitin ang ganoong uri ng kasiyahan. Sigurado akong iyon ang mga bagay na karaniwang kinagigiliwan ng karamihan sa mga kababaihan. Pero aaminin kong wala akong nakikitang saya sa mga ganoong bagay. Mas gugustuhin ko pa ring magbasa ng libro.”
Pero hindi man lang pinansin ni Lydia ang sagot ni Mary. Bihira siyang makinig sa kahit kanino nang lampas kalahating minuto, at pagdating kay Mary, halos hindi talaga siya nakikinig.
Nang hapong iyon, pilit na hinikayat ni Lydia ang lahat ng mga babae na maglakad papuntang Meryton para makita kung ano ang nangyayari roon at kung ano ang ginagawa ng lahat. Pero mariing tumanggi si Elizabeth. Ayaw niyang sabihin ng mga tao na hindi man lang kayang manatili ng magkakapatid na Bennet sa bahay nang kalahating araw nang hindi agad naghahanap ng mga sundalo.
May isa pang dahilan kung bakit ayaw ni Elizabeth pumunta. Natatakot siyang makita ulit si Wickham at determinado siyang iwasan ito hangga’t maaari.
Malaking ginhawa para kay Elizabeth na malapit nang umalis ang regimentong kinabibilangan ni Wickham. Dalawang linggo na lang at aalis na sila. Umaasa siyang kapag nakaalis na sila, wala nang anumang bagay tungkol kay Wickham na makagugulo pa sa kanya.
Ilang oras pa lamang na nakauwi si Elizabeth nang mapansin niyang madalas nang pinag-uusapan ng kanyang mga magulang ang plano tungkol sa Brighton na nabanggit ni Lydia sa inn.
Agad na naunawaan ni Elizabeth na wala talagang balak ang kanyang ama na pumayag sa plano. Pero dahil napakalabo at hindi tiyak ng mga sagot nito, hindi pa rin tuluyang nawawalan ng pag-asa ang kanyang ina.
Kahit ilang beses siyang panghinaan ng loob, umaasa pa rin si Mrs. Bennet na sa huli ay mapapayag niya rin ang kanyang asawa.
