Ang Katapangan ni Terry Fox

 

Tuwing ika-4 ng Pebrero, ginugunita ng mga tao sa buong mundo ang World Cancer Day upang magpalaganap ng kaalaman, magbigay ng suporta sa mga pasyente, at ipagdiwang ang mga nakaligtas sa kanser. Ang mga pamilya, doktor, at mga boluntaryo ay nagbabahagi ng mga kuwento ng tapang at paggaling. 

Isa sa mga nakaka-inspire na kwento ay ang kwento ni Terry Fox

Noong 1980, isang kabataang Canadian na si Terry Fox ang nagbigay ng inspirasyon sa buong mundo dahil sa kanyang katapangan. 

 Nang si Terry ay 18 taong gulang, siya ay na-diagnose ng Osteosarcoma, isang uri ng kanser sa buto. 

Kinailangan putulin ng mga doktor ang kanyang kanang paa upang mailigtas ang kanyang buhay. 

Habang nasa ospital siya, nakita niya ang paghihirap ng ibang mga pasyente ng kanser, lalo na ang mga bata. 

Labis siyang naantig sa kanilang pinagdaraanan. 

 Sa halip na sumuko, nagpasya si Terry na gumawa ng isang pambihirang bagay. 

 Nagplano siyang tumakbo sa buong Canada upang makalikom ng pondo para sa pananaliksik laban sa kanser. 

Tinawag niya itong Marathon of Hope. 

 Sa kabila ng kanyang prosthetic na paa, nagsimula siyang tumakbo noong Abril 12, 1980. 

Araw-araw ay tumatakbo siya ng humigit-kumulang 42 kilometro—katumbas ng isang marathon. 

 Maraming tao sa Canada ang naantig sa kanyang tapang. 

Ang mga komunidad ay nagtipon upang siya ay palakpakan at magbigay ng donasyon para sa pananaliksik laban sa kanser. Pagkatapos ng 143 araw at 5,373 kilometro, napilitan siyang huminto dahil kumalat na ang kanser sa kanyang mga baga. 

Sa kasamaang-palad, pumanaw si Terry noong 1981 sa edad na 22. Ngunit hindi natapos doon ang kanyang pangarap. 

 Hanggang ngayon, ang Terry Fox Run ay ginaganap bawat taon sa maraming bansa. 

Milyun-milyong tao ang sumasali upang makalikom ng pondo para sa pananaliksik laban sa kanser, at mahigit $850 milyon na ang naipon sa kanyang pangalan.

Kapangyarihan ng Panalangin sa Panahon ng Kadiliman

Sa isang selda ng bilangguan sa China, umiiyak si Timothy. Noong unang beses siyang tumakas mula sa North Korea, siya ay ibinalik lamang sa kanilang bansa. Ngunit nang mahuli siya sa ikalawang pagkakataon, alam niyang haharap siya sa pampublikong pagbitay kapag siya’y ipinadala pabalik. Isang South Korean na gangster na kasama niya sa selda, na naawa sa binatilyong ito, ang nagbigay sa kanya ng Bibliya at nagturo sa kanya kung paano manalangin: “Sabihin mo lang sa Diyos ang iyong mga kahilingan at sabihin mo ang Amen sa huli.” 

Dahil sa matinding desperasyon, nanalangin si Timothy sa isang Diyos na hindi pa niya kilala, humihiling ng isang imposibleng pagtakas. 

Sinagot ng Diyos ang panalanging iyon sa pamamagitan ng dalawang embahador na nagpadala sa kanya sa Pilipinas sa halip na sa tiyak na kamatayan sa North Korea. 

Dahil sa kanyang pasasalamat sa pagliligtas ng Diyos, naglingkod si Timothy sa Kanya mula noon, ipinaglalaban ang katarungan para sa iba pang mga bilanggo. 

Dalawang libong taon na ang nakalilipas, si Pedro ay napunta rin sa isang katulad na sitwasyon—nakabilanggo kahit wala siyang ginawang krimen. 

Ang kanyang kamatayan sa kamay ni Haring Herodes ay tila tiyak na mangyayari, at sa pananaw ng tao ay wala nang paraan upang siya’y makatakas. 

Napapalibutan siya ng mga bantay, nakagapos sa kadena, at mahigpit na nakasara ang mga pintuan ng bilangguan. Lahat ay tila patungo sa isang malungkot na wakas. 

Ngunit may isang mahalagang katotohanan na nagbago sa lahat: “ang iglesya ay taimtim na nananalangin sa Diyos para sa kanya” (Gawa 12:5). 

Nagtipon ang mga mananampalataya at patuloy na ipinanalangin si Pedro, nagtitiwala sa Diyos kahit tila wala nang pag-asa. 

Kailangan nila ng isang himalang napakahirap paniwalaan kaya nang sagutin ng Diyos ang kanilang panalangin at makahimala siyang napalaya, nahirapan silang maniwala. 

Nang kumatok si Pedro sa pintuan, sinabi pa ng ilan, “Anghel niya iyon” (talata 15), dahil hindi nila agad matanggap na tunay ngang kumilos ang Diyos. 

Ipinapaalala nito sa atin kung gaano kadaling manalangin ngunit magduda pa rin kung kayang gawin ng Diyos ang imposible. 

Kapag nahaharap tayo sa mga sitwasyong tila wala nang pag-asa, madalas tayong matuksong mawalan ng pag-asa, umatras, o umasa lamang sa sarili nating lakas. 

Ngunit ipinapaalala ng kuwento ni Pedro na ang Diyos ay patuloy pa ring gumagawa ng mga himala hanggang ngayon. 

Naririnig pa rin Niya ang mga panalangin ng Kanyang mga anak at kumikilos Siya sa mga paraang higit sa ating pang-unawa. 

Hindi man lahat ay nangyayari ayon sa ating inaasahan—nagtagumpay si Herodes na ipapatay si Santiago (talata 2)—ngunit nananatiling mas dakila ang kapangyarihan at layunin ng Diyos kaysa sa ating nakikita. 

Dahil dito, maaari tayong lumapit nang may tapang sa trono ng Diyos, dala kahit ang mga panalanging tila imposible. 

Nananalangin tayo hindi dahil maganda ang sitwasyon, kundi dahil tapat at makapangyarihan ang Diyos. 

Kahit sa gitna ng kawalan ng katiyakan, makapagtitiwala tayo na Siya ay nakikinig, nagmamalasakit, at kumikilos sa mga paraang nagpapakita ng Kanyang awa, lakas, at kaluwalhatian.

Ang Hindi Matitinag na Pangako ng Kaligtasan

Si Charles Joughin ay isang mandaragat mula pa sa murang edad na labing-isa. 

Nagsilbi siya bilang panadero sa ilang mga barko at, noong 1912, natanggap siya sa isang barkong pampasaherong naglayag mula sa Southampton, England. 

Ang barkong iyon, ang Titanic, ay bumangga sa isang malaking tipak ng yelo sa Hilagang Atlantiko. 

Habang lumulubog ang barko, tinulungan ni Joughin ang mga tao na makasakay sa mga lifeboat. 

Siya mismo ay tumayo sa dulo ng Titanic habang ito ay patayong lumulubog sa tubig. 

Sa isang himala, siya ay nakaligtas. 

Tatlongpung taon makalipas, noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, si Charles ay nasa isa na namang barko, ang RMS Oregon. 

Ito ay nabangga ng isa pang sasakyang-dagat at lumubog din. Kapansin-pansin at tila hindi kapani-paniwala, muling nakaligtas si Joughin. 

Ipinapaalala sa atin ng Kasulatan na tayong lahat ay parang nasa isang barkong palubog. 

Isinulat ni Pablo sa aklat ng Roma 3:23 na “ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos.” 

Walang sinuman ang nakaliligtas sa katotohanang ito. 

Walang maaaring mag-angkin na siya ay sapat sa harap ng Diyos. Ang kasalanan ang naglalagay sa ating lahat sa iisang kalagayan—nangangailangan ng pagliligtas. 

Binanggit din ni Pablo ang sinabi ng propeta Isaias 1:9, na kung hindi nag-iwan ang Panginoon ng mga nalabi o mga nakaligtas, ang bayan ay tuluyang nalipol na sana. 

Ipinapakita nito na kung wala ang awa at pakikialam ng Diyos, wala tayong pag-asa. 

Ngunit kahit sa gitna ng paghuhukom, pinipili pa rin ng Diyos na magligtas. 

May “nalabi” o remnant na Kanyang iniingatan. 

Sa Roma 9:27, sinabi ni Pablo na “ang nalabi lamang ang maliligtas.” 

Paano sila naligtas? 

Sa pamamagitan ng pagtanggap sa Mabuting Balita. 

Ang kaligtasan ay hindi nakukuha sa sariling pagsisikap, lahi, o mabubuting gawa. 

Ito ay tinatanggap sa pamamagitan ng pananampalataya. 

Tulad ng Israel, tayo rin ay tila nalulunod sa ating mga kasalanan. Hindi natin kayang iligtas ang ating sarili. 

Gaano man tayo magsikap, hindi sapat ang ating lakas upang makaahon. 

Kung pababayaan tayo sa ating sarili, tiyak tayong lulubog. 

Ngunit sa Kanyang dakilang awa, naghagis ang Diyos ng isang sasakyang-panligtas para sa atin—si Jesus. 

Sa pamamagitan ng Kanyang buhay, kamatayan, at muling pagkabuhay, nagkaroon tayo ng daan tungo sa kaligtasan. 

Ang paanyaya ay bukas para sa lahat. 

Ang tanong lamang ay kung tatanggapin natin ito. 

Tayong mga naniniwala kay Jesus ay dapat magpaalala sa ating sarili na tayo ay mga nakaligtas dahil sa awa ng Diyos. 

Hindi dahil tayo ay mas mabuti, kundi dahil sa biyaya. 

At para sa mga patuloy na lumalaban sa magulong dagat ng buhay, naroon ang lifeboat. 

May pag-asa. 

May kaligtasan. 

May Tagapagligtas na handang umabot at magligtas.

Cook Prinito ang Sariling Ulo

Noong Enero 30, 2026, isang lalaking cook na empleyado ng Olive Garden sa Williamsport, Pennsylvania ang umano’y naghubad sa kusina at inilubog ang kanyang ulo sa mainit na deep fryer, na nagdulot ng matinding paso. 

Agad na rumesponde ang mga emergency services at isinugod siya sa ospital, ngunit pumanaw rin siya dahil sa mga natamong pinsala, ayon sa ulat ng pulisya at 911 dispatch audio. Inilarawan ng mga awtoridad at ng Olive Garden ang insidente bilang isang tangkang pagpapakamatay, at nilimitahan ang pagbibigay ng detalye bilang paggalang sa biktima at sa kanyang pamilya. 

May lumabas na 911 audio kung saan binanggit ng dispatcher na ang “lalaking biktima ay unang inilubog ang ulo sa fryer,” at may mga kasamahan sa trabaho at isang customer na sinubukang pigilan ang nangyari.

Ang Puso ng Nagbibigay

Ang matandang lalaki ay matagal na tumitingin sa mga backpack ng mga bata sa tindahan. 

Sinabi niya kay Karen, “Kaarawan ng apo ko. Sana magustuhan niya ang regalo ko.” 

Sa pagpunta sa cashier, mahigpit niyang hawak ang isang pink na backpack na may disenyo ng cartoon character. 

Kitang-kita ang kanyang tuwa. 

Pagkaraan, sa isang restawran, nakita niya muli ang matanda kasama ang isang maliit na batang babae at ang kanyang mga magulang. 

Nang buksan ng bata ang regalo, sinabi niya, “Hindi ko gusto ang character na ito! At ayaw ko sa pink!” 

Pinilit siya ng kanyang mga magulang na humingi ng paumanhin, pero nagreklamo pa rin siya. 

Sumasakit ang puso ni Karen para sa kanyang lolo. 

Naalala ni Karen kung paano siya paminsang tumutugon sa mga regalo ng Diyos. 

Madalas, siya ay nagrereklamo o nagnanais ng iba, hindi nakikita ang himala sa kanyang harapan—na ang Diyos Mismo ay may pagmamahal na nagbigay ng isang bagay para sa kanya. 

Gusto niya ang bagay na iniisip niyang mas mabuti, at dahil dito, hindi niya napapansin ang pagpapala na nasa kanyang mga kamay. Ganito rin ang ginawa ng mga Israelita. 

Matapat na tinupad ng Diyos ang Kanyang pangako sa kanila: “Ako’y magbubuhos ng tinapay mula sa langit para sa inyo” (Exodo 16:4). 

Gabi-gabi, tiyak ang Kanyang kaloob: “At nang bumagsak ang hamog sa kampo sa gabi, bumaba rin ang mana” (Mga Bilang 11:9). Ngunit sa halip na magpasalamat, nagreklamo ang mga tao, “Hindi na kami nakakakita ng iba kundi ang mana na ito!” (v. 6). 

Sa halip na mapakumbabang humiling ng iba pang kaloob mula sa Diyos, nagrereklamo sila sa ibinigay na regalo. 

Naalala pa ni Karen ang nasasaktan na tingin sa mga mata ng lolo noong araw na iyon, at ito’y nagpaalala sa kanya kung paano marahil nararamdaman ng ating Ama sa Langit kapag tayo ay nagrereklamo. Ang Diyos ay nagbibigay nang may pagmamahal, kahit sa mga paraan na hindi natin lubos na nauunawaan. 

Matuto tayong makita ang Kanyang mga regalo nang may pasasalamat, pinahahalagahan hindi lamang ang ating hinahangad, kundi ang mga bagay na Kanyang ibinigay sa atin araw-araw.

Ang Diwa ng Tunay na Pagmamahal sa Kapwa

Mula sa kanyang higaan sa ospital, napangiti at nagliwanag ang mukha ni Marie Coble nang makita niya ang delivery driver na ang tulong ay malamang na nagligtas ng kanyang buhay.

Nadapa siya sa kanilang driveway at nabagok ang kanyang ulo, na naging sanhi ng pagdurugo sa utak.

Nang makita ang kanyang kalagayan, tinulungan siya ni Raheem Cooper habang tumatawag ng mga paramedic.

Inanyayahan ng pamilya na dalawin siya sa ospital, si Raheem ay madalas pang magdala ng mga matatamis na pagkaing gusto niya upang makatulong sa kanyang paggaling.

Ang kanilang kuwento ay nagpapaalala sa talinghaga ng Mabuting Samaritano.

Ang talinghaga ay tugon ni Jesus sa tanong ng isang abogado tungkol sa kung ano ang dapat niyang gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan.

Itinuro siya ni Jesus pabalik sa Kasulatan at tinanong kung ano ang nakasulat sa Kautusan.

Tama ang sagot ng lalaki: dapat mahalin ang Diyos nang buong puso at mahalin ang kapwa gaya ng sarili.

Gayunman, dahil nais niyang ipagtanggol o bigyang-katwiran ang sarili, nagtanong pa ang dalubhasa ng isang mahalagang tanong: “Sino ang aking kapwa?”

Bilang tugon dito, isinalaysay ni Jesus ang kuwentong ngayo’y kilala na, na muling nagbigay-kahulugan sa tunay na diwa ng pagmamahal sa kapwa.

Sa talinghaga, isang lalaki ang marahas na sinalakay ng mga magnanakaw, hinubaran, binugbog, at iniwang halos patay sa daan. Dalawang iginagalang na tao—isang pari at isang Levita—ang nakakita sa sugatan, ngunit sinadya nilang dumaan sa kabilang panig ng daan, piniling unahin ang kaginhawaan, kaligtasan, o tungkuling panrelihiyon kaysa sa habag.

Sa kabaligtaran, isang Samaritano—isang taong hinahamak ng mga Hudyo noong panahong iyon—ang huminto at naantig ng malalim na awa.

Ginamot niya ang mga sugat ng lalaki, isinakay sa sarili niyang hayop, dinala sa isang bahay-panuluyan, at nagbayad pa para sa patuloy na pag-aalaga sa kanya.

Ang habag ng Samaritano ay praktikal, may kasamang sakripisyo, at agarang pagkilos—pagmamahal na ipinapakita sa gawa at hindi lamang sa salita.

Sa pagpili ni Jesus sa isang Samaritano bilang bayani ng kuwento, hinamon Niya ang mga pagkiling ng kultura at ipinakita na ang tunay na pag-ibig ay lumalampas sa lahi, katayuan, at paniniwala.

Pagkatapos, ibinalik ni Jesus ang tanong sa dalubhasa at tinanong kung sino sa tatlo ang tunay na naging kapwa ng lalaking sugatan.

Maliwanag ang sagot: ang nagpakita ng awa. Ang huling tagubilin ni Jesus—“Humayo ka at gayon din ang gawin mo”—ay panawagan sa bawat mananampalataya na isabuhay ang ganitong uri ng di-makasariling habag.

Kay Cristo, binibigyan tayo ng kapangyarihang mapansin ang mga nasasaktan, ihinto ang ating mga gawain, at tumugon nang may pag-ibig sa halip na pagwawalang-bahala. Ipinapaalala ng talinghaga na ang pagsunod kay Jesus ay nangangahulugang aktibong pagmamahal sa kapwa, lalo na sa mga taong madali nating mapalampas.

Nanatili itong isang makapangyarihang aral para sa lahat ng nagnanais magpamalas ng pag-ibig ni Jesus sa isang wasak na mundo.

Teenager Umiinom ng Tubig na may Cornstarch Para Mabuhay

Si Kayden Soh ay isang 13-anyos na batang lalaki mula sa Singapore na may bihirang genetic na sakit. Kailangan niyang uminom ng hilaw na cornstarch na hinalo sa tubig tuwing ilang oras upang manatiling buhay. 

1. Ang Kanyang Kondisyon: Glycogen Storage Disease Type 1A (GSD1A) Kulang ang katawan ni Kayden ng isang mahalagang enzyme sa atay na tinatawag na glucose-6-phosphatase. Sa normal na katawan, iniipon ng atay ang sobrang asukal matapos kumain at inilalabas ito kapag kailangan ng enerhiya. Sa kaso ni Kayden, hindi kayang ilabas ng kanyang atay ang asukal, kaya biglang bumababa ang kanyang blood sugar. Maaari itong magdulot ng kombulsyon, coma, o kamatayan kung hindi siya kakain sa tamang oras. 

2. Ang Gamot: Tubig na may Cornstarch Inireseta ng mga doktor ang hilaw na cornstarch na hinalo sa tubig. Mabagal itong tunawin ng katawan kaya dahan-dahang naglalabas ng asukal sa dugo. Kailangan niya itong inumin tuwing ilang oras, kahit sa gabi, upang maiwasan ang sobrang pagbaba ng blood sugar. 

3. Pang-araw-araw na Buhay at Diyeta Kailangang iwasan ni Kayden ang mga pagkaing maraming asukal tulad ng kendi, gatas, at sobrang prutas. 

Mahigpit ang kanyang iskedyul ng pagkain, at delikado kung siya’y mahuhuli kahit kaunti. Dahil sa cornstarch na iniinom niya, nakakapag-aral siya at nakapamumuhay nang halos normal basta’t sinusunod niya ang kanyang gamutan.