Mahilig maglakad si Catherine sa kabundukan kasama ang kanyang asawa at anak na lalaki. May kakaibang ganda ang mapalibutan ng matatayog na bundok, sariwang hangin mula sa kabundukan, at tahimik na kagandahan ng kalikasan. Sa bawat hakbang nila, tila unti-unting nawawala ang mga alalahanin sa kanilang pang-araw-araw na buhay.
Isang araw, silang tatlo ay naglakad sa isang makipot at paliku-likong daan sa bundok. Mabagal silang naglakad habang hinahangaan ang tanawin at nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan, itinuturo ng kanilang anak ang mga bagay na napapansin niya sa kanilang dinaraanan, habang nakangiting pinagmamasdan siya nina Catherine at ng kanyang asawa.
Patuloy na pumapaitaas at palalim sa kabundukan ang kanilang nilalakaran.
Hanggang sa pagliko nila sa isang kurbada, bigla silang napahinto.
Hindi makagalaw si Catherine.
Nakatitig lamang siya.
Gayundin ang kanyang asawa at anak—walang masabi sa kanilang nakita.
Sa kanilang harapan ay nakatindig ang napakagarang hilagang mukha ng Eiger, napakataas at tila umaabot hanggang langit.
Napakaganda nitong pagmasdan.
Napakalaki ng batuhan nito at tila halos imposibleng akyatin. Namangha si Catherine habang tinitingnan ang kagandahan at kapangyarihan ng bundok. Nang maupo sila upang kumain ng kanilang baon, hindi pa rin nila maalis ang kanilang mga mata sa napakalaking bundok.
Ngunit may isang bagay tungkol sa Eiger na nagbigay kay Catherine ng mas malalim na pagninilay.
Tinatawag ng mga lokal ang hilagang mukha nito na Mordwand, na nangangahulugang “Pader ng Kamatayan” o “Murder Wall.”
Maraming umaakyat ng bundok ang nagtangkang sakupin ang matarik at mapanganib na bahagi nito. May ilan na nagtagumpay, ngunit may iba namang hindi na nakabalik nang buhay.
At kapag may mga umaakyat na naipit, nasugatan, o napunta sa isang sitwasyong tila wala nang kaligtasan, agad na tumutugon ang mga Swiss mountain rescue team sa kanilang mga panawagan para sa tulong.
Isinasapanganib ng mga tagapagligtas na ito ang sarili nilang buhay upang mailigtas ang mga taong hindi na kayang iligtas ang kanilang sarili.
Habang nakatingin si Catherine sa napakalaking bundok, naisip niya kung gaano rin kahawig nito ang buhay.
May mga pagkakataong parang nakatayo tayo sa paanan ng isang napakataas at tila imposibleng malampasang pader.
May mga araw na tila maayos naman ang lahat.
At pagkatapos, biglang nagbabago ang lahat.
May problemang dumarating.
May pintuang nagsasara.
Nagiging mahirap ang isang relasyon.
May mahal sa buhay na dumaranas ng pagsubok.
Nasisira ang isang pangarap.
Dumarating ang isang desisyong hindi natin alam kung paano haharapin.
At bago natin namamalayan, nakatayo na tayo sa harap ng isang problema na tila mas malaki kaysa sa kakayahan nating harapin.
Naalala ni Catherine ang mga taong bayan ng Diyos na inilalarawan sa Awit 107.
Sila rin ay nakaranas ng mga sitwasyong hindi nila kayang kontrolin.
Ang ilan ay nagpagala-gala sa tuyong ilang, naghahanap ng lugar na maaari nilang tirhan. Sila ay nagutom at nauhaw, nanghina at nawalan ng pag-asa.
Ang iba naman ay natagpuan ang kanilang sarili na nakakulong sa kadiliman.
May ilan na nagkasakit at nanghina.
At mayroon ding mga mandaragat na nasangkot sa malalakas na bagyo sa dagat. Umaalon nang malakas ang dagat sa paligid nila, at paulit-ulit na itinatapon ng mga alon ang kanilang mga sasakyan sa dagat.
Wala silang magawa.
Natakot sila.
Iba-iba man ang kanilang pinagdaraanan, may isang bagay silang lahat na pinagkapareho:
Umabot sila sa hangganan ng kanilang sariling lakas.
At nang wala na silang ibang malapitan, tumawag sila sa Diyos.
“Sumigaw sila sa Panginoon sa kanilang kagipitan, at iniligtas Niya sila sa kanilang pagkabalisa.”
Napagtanto ni Catherine na marahil isa ito sa pinakamagandang katotohanan tungkol sa Diyos:
Naririnig Niya ang sigaw ng taong umabot na sa dulo ng kanyang lakas.
Hindi lumalayo ang Diyos kapag tayo ay nahihirapan.
Hindi Siya naiinis kapag hindi natin alam ang gagawin.
Hindi Niya inaasahan na aakyatin natin ang bawat bundok nang mag-isa.
Nakikita Niya tayo.
Alam Niya ang ating pinagdaraanan.
Nauunawaan Niya tayo.
Naalala ni Catherine ang mga pagkakataong nakaramdam din siya ng labis na pagod at panghihina. May mga sandaling hindi niya alam kung ano ang magiging hitsura ng kanyang kinabukasan. May mga pagkakataong pinilit niyang maging matatag kahit pagod na ang kanyang puso.
Marahil nakaranas ka rin ng ganitong mga sandali.
Maaaring may kinakaharap ka ngayon na parang sarili mong Mordwand—isang pader na napakataas at tila imposibleng malampasan.
Marahil nag-aalala ka tungkol sa iyong pamilya.
Marahil may pasan kang problema na walang ibang nakakaalam.
Marahil naghihintay ka ng isang kasagutan.
Marahil pagod ka na sa pagsisikap na ayusin ang isang bagay na tila wala sa iyong kontrol.
O marahil natatakot ka lamang sa maaaring mangyari bukas.
Muling tumingin si Catherine sa Eiger.
Hindi naging mas maliit ang bundok.
Nananatiling napakalaki ng pader.
Ngunit may isang mahalagang bagay siyang naalala:
Ang laki ng bundok ay hindi sukatan ng laki ng Diyos.
Ang isang bagay na tila imposible sa ating paningin ay hindi kailanman lampas sa paningin ng Diyos.
Maaaring ang nakikita lamang natin ay ang matarik na pader sa ating harapan.
Ngunit nakikita ng Diyos ang buong bundok.
Maaaring hindi natin alam kung ano ang nasa kabilang bahagi ng susunod na liko.
Ngunit alam na Niya.
Maaaring hindi natin alam kung paano Niya tayo ililigtas.
Ngunit maaari tayong magtiwala na Siya ay malapit.
Ang Diyos ay nasa gawain ng pagliligtas.
Minsan, inililigtas Niya tayo sa pamamagitan ng pagbabago ng ating sitwasyon.
Minsan, nagpapadala Siya ng isang tao upang tumulong at makibahagi sa ating pasanin.
Minsan, binubuksan Niya ang isang pintuang hindi natin kailanman inakalang magbubukas.
Minsan, binibigyan Niya tayo ng kasagutan.
At kung minsan, hindi Niya agad inaalis ang bundok.
Sa halip, binibigyan Niya tayo ng sapat na lakas upang magpatuloy—isang hakbang sa bawat pagkakataon.
Anuman ang anyo ng Kanyang pagliligtas, alam ni Catherine na maaari siyang magtiwala sa Kanya.
Sapagkat nakikita ng Diyos ang daan sa unahan kahit hindi natin ito nakikita.
Alam Niya kapag nasasaktan ang ating puso.
Alam Niya kapag nauuhaw ang ating kaluluwa.
Alam Niya kapag nauubos na ang ating lakas.
At nakikinig Siya kapag tumatawag sa Kanya ang Kanyang mga anak.
Habang nakaupo si Catherine kasama ang kanyang asawa at anak, nakatingin sa napakagandang Eiger, isang tahimik ngunit malalim na paalala ang bumaba sa kanyang puso:
Hindi niya kailangang harapin nang mag-isa ang mga bundok ng buhay.
At ganoon din sa iyo.
Kung ngayon ay nakatayo ka sa harap ng isang bagay na tila imposible, huwag kang matakot na tumawag sa Diyos.
Hindi mo kailangang magkaroon ng perpektong mga salita.
Hindi mo kailangang magkunwaring malakas ka.
Lumapit ka lamang sa Kanya kung sino ka.
Sabihin mo sa Kanya kung ano ang kinatatakutan mo.
Sabihin mo sa Kanya kung ano ang masakit.
Sabihin mo sa Kanya kung ano ang hindi mo na kayang dalhin.
Ibigay mo sa Kanya ang iyong mga alalahanin, mga tanong, mga takot, at ang iyong kinabukasan.
Pagkatapos, gawin mo ang susunod na hakbang.
Maaaring hindi mo nakikita ang buong daan.
Ngunit nakikita ito ng Diyos.
At kapag hindi mo makita kung saan patungo ang iyong landas, maaari ka pa ring magtiwala sa Isa na nakakakita nito.
Maaaring mas malaki ang bundok kaysa sa iyo, ngunit hindi ito kailanman magiging mas malaki kaysa sa Diyos.
Muling tumingin si Catherine sa Eiger at ngumiti.
May itinuro sa kanya ang bundok na hindi niya madaling makakalimutan:
Kapag napakabigat na ng buhay, tumawag ka sa Diyos.
Kapag hindi mo makita ang daan, magtiwala ka sa Kanya.
Kapag pakiramdam mo ay wala ka nang lakas upang magpatuloy, sumandal ka sa Kanya.
At kapag ang daan sa unahan ay tila imposible, tandaan mo—
Ang Diyos ay patuloy na nagliligtas.
Nakikita ka Niya.
Naririnig ka Niya.
Kasama mo Siya.
At hinding-hindi ka Niya iiwan na mag-isa sa bundok.
