Hindi nagtagal si Mr. Collins sa tahimik na pagninilay tungkol sa inaakala niyang matagumpay na panliligaw. Si Mrs. Bennet kasi ay naghihintay lang sa may labas ng silid upang makita ang kalalabasan ng usapan. Nang makita niyang mabilis na dumaan si Elizabeth papunta sa hagdan, agad siyang pumasok sa breakfast room at masayang binati si Mr. Collins at maging ang sarili niya dahil sa inaakala niyang magiging mas malapit na ugnayan nila bilang pamilya.
Masayang tinanggap ni Mr. Collins ang pagbati at ikinuwento ang naging usapan nila ni Elizabeth. Naniniwala siya na ang pagtanggi ni Elizabeth ay dahil lamang sa pagiging mahinhin at mahiyain nito, at na sa totoo lang ay gusto rin siya nito.
Ngunit nabigla si Mrs. Bennet. Gusto man niyang isipin na nagpapakipot lang si Lizzy, hindi niya talaga mapaniwalaan iyon.
“Huwag kayong mag-alala, Mr. Collins,” sabi niya. “Mapapapayag ko rin si Lizzy. Napakatigas ng ulo ng batang iyon at hindi niya alam kung ano ang makabubuti para sa kanya, pero ipapaintindi ko iyon sa kanya.”
Magalang namang sumingit si Mr. Collins at nagsabing kung totoong matigas ang ulo at mahirap pakisamahan si Elizabeth, baka hindi rin ito maging kanais-nais na asawa para sa isang lalaking naghahanap ng masayang pagsasama. Kung patuloy siyang tatanggihan nito, baka mas mabuting huwag na lang siyang pilitin.
Nag-alala si Mrs. Bennet kaya dali-dali niyang sinabi na matigas lang naman ang ulo ni Lizzy pagdating sa mga bagay na ganoon, pero mabait at mabuting anak pa rin ito. Pagkatapos ay agad siyang tumakbo papunta kay Mr. Bennet.
Pagpasok niya sa library, halos pasigaw niyang sinabi, “Mr. Bennet, kailangan ka namin agad! Nagkakagulo na rito. Ayaw pakasalan ni Lizzy si Mr. Collins, at kailangan mo siyang pilitin bago pa magbago ang isip nito!”
Tahimik lamang na tumingin si Mr. Bennet mula sa binabasa niyang libro, at nanatili siyang kalmado at tila walang pakialam sa lahat ng kaguluhan.
Naguluhan si Mr. Bennet matapos marinig ang madramang pagsasalita ng asawa niya at kalmadong sinabi, “Sa totoo lang, hindi ko maintindihan ang sinasabi mo.”
Ipinaliwanag ni Mrs. Bennet na nag-propose si Mr. Collins kay Lizzy, tinanggihan siya nito, at ngayon ay parang ayaw na rin ni Mr. Collins kay Lizzy.
Tuyong sagot ni Mr. Bennet, “At ano naman ang gusto mong gawin ko? Mukhang wala nang pag-asa ang sitwasyong iyan.”
Iginiit ni Mrs. Bennet na kausapin niya si Lizzy at pilitin itong pakasalan si Mr. Collins. Kaya ipinatawag ni Mr. Bennet si Elizabeth sa library.
Pagdating nito, seryoso niyang tinanong, “Totoo bang nag-alok ng kasal si Mr. Collins sa iyo?”
Sumagot si Elizabeth na oo.
“At tinanggihan mo siya?”
“Opo, sir.”
Pagkatapos ay tumingin si Mr. Bennet sa asawa niya at sinabi, “Ipinipilit ng nanay mo na tanggapin mo siya, tama ba?”
Dramatikong sagot ni Mrs. Bennet, “Oo, kung hindi ay hindi ko na siya kikibuin kailanman!”
Doon sinabi ni Mr. Bennet ang isa sa pinaka-sarkastiko niyang biro: “Mukhang kailangan mong mawalan ng isang magulang, Elizabeth. Hindi ka na kakausapin ng iyong ina kapag hindi mo pinakasalan si Mr. Collins, at hindi naman kita kakausapin kapag pinakasalan mo siya.”
Hindi napigilan ni Elizabeth na mapangiti sa sinabi ng ama niya, pero labis na nadismaya si Mrs. Bennet dahil akala niya papanig sa kanya ang asawa niya.
Galit niyang pinaalala kay Mr. Bennet na nangako itong pipilitin si Lizzy na magpakasal. Pero kalmado lamang siyang sumagot na dalawa lang ang hiling niya: una, hayaan siyang gamitin ang sarili niyang pag-iisip, at pangalawa, ibalik sa kanya ang katahimikan ng kanyang library.
Kahit ganoon, hindi pa rin sumuko si Mrs. Bennet. Paulit-ulit niyang pinilit si Elizabeth — minsan sinusuyo, minsan tinatakot. Sinubukan pa niyang kumbinsihin si Jane na kampihan siya, pero mahinahon itong tumangging makialam. Si Elizabeth naman ay nanatiling matatag kahit pabago-bago ang paraan ng pagsagot niya, minsang seryoso at minsang pabiro.
Samantala, mag-isang nag-iisip si Mr. Collins tungkol sa nangyari. Masyado niyang mataas ang tingin sa sarili kaya hindi niya maintindihan kung bakit siya tinanggihan ni Elizabeth. Nasaktan ang pride niya, pero kinumbinsi niya ang sarili na hindi naman siya gaanong apektado. Naisip pa niya na baka hindi rin talaga karapat-dapat si Elizabeth para sa kanya.
Habang magulo ang buong pamilya, dumating si Charlotte Lucas upang bumisita. Agad siyang sinalubong ni Lydia at pabulong na excited na ikinuwento na nag-propose si Mr. Collins kay Lizzy pero tinanggihan ito.
Pagkatapos, sinubukan ni Mrs. Bennet na hikayatin si Charlotte na kumbinsihin si Elizabeth na tanggapin ang proposal. Nagdrama pa siya na wala raw kumakampi sa kanya at walang nakakaintindi sa kanyang “mahihinang nerbiyos.”
Nang pumasok si Elizabeth na mukhang kalmado at walang pakialam, lalo lamang nairita si Mrs. Bennet. Binalaan niya si Lizzy na kung patuloy itong tatanggi sa mga proposal, baka wala na itong mapangasawa at walang mag-aalaga rito kapag namatay ang ama nila. Idineklara rin niyang hindi na niya ito kakausapin kailanman.
Tahimik lamang ang magkakapatid dahil alam nilang lalo lang lalala ang sitwasyon kapag sumagot sila.
Pagkatapos ay pumasok si Mr. Collins na mas pormal at mayabang kaysa karaniwan. Sinabihan ni Mrs. Bennet ang lahat na manahimik para makapag-usap sila nang pribado. Lumabas sina Elizabeth, Jane, at Kitty, pero nanatili si Lydia upang makinig nang palihim, habang si Charlotte naman ay kunwaring nakatanaw lang sa bintana.
Malungkot na nagsimulang magsalita si Mrs. Bennet, pero agad siyang pinigilan ni Mr. Collins at sinabing mas mabuting huwag na nilang pag-usapan pa iyon. Kahit halatang nasaktan ang ego niya, pilit siyang nagsalita nang parang marangal at kalmado. Sinabi pa niyang baka hindi rin naman siya lubusang magiging masaya kung pinakasalan siya ni Elizabeth.
Humingi rin siya ng paumanhin kung may nagawa siyang hindi maganda at ipinaliwanag na gusto lang naman niyang magkaroon ng mabuting asawa habang tinutulungan din ang pamilya Bennet. Kahit tinanggihan siya, nanatili pa rin siyang sobrang pormal at mataas ang tingin sa sarili.
No comments:
Post a Comment