May isang batang lumaki sa isang tahanan na kumpleto naman sa tao, ngunit madalas ay pakiramdam niya ay nag-iisa siya. Tuwing siya ay nasasaktan, natatakot, o nalulungkot, hindi niya alam kung kanino lalapit. Unti-unti niyang natutunang itago ang kanyang nararamdaman dahil pakiramdam niya ay walang tunay na nakikinig.
Habang lumalaki siya, nasanay siyang ngumiti kahit masakit. Nasanay siyang sabihing, "Okay lang ako," kahit puno na ng luha ang kanyang puso. Kapag may problema siya, tahimik niya itong dinadala. Kapag siya ay umiiyak, ginagawa niya iyon nang walang nakakakita. Kapag siya ay sugatan sa damdamin, mag-isa niyang sinusubukang maghilom.
Ngunit may kakaiba sa batang iyon. Dahil alam niya kung gaano kasakit ang pakiramdam na hindi maintindihan, natuto siyang makinig sa iba. Dahil alam niya ang sakit ng pagiging hindi napapansin, naging maalaga siya sa mga taong nasasaktan. Dahil alam niya ang pakiramdam ng emosyonal na pag-iisa, minahal niya ang mga tao nang buong puso.
Gayunpaman, dala-dala pa rin niya ang mga sugat ng nakaraan. Minsan ay napapaisip siya nang sobra. Natatakot siyang maiwan o hindi piliin. Kapag may taong nagpakita ng kaunting kabutihan, mabilis siyang nakakapit dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, hinahanap pa rin niya ang pagmamahal at kapanatagang matagal niyang ipinagkait sa sarili.
Isang araw, habang mabigat ang kanyang damdamin, binuksan niya ang kanyang Bibliya. Nabasa niya ang mga salita ng Diyos: "Maaari mang pabayaan ako ng aking ama at ina, ngunit tatanggapin ako ng Panginoon." (Awit 27:10)
Tumigil siya sandali at napaluha. Sa unang pagkakataon, naunawaan niya na kahit may mga taong hindi nakakita ng kanyang sakit, may Diyos na nakakita ng bawat luha niya. Kahit may mga panahong pakiramdam niya ay hindi siya narinig, may Diyos na nakinig sa bawat tahimik niyang panalangin. Kahit may mga taong nabigong ibigay ang pagmamahal na kailangan niya, may Ama sa langit na hindi kailanman nagkulang sa pagmamahal.
Doon niya natutunan na ang tunay na kagalingan ay hindi lamang nanggagaling sa paglimot sa sugat, kundi sa pagpapahintulot sa Diyos na hawakan ang mga sugat na iyon. Unti-unti niyang isinuko sa Panginoon ang kanyang mga takot, insecurities, at sakit. At sa bawat araw na lumilipas, pinalitan ng Diyos ang kanyang mga luha ng kapayapaan at ang kanyang mga sugat ng pag-asa.
Maraming tao ang may mga sugat na hindi nakikita ng iba. Maaaring ang ilan sa mga ito ay nagmula sa tahanan, sa mga relasyon, o sa mga panahong pakiramdam natin ay walang nakakaunawa sa atin. Ngunit nais ipaalala ng Diyos na hindi Siya bulag sa ating sakit. Nakikita Niya ang bawat luha, naririnig Niya ang bawat buntong-hininga, at nauunawaan Niya ang mga sugat na hindi natin maipaliwanag sa iba.
Kung ikaw ay may dalang sugat mula sa nakaraan, huwag mong isipin na kailangan mong maghilom nang mag-isa. Lumapit ka sa Diyos. Siya ang Ama na hindi nang-iiwan, ang Kaibigang hindi nagtataksil, at ang Tagapagpagaling na kayang buuin muli ang mga pusong nadurog. Ang pagmamahal na matagal mong hinahanap sa iba ay matatagpuan mo muna sa Kanya. At kapag napuno ka ng Kanyang pag-ibig, matututuhan mong mabuhay hindi mula sa iyong mga sugat, kundi mula sa Kanyang biyaya.
No comments:
Post a Comment