Hindi nagtagal si Mr. Collins sa tahimik na pagninilay tungkol sa inaakala niyang matagumpay na panliligaw. Si Mrs. Bennet kasi ay naghihintay lang sa may labas ng silid upang makita ang kalalabasan ng usapan. Nang makita niyang mabilis na dumaan si Elizabeth papunta sa hagdan, agad siyang pumasok sa breakfast room at masayang binati si Mr. Collins at maging ang sarili niya dahil sa inaakala niyang magiging mas malapit na ugnayan nila bilang pamilya.
Masayang tinanggap ni Mr. Collins ang pagbati at ikinuwento ang naging usapan nila ni Elizabeth. Naniniwala siya na ang pagtanggi ni Elizabeth ay dahil lamang sa pagiging mahinhin at mahiyain nito, at na sa totoo lang ay gusto rin siya nito.
Ngunit nabigla si Mrs. Bennet. Gusto man niyang isipin na nagpapakipot lang si Lizzy, hindi niya talaga mapaniwalaan iyon.
“Huwag kayong mag-alala, Mr. Collins,” sabi niya. “Mapapapayag ko rin si Lizzy. Napakatigas ng ulo ng batang iyon at hindi niya alam kung ano ang makabubuti para sa kanya, pero ipapaintindi ko iyon sa kanya.”
Magalang namang sumingit si Mr. Collins at nagsabing kung totoong matigas ang ulo at mahirap pakisamahan si Elizabeth, baka hindi rin ito maging kanais-nais na asawa para sa isang lalaking naghahanap ng masayang pagsasama. Kung patuloy siyang tatanggihan nito, baka mas mabuting huwag na lang siyang pilitin.
Nag-alala si Mrs. Bennet kaya dali-dali niyang sinabi na matigas lang naman ang ulo ni Lizzy pagdating sa mga bagay na ganoon, pero mabait at mabuting anak pa rin ito. Pagkatapos ay agad siyang tumakbo papunta kay Mr. Bennet.
Pagpasok niya sa library, halos pasigaw niyang sinabi, “Mr. Bennet, kailangan ka namin agad! Nagkakagulo na rito. Ayaw pakasalan ni Lizzy si Mr. Collins, at kailangan mo siyang pilitin bago pa magbago ang isip nito!”
Tahimik lamang na tumingin si Mr. Bennet mula sa binabasa niyang libro, at nanatili siyang kalmado at tila walang pakialam sa lahat ng kaguluhan.
