Si Elizabeth ay nakaupo kasama ang kanyang ina at mga kapatid, iniisip ang mga narinig niya at nag-aalinlangan kung dapat ba niya itong banggitin. Maya-maya, dumating si Sir William Lucas, na ipinadala ng kanyang anak upang ipaalam sa pamilya ang tungkol sa kanilang engagement.
Masaya niyang binati ang lahat at ipinagmamalaki niyang ikinuwento ang magiging koneksyon ng dalawang pamilya.
Pero imbes na matuwa, nagulat at halos hindi makapaniwala ang pamilya.
Iginiit ni Mrs. Bennet na siguradong nagkakamali siya, habang si Lydia naman ay biglang nagsalita nang malakas at medyo bastos:
“Diyos ko po, Sir William, paano ninyo nasasabing totoo iyan? Hindi ba ninyo alam na gustong pakasalan ni Mr. Collins si Lizzy?”
Karamihan sa mga tao ay malamang na magagalit sa ganoong pagtrato, pero nanatiling magalang at kalmado si Sir William. Maayos niyang ipinilit na totoo ang kanyang balita at matiisin niyang pinakinggan ang mga bastos nilang reaksyon.
Dahil naaawa kay Sir William, sumingit si Elizabeth upang kumpirmahin ang balita. Sinabi niyang nalaman na niya ito mismo mula kay Charlotte.
Sinubukan din niyang patahimikin ang kanyang ina at mga kapatid sa pamamagitan ng taos-pusong pagbati kay Sir William. Agad namang sumang-ayon si Jane, at pareho nilang sinabi na maaaring maging masaya si Charlotte sa kasal, mabuting tao si Mr. Collins, at maganda rin na hindi gaanong malayo ang Hunsford sa London.
Si Mrs. Bennet ay sobrang nabigla kaya halos wala siyang nasabi habang naroon pa si Sir William. Pero pagkaalis nito, tuluyan nang lumabas ang lahat ng kanyang nararamdaman. Una, matindi niyang itinanggi na totoo ang engagement. Pangalawa, sigurado siyang naloko lamang si Mr. Collins. Pangatlo, naniniwala siyang hindi magiging masaya sina Charlotte at Mr. Collins kapag nagkatuluyan. At pang-apat, umaasa siyang baka mauwi rin sa hiwalayan ang engagement nila.
Dalawang bagay ang paulit-ulit niyang sinisisi: una, si Elizabeth daw ang totoong dahilan ng lahat ng gulo; at pangalawa, pakiramdam niya ay napakasama ng naging trato sa kanya ng lahat. Buong araw niya itong inirereklamo, at walang makapagpakalma o makapagpagaan ng kanyang loob.
Hindi rin agad nawala ang kanyang galit. Isang linggo ang lumipas bago niya nakayang makita si Elizabeth nang hindi ito pinapagalitan. Isang buwan naman bago siya nakipag-usap kina Sir William at Lady Lucas nang hindi bastos ang tono. At ilang buwan pa ang lumipas bago niya tuluyang napatawad si Charlotte.
Si Mr. Bennet naman ay mas kalmado ang naging reaksyon. Sa totoo lang, natuwa pa siya sa nangyari. Pabiro niyang sinabi na nakakatuwang malaman na si Charlotte Lucas, na akala niyang medyo matino, ay kasing tanga rin pala ng kanyang asawa—at mas tanga pa kaysa kay Elizabeth.
Inamin ni Jane na medyo nagulat siya sa engagement, pero mas pinili niyang isipin ang pag-asang magiging masaya ang dalawa kaysa husgahan sila. Kahit pilitin ni Elizabeth na isipin na baka hindi maganda ang kahihinatnan ng kasal, tumanggi si Jane na mag-isip ng masama tungkol dito.
Samantala, sina Kitty at Lydia ay hindi naman naiinggit kay Charlotte dahil pari lamang si Mr. Collins. Para sa kanila, isa lang itong bagong tsismis na puwedeng ikalat sa Meryton.
Si Lady Lucas naman ay halatang ipinagmamalaki ang sitwasyon dahil maipagmamalaki niyang maayos na nakapangasawa ang kanyang anak. Mas madalas siyang bumisita sa Longbourn para sabihin kung gaano siya kasaya, kahit halatang iritable at masama ang tabas ng dila ni Mrs. Bennet tuwing naroon siya.
Nagkaroon na ng kaunting pagkailang sa pagitan nina Elizabeth at Charlotte kaya hindi nila mapag-usapan nang maayos ang tungkol sa engagement. Pakiramdam ni Elizabeth na hindi na muling magiging tulad ng dati ang tiwala at pagiging bukas nila sa isa’t isa bilang magkaibigan. Dahil sa labis niyang pagkadismaya sa naging desisyon ni Charlotte, lalo siyang naging malapit kay Jane, na lubos niyang hinahangaan dahil sa kabutihan, maayos na pag-uugali, at pagiging mahinahon nito.
Kasabay nito, lalo ring nag-aalala si Elizabeth para sa kaligayahan ni Jane dahil isang linggo nang wala si Mr. Bingley at wala pa ring balita kung kailan ito babalik.
Agad namang sinagot ni Jane ang sulat ni Caroline Bingley at ngayon ay araw-araw na naghihintay na sana ay makatanggap muli ng liham mula rito.
Noong Martes, dumating ang ipinangakong liham-pasasalamat ni Mr. Collins para sa kanilang ama. Napakapormal at seryoso ng pagkakasulat nito, na para bang isang taon siyang nanirahan sa bahay nila at hindi lamang ilang araw. Pagkatapos niyang magpasalamat, masaya niyang ibinalita kung gaano siya kasaya dahil nakuha niya ang pagmamahal ng kanilang mabait na kapitbahay na si Charlotte Lucas.
Ipinaliwanag din niya na ang tunay na dahilan kung bakit agad niyang tinanggap ang paanyayang bumalik sa Longbourn ay para mas makasama si Charlotte. Umaasa siyang makakabalik siya pagkalipas ng dalawang linggo. Ipinagmalaki rin niya na lubos na sang-ayon si Lady Catherine sa kanilang kasal at nais nitong mangyari agad ang wedding. Naniniwala si Mr. Collins na sapat na itong dahilan upang pumayag si Charlotte sa mas maagang petsa ng kasal at gawin siyang, ayon sa kanyang dramatikong paglalarawan, “pinakamasayang lalaki sa mundo.”
Hindi na natutuwa si Mrs. Bennet sa pagbabalik ni Mr. Collins sa Hertfordshire. Sa katunayan, halos kasing dami na rin ng reklamo niya tungkol dito tulad ng kanyang asawa. Para sa kanya, napakakakaiba na sa Longbourn pa ito titira imbes na sa Lucas Lodge, at tingin niya rito ay sobrang abala at nakakainis. Ayaw na ayaw niya ng may bisita habang hindi maganda ang kanyang pakiramdam, at para sa kanya, ang mga taong in love ang pinaka-nakakairitang bisita sa lahat.
Ito ang mga reklamo na paulit-ulit niyang sinasabi, kahit na mas mabigat pa rin para sa kanya ang patuloy na pagkawala ni Mr. Bingley.
Hindi rin komportable sina Jane at Elizabeth tungkol sa sitwasyon. Lumipas ang mga araw na walang balita tungkol kay Mr. Bingley maliban sa tsismis na kumalat sa Meryton na hindi na raw ito babalik sa Netherfield buong taglamig. Galit na galit si Mrs. Bennet tuwing maririnig niya ito at palagi niyang sinasabing kasinungalingan lamang iyon.
Maging si Elizabeth ay nagsimula nang mag-alala. Hindi niya iniisip na nawalan ng pagmamahal si Bingley kay Jane, pero natatakot siyang baka magtagumpay ang mga kapatid nito sa pagpigil sa kanya na bumalik. Kahit ayaw niyang isipin iyon dahil siguradong masasaktan si Jane at masisira rin ang tingin niya sa katapatan ni Bingley, hindi niya mapigilang paulit-ulit itong maisip.
Nag-aalala siya na baka masyadong malakas ang impluwensya ng malamig na ugali ng mga kapatid ni Bingley at ng dominante nitong kaibigan. Dagdag pa rito ang kagandahan ni Miss Darcy at ang kasiyahan ng buhay sa London, na baka maging dahilan upang humina ang pagmamahal ni Bingley para kay Jane.
Para kay Jane, mas masakit at mas mabigat ang pag-aalala tungkol kay Mr. Bingley kaysa kay Elizabeth dahil siya mismo ang direktang naaapektuhan. Pero kahit ganoon ang nararamdaman niya, pilit niya itong itinatago, kaya hindi na lamang nila pinag-uusapan ni Elizabeth ang tungkol dito.
Sa kasamaang-palad, hindi ganoon kaingat si Mrs. Bennet. Halos bawat oras ay nababanggit niya si Mr. Bingley, ipinapakita ang pagkainip sa pagbabalik nito, o pinipilit si Jane na amining masasaktan siya nang husto kung hindi na ito babalik. Kailangan ni Jane ang lahat ng kanyang pasensya at mahinahong pag-uugali upang matiis ang mga paulit-ulit na komentong iyon nang kalmado.
Eksaktong ayon sa plano, bumalik si Mr. Collins makalipas ang dalawang linggo noong Lunes. Ngunit hindi na siya ganoon kainit tanggapin ng pamilya tulad noong una siyang dumating. Gayunpaman, sobrang saya niya kaya halos hindi niya napansin ang pagbabago ng pakikitungo sa kanya.
Sa kabutihang-palad para sa iba, naging abala siya sa panliligaw kay Charlotte kaya hindi nila kailangang makasama siya nang matagal. Karamihan ng kanyang araw ay ginugugol niya sa Lucas Lodge, at kung minsan ay gabi na siya nakakabalik sa Longbourn—sakto lamang upang humingi ng paumanhin sa kanyang pagkawala bago matulog ang pamilya.
Talagang kaawa-awa ang kalagayan ni Mrs. Bennet. Kahit mabanggit lamang ang tungkol sa engagement ay agad na siyang sumasama ang loob, at saan man siya magpunta ay tila lagi niya itong naririnig na pinag-uusapan. Hindi niya matagalan ang makita si Charlotte Lucas. Dahil si Charlotte ang magiging susunod na maybahay ng Longbourn balang araw, tinitingnan niya ito nang may matinding selos at galit.
Tuwing bumibisita si Charlotte sa bahay nila, iniisip ni Mrs. Bennet na inaabangan na nito ang araw na magiging kanya na ang bahay. At tuwing mahina itong nakikipag-usap kay Mr. Collins, sigurado si Mrs. Bennet na pinag-uusapan nila ang mana sa Longbourn at kung paano sila palalayasin ng kanyang mga anak kapag namatay si Mr. Bennet.
Paulit-ulit niya itong inirereklamo sa kanyang asawa.
“Talagang napakahirap isipin, Mr. Bennet,” sabi niya, “na balang araw si Charlotte Lucas ang magiging maybahay ng bahay na ito, at ako pa ang kailangang umatras at makita siyang pumalit sa akin!”
Pabirong sumagot si Mr. Bennet, “Mahal ko, huwag kang masyadong malungkot. Umasa tayo sa mas mabuting mangyayari. Baka naman ako pa ang mas matagal mabuhay kaysa sa iyo.”
Hindi naman ito nakapagpagaan ng loob ni Mrs. Bennet kaya ipinagpatuloy lang niya ang pagrereklamo.
“Hindi ko matanggap na mapupunta sa kanila ang buong ari-arian. Kung hindi lang dahil sa entail, wala sana akong pakialam.”
Tinanong siya ni Mr. Bennet, “Ano ang wala kang pakialam?”
At dramatikong sagot ni Mrs. Bennet, “Wala akong pakialam sa kahit ano.”
Talagang kaawa-awa ang kalagayan ni Mrs. Bennet. Kahit mabanggit lamang ang tungkol sa engagement ay agad na siyang sumasama ang loob, at saan man siya magpunta ay tila lagi niya itong naririnig na pinag-uusapan. Hindi niya matagalan ang makita si Charlotte Lucas. Dahil si Charlotte ang magiging susunod na maybahay ng Longbourn balang araw, tinitingnan niya ito nang may matinding selos at galit.
Tuwing bumibisita si Charlotte sa bahay nila, iniisip ni Mrs. Bennet na inaabangan na nito ang araw na magiging kanya na ang bahay. At tuwing mahina itong nakikipag-usap kay Mr. Collins, sigurado si Mrs. Bennet na pinag-uusapan nila ang mana sa Longbourn at kung paano sila palalayasin ng kanyang mga anak kapag namatay si Mr. Bennet.
Paulit-ulit niya itong inirereklamo sa kanyang asawa.
“Talagang napakahirap isipin, Mr. Bennet,” sabi niya, “na balang araw si Charlotte Lucas ang magiging maybahay ng bahay na ito, at ako pa ang kailangang umatras at makita siyang pumalit sa akin!”
Pabirong sumagot si Mr. Bennet, “Mahal ko, huwag kang masyadong malungkot. Umasa tayo sa mas mabuting mangyayari. Baka naman ako pa ang mas matagal mabuhay kaysa sa iyo.”
Hindi naman ito nakapagpagaan ng loob ni Mrs. Bennet kaya ipinagpatuloy lang niya ang pagrereklamo.
“Hindi ko matanggap na mapupunta sa kanila ang buong ari-arian. Kung hindi lang dahil sa entail, wala sana akong pakialam.”
Tinanong siya ni Mr. Bennet, “Ano ang wala kang pakialam?”
At dramatikong sagot ni Mrs. Bennet, “Wala akong pakialam sa kahit ano.”
No comments:
Post a Comment