Nagtayo Siya ng Pekeng Romanong Amphitheater—At Nakumbinsi ang mga Turista na Libo-Libo na Itong Taon
Totoong-totoo ang kuwentong ito. At sa totoo lang, hindi pa sapat ang headline para ilarawan kung gaano ito kabaliw.
Sa mga burol sa labas ng Vicenza, sa hilagang Italy, may isang lalaki na nagtayo ng isang lugar na mukhang sinaunang archaeological site. Binigyan niya ito ng kahanga-hangang kasaysayan, pinabayad ang mga turistang gustong makakita nito, at pinanatili ang kuwento sa loob ng ilang taon.
Ang problema?
Peke pala ang lahat.
Siya si Franco Malosso, 69, na gumamit din ng engrandeng pangalan na “von Rosenfranz.”
Tinawag niyang Anfiteatro Berico ang kanyang ginawa, at isinulong din ito gamit ang mas maringal na mga pangalan tulad ng Anfiteatro Marittimo Berico at Anfiteatro Porta degli Angeli.
At hindi ito maliit na proyekto sa likod-bahay.
Ang buong complex ay may lawak na humigit-kumulang 54,000 square feet, na itinayo sa lupang nasa protected Berici Hills malapit sa Arcugnano.
Nagsimula raw ito sa isang garahe.
Ayon sa mga ulat, nakakuha si Malosso ng permiso para sa isang construction project na may kaugnayan sa garahe.
Pero sa halip na doon lamang magtapos, kumuha siya ng isang lokal na construction company at sinabi sa mga manggagawa na gawing mukhang luma ang kanilang itatayo.
At mula roon, nabuo ang isang napakalaking pekeng archaeological site.
May mga tier na gawa sa bagong-quarry na bato at semento, mga konkretong haligi, mga rebultong gawa sa plaster, mga pader na may polystyrene sa ibabaw, at isang malaking hukay na pinuno niya ng tubig na parang lawa o pool.
Hindi lang niya gustong gumawa ng isang lugar na mukhang sinaunang gusali.
Gusto niyang maniwala ang mga tao na talagang sinaunang lugar iyon.
At pagkatapos, gumawa siya ng kuwento.
Bandang 2014, ipinakilala ni Malosso ang lugar bilang isang sinaunang site na umano'y natuklasan matapos ang isang landslide.
At hindi ordinaryo ang kuwentong ibinigay niya sa mga bisita.
Ayon sa kanyang bersyon ng kasaysayan, may koneksyon umano ang lugar kina Julius Caesar at Cleopatra—at maging kay Juliet Capulet, ang kathang-isip na karakter mula sa Romeo and Juliet ni William Shakespeare.
Nagbabayad umano ang mga turista ng €12 para makapasok, habang mas mataas naman ang singil sa mga lokal—humigit-kumulang €40.
Para naman sa private tour?
Umaabot umano sa €600 para sa 45 minuto.
Ipinapakita ang bayad bilang kontribusyon para sa pagpapanatili ng sinasabing archaeological treasure.
At nakakagulat man isipin—
may mga taong pumunta talaga.
Pero ang mga palatandaan ay nasa harap na mismo nila.
Para sa mga eksperto, may ilang bagay na agad na kahina-hinala.
Una, tinatawag itong “amphitheater,” pero ang hugis nito ay mas kahawig ng isang theater kaysa sa tunay na amphitheater.
At pagkatapos ay may pangalan itong “Marittimo,” na nangangahulugang may kaugnayan sa dagat.
May isang maliit na problema:
Ang Arcugnano ay nasa loob ng lupain, humigit-kumulang 80 kilometro mula sa Adriatic Sea.
Mas malaki pa ang problema sa sinasabing sinaunang kasaysayan nito.
Ang ideya na may sinaunang Greek settlement o malaking Greek influence sa eksaktong bahaging iyon ng hilagang Italy ay hindi tugma sa kilalang archaeological history. Ang malalaking Greek colonies sa Italy ay higit na nakatuon sa timog, sa rehiyong kilala bilang Magna Graecia.
At wala ring mapagkakatiwalaang historical evidence para sa sinasabing “Angels' Gate.”
Pero sa kabila nito, may mga bisitang humanga pa rin.
Sa mga online review, may mga komentong naglalarawan sa lugar bilang “isang kaakit-akit na lugar” at “isang mundong lampas sa espasyo at panahon.”
Hanggang sa may nag-report.
Noong Oktubre 2016, iniulat ang site sa mga awtoridad.
Sinuri ito ng mga miyembro ng Carabinieri Art Squad kasama ang mga heritage officials.
At nang tingnan ito ng mga eksperto, mabilis nilang natuklasan ang katotohanan:
Hindi ito sinaunang archaeological discovery.
Modernong konstruksyon ito.
Modernong bato.
Modernong semento.
Modernong rebulto.
At ang buong kuwento tungkol sa sinaunang pinagmulan nito?
Gawa-gawa.
Lalong naging kakaiba ang kaso dahil ayon sa isang senior Carabinieri officer, sa maraming taon niyang paghawak ng mga kaso tungkol sa cultural crimes, hindi pa siya nakakita ng isang taong nagtangkang gumawa ng isang buong pekeng archaeological site sa ganitong kalaking sukat.
At ang pekeng ruins ay nauwi sa isang totoong kaso sa korte.
Kinasuhan si Malosso dahil sa mga paglabag kabilang ang artistic forgery, unauthorized construction, at pagkasira ng isang protected landscape.
Na-convict siya, ngunit nagpatuloy pa rin ang kanyang legal battle sa loob ng maraming taon.
Isa sa mga kakaibang argumento sa kanyang depensa ay ang pagsasabing napakalinaw umano na peke ang kanyang ginawa kaya walang matinong tao ang maaaring tunay na maniwala rito.
Hindi iyon pinaniwalaan ng korte.
Ang Italian Supreme Court ay tumanggi sa kanyang appeal noong Disyembre 2021, na nagtapos sa pangunahing bahagi ng kanyang legal battle. Noong 2026, iniulat ng Italian media na nagsisilbi na siya ng kanyang sentensiya sa bilangguan.
At ang ending? Halos kasing-kakaiba ng simula.
Inilagay sa ilalim ng seizure ang site, at inatasan si Malosso na asikasuhin ang demolition nito.
Pero hindi mura ang pagbaklas ng isang napakalaking pekeng archaeological complex.
Ayon sa mga ulat, sinabi ng mayor ng Arcugnano na hindi gagamit ang munisipyo ng public funds para gibain ito.
Kaya naiwan ang kakaibang monumento.
At habang lumilipas ang panahon, nagsimulang bawiin ito ng kalikasan.
Tinubuan ng mga halaman ang mga istruktura, habang nananatiling nakatago ang lugar sa likod ng isang metal gate.
Ang dating ipinagmamalaking “bintana patungo sa sinaunang mundo” ay nauwi sa isang bagay na mas kakaiba:
isang modernong guho na nagpapanggap na sinaunang guho.
At marahil iyon ang pinakakakaibang bahagi ng buong kuwento.
Ang mga sinaunang sibilisasyon ay gumugol ng daan-daang taon sa pagtatayo ng mga monumentong nakaligtas hanggang sa ating panahon.
Si Malosso naman ay gumugol ng mga taon sa paggawa ng isang bagay na moderno—
para lang isipin ng mga tao na nakaligtas ito mula sa sinaunang panahon.
No comments:
Post a Comment