Awa na Walang Hangganan

Nang tanungin ng isang dalubhasa sa Kautusan ng Diyos si Jesus, “Sino ang aking kapwa?” (Lucas 10:29), ang nais niyang malaman ay kung sino lamang ang nararapat niyang mahalin at tulungan. Marahil ay inaasahan niyang bibigyan siya ni Jesus ng isang malinaw na listahan ng mga taong may karapatan sa kanyang pag-ibig. Ngunit sa halip na magbigay ng simpleng sagot, ikinuwento ni Jesus ang makapangyarihang talinghaga ng Mabuting Samaritano.

Isinalaysay ni Jesus ang tungkol sa isang lalaking naglalakbay mula sa Jerusalem patungong Jerico nang siya ay salakayin ng mga magnanakaw. Hinubaran siya, binugbog nang matindi, at iniwang halos patay sa gilid ng daan (Lucas 10:30). Sugatan, walang kalaban-laban, at nangangailangan ng agarang tulong, wala siyang ibang maaasahan kundi ang awa ng mga taong daraan.

Hindi nagtagal, may isang pari na dumaan. Bilang isang pinunong panrelihiyon, inaasahan na siya ang unang magpapakita ng habag. Ngunit nang makita niya ang sugatang lalaki, lumihis siya sa kabilang panig ng daan at nagpatuloy sa kanyang paglalakad. Sumunod namang dumaan ang isang Levita, na isa ring lingkod sa templo. Nakita rin niya ang lalaki, ngunit tulad ng pari, pinili rin niyang huwag tumigil at nagpatuloy lamang sa kanyang lakad (talata 31–32). Ipinapakita nito na ang pagkakaroon ng kaalaman tungkol sa Diyos ay walang kabuluhan kung hindi ito naipapakita sa pamamagitan ng pag-ibig at pagkahabag.

Pagkatapos ay dumating ang isang Samaritano. Ito ang pinakanakagugulat na bahagi ng kuwento sapagkat ang mga Hudyo at mga Samaritano ay may matagal nang alitan at matinding pagtingin ng paghamak sa isa't isa. Inaasahan ng marami na hindi tutulungan ng Samaritano ang sugatang lalaki. Ngunit kabaligtaran ang kanyang ginawa. Nang makita niya ang lalaki, nahabag siya.

Nilinis niya ang mga sugat nito, nilagyan ng langis at alak, binalutan ng benda, isinakay sa sarili niyang hayop, at dinala sa isang bahay-panuluyan upang maalagaan. Hindi lamang iyon, nagbayad pa siya sa tagapangasiwa ng bahay-panuluyan at nangakong sasagutin ang anumang karagdagang gastos hanggang sa ganap na gumaling ang lalaki (Lucas 10:33–35). Ang kanyang kabutihan ay hindi lamang salita kundi isang gawaing may kasamang panahon, pagod, sakripisyo, at sariling gastos.

Pagkatapos ikuwento ang talinghaga, tinanong ni Jesus ang dalubhasa sa Kautusan, “Sino sa tatlong ito ang naging tunay na kapwa ng lalaking sinalakay ng mga magnanakaw?” Sumagot siya, “Ang nagpakita ng awa sa kanya.” At sinabi ni Jesus, “Humayo ka at gayon din ang gawin mo.” (Lucas 10:36–37).

Itinuturo sa atin ng talinghagang ito na ang ating kapwa ay hindi lamang ang mga taong katulad natin, kaibigan natin, o kabilang sa ating lahi at relihiyon. Ang ating kapwa ay sinumang nangangailangan ng ating pag-ibig, awa, at tulong. Ang tunay na pananampalataya ay nakikita hindi lamang sa ating mga salita kundi sa ating mga gawa ng pagmamahal at malasakit.

Nawa'y tulungan tayo ng Diyos na makita na ang bawat taong ating nakakasalamuha ay ating kapwa—isang taong nilikha ayon sa Kanyang larawan, mahalaga sa Kanyang paningin, at karapat-dapat sa ating pag-ibig at pagtulong. Huwag nawa tayong maging tulad ng mga dumaan lamang, kundi maging tulad ng Mabuting Samaritano na handang huminto, magmalasakit, at magpakita ng awa. Sa paggawa nito, naipapakita natin ang pag-ibig ni Cristo sa isang mundong lubhang nangangailangan ng Kanyang habag.