Hindi kalayuan sa Longbourn ay may isang pamilyang malapit na kaibigan ng mga Bennet.
Si Sir William Lucas ay dating negosyante sa Meryton, kung saan siya nakapag-ipon ng sapat na kayamanan.
Kalaunan, ginawaran siya ng pagiging kabalyero matapos siyang magsalita sa harap ng hari noong siya ay mayor.
Ngunit tila masyado niyang pinahalagahan ang titulong iyon. Nagsimula siyang mawalan ng gana sa kanyang negosyo at sa pamumuhay sa maliit na bayan.
Kaya iniwan niya ang mga ito at lumipat kasama ang kanyang pamilya sa isang bahay na halos isang milya ang layo mula sa Meryton, na tinawag nilang Lucas Lodge.
Doon, masaya niyang iniisip ang kanyang sariling kahalagahan at, dahil wala na siyang iniintinding trabaho, inuukol niya ang kanyang oras sa pagiging magalang at mabait sa lahat.
Kahit na ipinagmamalaki niya ang kanyang ranggo, hindi naman siya mayabang.
Sa halip, maalalahanin siya sa lahat ng tao. Likas siyang mabait, palakaibigan, at matulungin, at lalo pa siyang naging magalang matapos siyang maipakilala sa St. James’s.
Si Lady Lucas ay isang napakabait na babae, ngunit hindi gaanong matalino kaya hindi siya gaanong kapaki-pakinabang na kapitbahay para kay Mrs. Bennet.
Mayroon siyang ilang mga anak. Ang panganay sa kanila, isang matino at matalinong dalagang nasa mga dalawampu’t pito, ay matalik na kaibigan ni Elizabeth.
Natural lamang na magtagpo ang mga dalagang Lucas at Bennet upang pag-usapan ang sayawan; talagang kinakailangan iyon.
Kaya kinabukasan matapos ang pagtitipon, pumunta ang mga Lucas sa Longbourn upang makinig at magbahagi ng balita.
“Maganda ang simula mo kagabi, Charlotte,” sabi ni Mrs.
Bennet nang may maayos na pagpipigil sa sarili kay Miss Lucas. “Ikaw ang unang pinili ni Mr. Bingley.”
“Oo,” sagot ni Charlotte, “ngunit tila mas nagustuhan niya ang kanyang ikalawang pinili.”
“Ay, si Jane ang ibig mong sabihin, ‘di ba? Dahil dalawang beses siyang sinayawan.
Talagang mukhang nagustuhan siya—at sa totoo lang, naniniwala akong oo. May narinig din ako tungkol doon… pero hindi ko masyadong maalala—may kinalaman kay Mr. Robinson.”
“Baka ang ibig mong sabihin ay ang narinig kong usapan nila ni Mr. Robinson? Hindi ko ba iyon nabanggit sa iyo?
Tinanong siya ni Mr. Robinson kung nagustuhan niya ang mga pagtitipon sa Meryton, kung sa tingin niya ay maraming magagandang babae roon, at kung sino ang pinakaganda para sa kanya.
At agad niyang sinagot ang huling tanong, ‘Ay, ang panganay na Miss Bennet, walang duda—walang maaaring tumutol doon.’”
“Naku! Aba, napakalinaw naman niyon. Talagang parang—pero, gayunpaman, baka wala rin iyong patutunguhan, alam mo naman.”
“Mas may silbi ang mga narinig kong usapan kaysa sa iyo, Eliza,” sabi ni Charlotte. “Hindi naman kasing sulit pakinggan si Mr. Darcy kumpara sa kaibigan niya, ‘di ba? Kawawa si Eliza—tinawag lang na ‘katamtaman.’”
“Pakiusap, huwag mong hayaang maapektuhan si Lizzy sa masamang pakikitungo niya, dahil napaka-hindi kanais-nais niyang lalaki.
Sa totoo lang, malas pa kung magustuhan siya nito. Sinabi sa akin ni Mrs. Long kagabi na umupo raw ito katabi niya nang kalahating oras nang hindi man lang nagsasalita.”
“Hindi man lang siya nagsalita? Sigurado po ba kayo, ma’am? Baka may kaunting pagkakamali,” sabi ni Jane. “Nakita ko si Mr. Darcy na kinakausap siya.”
“Ay, dahil lang iyon sa tinanong siya sa wakas kung ano ang tingin niya sa Netherfield, kaya napilitan siyang sumagot. Pero sabi niya, parang nainis pa siya na kinausap siya.”
“Sinabi sa akin ni Miss Bingley,” dagdag ni Jane, “na hindi raw siya madalas magsalita maliban na lang kung kasama niya ang mga malalapit niyang kakilala. At kapag ganoon, napakabait at kaaya-aya niya.”
“Hindi ako naniniwala diyan, anak,” sagot ni Mrs. Bennet.
“Kung talagang ganoon siya kabait, kinausap sana niya si Mrs. Long.
Pero sa tingin ko alam ko kung bakit—sinasabi ng lahat na napakayabang niya.
Malamang narinig niyang walang sariling karwahe si Mrs. Long at kinailangan pa nitong sumakay sa nirentahang sasakyan papunta sa sayawan.”
“Wala naman sa akin kung hindi niya kinausap si Mrs. Long,” sabi ni Miss Lucas, “pero sana man lang ay sinayawan niya si Eliza.”
“Sa susunod na lang, Lizzy,” sabi ng kanyang ina, “kung ako sa’yo, hindi ako sasayaw kasama niya.”
“Sa tingin ko po, maipapangako kong hindi ako sasayaw sa kanya,” sagot ni Lizzy.
“Ang kanyang pagmamataas,” sabi ni Miss Lucas, “ay hindi gaanong nakakainis para sa akin tulad ng karaniwang pagmamataas, dahil may dahilan naman siya.
Hindi kataka-taka na ang isang napakayamang, guwapo, at may mataas na katayuang binata ay mag-isip nang mataas tungkol sa sarili niya. Kung iisipin, may karapatan siyang maging mayabang.”
“Totoo iyan,” sagot ni Elizabeth, “at madali ko sanang mapapatawad ang kanyang pagmamataas—kung hindi niya nasaktan ang aking damdamin.”
“Ang pagmamataas,” wika ni Mary, na gustong ipakita ang lalim ng kanyang pag-iisip, “ay isang pangkaraniwang kahinaan. Sa lahat ng aking nabasa, kumbinsido ako na talagang laganap ito.
Ang likas na pagkatao ng tao ay madaling mahilig dito, at kakaunti lamang sa atin ang hindi nakakaramdam ng kasiyahan sa sarili dahil sa ilang katangian—totoo man o imahinasyon lamang.
Magkaiba ang pagmamataas at kayabangan, kahit madalas silang napagkakamalang magkapareho.
Maaaring maging mapagmataas ang isang tao nang hindi siya mayabang.
Ang pagmamataas ay tungkol sa tingin natin sa ating sarili, samantalang ang kayabangan ay tungkol sa kung paano natin gustong tingnan tayo ng iba.”
“Kung ako ay kasing-yaman ni Mr. Darcy,” sigaw ng isang batang Lucas na kasama ang kanyang mga kapatid na babae, “wala akong pakialam kung gaano ako kaproud.
Mag-aalaga ako ng maraming asong panghunting at iinom ng isang bote ng alak araw-araw!” 😆
“Kung ganoon, sobra kang iinom kaysa sa nararapat,” sabi ni Mrs. Bennet; “at kung makita kitang ginagawa iyon, kukunin ko agad ang iyong bote.”
Tutol ang bata at sinabing hindi niya iyon magagawa; ngunit patuloy naman niyang iginiit na gagawin niya. Nagpatuloy ang kanilang pagtatalo hanggang sa matapos ang pagbisita. 😄
No comments:
Post a Comment