Veil of Shadows Episode 20 Tagalog

 Naghiwa-hiwalay sina Wu Shiguang, Wu Wangyan, at ang grupo para hanapin ang huling piraso ng kapangyarihan ng Dragon Deity sa Luo’an. Pero sobrang lala ng sitwasyon sa lungsod—tuyot na tuyot at punong-puno ng demonic aura dahil kay Han Ba, kaya parang patay ang buong lugar. Mas lalo pang naging mahirap hanapin si Han Ba dahil ikinalat niya ang kapangyarihan niya sa buong siyudad.

Habang naghahanap sila, napag-usapan din ang mga sikreto—lalo na yung tungkol kay Ji Ling na siya pala ang tunay na Dragon Deity. May konting biruan din, habang yung ibang grupo naman may kanya-kanyang eksena—si You Chi reklamo nang reklamo, at sina Ji Ling at Lu Wuyi naman may mga cute at medyo awkward na moments.

Sa huli, nahanap nila si Han Ba na nagpapanggap na innkeeper sa Chatter Inn. Inamin niya na ginagamit niya ang kapangyarihan ng Dragon Deity para pigilan ang sobrang init sa loob niya, at kung ibibigay niya agad ito, posibleng magdulot ng malaking sakuna. Pero pumayag siyang makipagtulungan matapos ang isang araw, lalo na para tulungan si Mu Long, isang babaeng may koneksyon sa kanila at nangongolekta ng mga kwento.

Pagdating ng gabi, nag-stay sila sa inn at may mga light at funny na moments. Pero biglang naging seryoso ang lahat nang may umatake kay Mu Long—isang misteryosong tao na gumamit ng magic para mawala ang boses niya, tapos nakatakas pa. Dahil dito, nagsimulang magduda ang grupo sa isa’t isa.

Mas naging komplikado pa nang magkaroon si Wu Wangyan ng nakakagulat na bangungot na parang may koneksyon sa past nila. Kalaunan, may nakita silang painting na parang may kinalaman sa nawawala niyang alaala—at may taong kamukha niya doon.

Nang gamitin ni Wu Shiguang ang Dragon Deity’s power sa painting, bigla silang nahigop papasok nito ni Wangyan. Doon nagsimula ang mas malalim na misteryo tungkol sa nakaraan nila at sa tunay na nangyari.

Perfect Crown Episode 4 Tagalog

 Nagsimula ang Episode 4 sa paghalik ni Yi-an kay Hui-ju—pero plot twist, para lang pala ito sa paparazzi. Nagulat si Hui-ju sa una, pero mabilis siyang sumabay nang malaman niyang may nanonood sa kanila. Kinabukasan, pinag-uusapan ito ng buong palasyo.

Sa palace meeting, gusto ni Yi-an na i-public ang relasyon nila kahit maraming tutol dahil commoner at “illegitimate” si Hui-ju. Hindi siya nagpatalo, at sinuportahan pa siya ni Jeong-woo. Si Hui-ju naman, nakikita ang mga negative comments sa TV pero chill lang siya.

Nag-suggest si Hui-ju na maging bold at “shameless” sila para makuha ang approval ng publiko, kaya nag-date sila sa isang baseball game. Doon, nagkaroon ng selosan (lalo na kay Yi-an kay Jeong-woo), at maraming awkward at funny moments—lalo na sa kiss cam na muntik na naman silang mapahalik.

Mas nakilala rin natin si Yi-an—sobrang higpit ng buhay niya bilang royal, hanggang sa pagkain at simpleng bagay, bawal. Doon mas na-realize ni Hui-ju kung gaano siya ka-restricted buong buhay niya.

Sa bahay naman, nagsimula ang training ni Hui-ju bilang future royal kasama si Court Lady Jin-sook. Pero instead na siya ang mahirapan, parang siya pa ang nag-take over, at nauwi pa sa bonding nila—sobrang funny ng eksena. Nagulat si Yi-an pagdating niya.

Habang nangyayari lahat ito, may mga plano pa rin si Yi-rang, at mukhang conflicted si Jeong-woo pero patuloy pa rin niyang sinusuportahan si Yi-an.

Biglang naging intense ang lahat nang isakay ni Hui-ju ang batang hari sa sports car niya. Biglang pumalya ang preno at nawalan siya ng kontrol. Just in time, dumating si Yi-an at sinalo ang bangga gamit ang sarili niyang sasakyan para iligtas sila. Nasugatan siya, pero pinakita niya kung gaano kalalim ang concern niya kay Hui-ju.

Sa dulo, may flashback sa kiss cam moment—inaasar ni Yi-an si Hui-ju na halikan siya, at kitang-kita na may totoong feelings na sa likod ng “fake” nilang relasyon.

Perfect Crown Episode 3 Tagalog

 Nagkita sina Prince Yi-an at Hui-ju bago nila i-public ang relasyon nila, at hinamon siya ni Yi-an na patunayan sa buong bansa na karapat-dapat siya. Agad namang gumalaw ang PR team ni Hui-ju at ginawa itong parang fairytale—isang simpleng babae na nakuha ang puso ng prinsipe. Samantala, pinatawag si Yi-an ng Queen Mother at kinuwestyon siya, pero pinanindigan niyang seryoso siya kay Hui-ju.

Sa palasyo, nahuli ni Yi-an si Hui-ju na tinutulungan ang batang hari, at nag-alala siya na baka masisi ito kapag may nangyaring masama. Pero nang tanungin siya ni Hui-ju kung kakampi ba siya laban sa Queen Mother, medyo nahiya pero sinabi niyang oo—kahit aminado siyang kailangan nilang magpanggap na in love para paniwalaan ng lahat.

Nauwi sila sa iisang kwarto (at kama), kaya nagkaroon ng mga nakakatawang misunderstanding ang staff, habang unti-unting nagmumukhang totoo ang “fake” nilang relasyon. Si Hui-ju naman, game lang—hinayaan pa niyang malaman ng mga tao na sa palasyo siya natulog, at chill lang siya sa mga comments online, positive man o negative.

Lumalim ang story nang harapin ni Hui-ju ang personal na problema—inatake siya ng mga estudyante at kinompronta ng tatay niya, na inaakusahan siyang ginagamit ang royal family. Napansin ni Yi-an na malungkot siya, kaya pinuntahan niya ito, dinalhan ng pagkain, at pinasaya, tapos dinala pa siya sa private residence niya kung saan mas naging close sila.

Biglang nagkaroon ng issue nang maakusahan si Hui-ju na involved sa sunog sa palasyo. Dinala siya para imbestigahan, pero todo depensa si Yi-an—even willing siyang madamay para ipagtanggol siya. Nagpanggap pang himatayin si Hui-ju para makaiwas, at dahil dito, lalo pang kumalat ang tsismis tungkol sa sobrang pagmamahal ni Yi-an sa kanya.

Pagkatapos ng lahat, mas naging malalim ang connection nila. Nagbibiruan pa sila tungkol sa “fake love,” pero halatang nagiging totoo na. Sa isang sweet na eksena, pinuntahan ni Hui-ju si Yi-an sa gabi, inalagaan siya, at bigla siyang hinalikan ni Yi-an—na ikinagulat niya.

Sa huli, ibinigay ni Yi-an ang hopae niya kay Hui-ju, parang simbolo na anytime kailangan niya siya, nandiyan siya—parang personal niyang tagapagtanggol.

Juror No 2

Sa Savannah, Georgia, si Justin Kemp ay isang journalist at recovering alcoholic na natawag para maging juror. Sinubukan niyang umiwas kasi malapit nang manganak ang asawa niyang si Ally, at delikado ang pagbubuntis nito matapos ang nakaraang miscarriage. Pero napasama pa rin siya sa jury ng isang murder case.

Ang kaso ay tungkol kay Kendall Carter na nakipag-away sa boyfriend niyang si James Sythe sa isang bar isang taon na ang nakalipas. Umalis si Kendall, at kalaunan natagpuan ang bangkay niya sa ilalim ng tulay. Si Sythe ang kinasuhan sa pagpatay.

Ang prosecutor na si Faith Killebrew ay gustong-gustong manalo sa kaso dahil makakatulong ito sa kandidatura niya bilang district attorney. May mga witness na nagsasabing lasing at magulo si Sythe nung gabing iyon, at sinundan niya si Kendall. Ayon sa coroner, ang mga sugat ni Kendall ay parang galing sa pambubugbog, at may mga taong nagsabi na may history siya ng karahasan. May isang witness pa na nagsabing nakita si Sythe malapit sa pinagtapunan ng bangkay.

Pero habang tumatagal, nare-realize ni Justin na baka siya ang totoong nakapatay kay Kendall. Nandoon din siya sa bar nung gabing iyon. Pauwi na siya nang may nabangga siya gamit ang kotse. Bumaba siya para tingnan, pero inakala niyang usa lang iyon kaya umalis na siya.

Nabahala siya na baka may inosenteng makulong, kaya humingi siya ng payo sa AA sponsor niyang si Larry na isa ring abogado. Sinabi ni Larry na kung aamin siya, malamang hindi siya paniwalaan na sober siya dahil sa past DUI cases niya, at siguradong makukulong siya. Kaya nagdesisyon si Justin na itulak na ma-acquit si Sythe.

Sa simula, karamihan sa jurors ay naniniwalang guilty si Sythe. Pero unti-unting kinumbinsi ni Justin ang iba na suriing mabuti ang ebidensya. Si Harold, isang retired detective, ay nagsabing posibleng biased ang eyewitness. May nagsabi ring mahina ang visibility nung gabing iyon, at may medical student na nagsabing puwedeng hit-and-run ang dahilan ng mga sugat ni Kendall.

Habang mas maraming jurors ang nagdududa, kinakabahan si Justin na baka mabunyag ang totoo. Si Harold naman ay lumabag sa rules at nag-imbestiga ng mga car repair records, kung saan kasama ang kotse ni Justin. Kaya isinumbong ni Justin si Harold, at tinanggal ito sa jury.

Samantala, nagsisimula na ring magduda ang prosecutor sa kaso, lalo na nang malaman niyang maaaring na-influence ng pulis ang eyewitness. Sinuri niya ang repair records at nakita ang kotse ni Justin—pero nakapangalan ito kay Ally. Pinagtakpan siya ni Ally, pero kalaunan kinonfront niya si Justin, at inamin nitong nasa bar siya nung gabing iyon pero hindi siya uminom.

Ngayong alam na ni Ally ang posibleng nangyari, nagkasundo sila na protektahan ang pamilya nila. Sinubukan ni Justin na mauwi sa hung jury ang kaso, pero binalaan siya ni Larry na puwedeng maulit lang ang trial.

Sa huli, may isang juror na ayaw baguhin ang guilty vote. Kaya binaliktad ni Justin ang sitwasyon—kinumbinsi niya ang iba na bumoto na rin ng guilty para maging unanimous. Nahatulan si Sythe ng life imprisonment.

Pagkatapos, nalaman ng prosecutor ang koneksyon ni Justin at kinompronta siya. Sinabi niyang may inosenteng nakulong habang ang totoong may sala ay malaya. Pero iginiit ni Justin na may violent history si Sythe, habang siya ay mawawalan ng pamilya at buhay dahil sa isang hindi sinasadyang pangyayari. Sinabi rin niyang makakasira sa career ng prosecutor kung aaminin nitong mali ang kaso.

Nagpatuloy ang buhay—nanganak si Ally, ibinenta ni Justin ang kotse, at pakiramdam niya ay makaka-move on na siya.

…hanggang sa dumating sa pintuan nila ang prosecutor.

 

Pride at Bias Chapter 13

 “Sana, mahal ko,” sabi ni Mr. Bennet sa asawa niya habang nag-aalmusal kinabukasan, “nakapagpa-prepare ka ng masarap na ulam ngayon, kasi may inaasahan akong bisita.”

“Sino ‘yon?” sabi ni Mrs. Bennet. “Wala naman akong alam na darating—maliban na lang kung dumaan si Charlotte Lucas. At sigurado naman akong sapat na ang pagkain ko para sa kanya! Hindi ko nga alam kung nakakain siya ng ganito sa kanila.”

“Ang tinutukoy ko ay isang gentleman—at hindi natin kilala.”

Nagliwanag ang mukha ni Mrs. Bennet. “Isang gentleman at hindi kilala? Sigurado akong si Mr. Bingley ‘yan! Aba, Jane—hindi ka man lang nagsabi! Ang tuso mo! Nakakatuwa naman! Pero—naku! Ang malas naman—wala tayong isda ngayon! Lydia, paki-ring ang bell! Kailangan kong kausapin si Hill agad!”

“Hindi si Mr. Bingley,” sabi ng asawa niya. “Isang taong hindi ko pa nakikita kahit kailan.”

Nagulat ang lahat at sabay-sabay silang nagtanong.

Pagkatapos mag-enjoy sandali sa kanilang curiosity, ipinaliwanag ni Mr. Bennet, “Mga isang buwan na ang nakalipas, nakatanggap ako ng liham mula sa kanya, at sumagot ako mga dalawang linggo na ang nakaraan. Medyo sensitibo ang usapan kaya kailangan kong pagtuunan ng pansin. Galing ito sa pinsan kong si Mr. Collins—na, kapag namatay ako, pwedeng paalisin kayong lahat sa bahay na ito kahit kailan niya gusto.”

“Ay naku!” sigaw ni Mrs. Bennet. “Ayoko nang marinig ‘yan! Huwag mo nang banggitin ang lalaking ‘yan. Napaka-unfair na mapunta ang ari-arian sa iba at hindi sa sariling mga anak! Kung ako lang sa’yo, matagal ko nang ginawa ang paraan para ayusin ‘yan!”

Sinubukan nina Jane at Elizabeth na ipaliwanag kung paano gumagana ang mana, gaya ng ginagawa nila dati, pero hindi pa rin nakikinig si Mrs. Bennet. Patuloy siyang nagrereklamo tungkol sa pagiging unfair nito sa kanilang limang anak na babae.

“Totoo namang hindi makatarungan,” sabi ni Mr. Bennet. “Pero kung pakikinggan mo ang liham niya, baka medyo gumaan ang loob mo.”

“Hindi ako maniniwala!” sagot ni Mrs. Bennet. “Napaka-impertinent niya na sumulat pa! At napaka-plastic! Bakit hindi na lang niya ipinagpatuloy ang away, tulad ng ginawa ng tatay niya?”

“Parang nagkaroon naman siya ng kaunting pagdadalawang-isip tungkol doon,” sabi ni Mr. Bennet. “Maririnig mo sa sulat.”

Binasa niya ang liham. Doon, sinabi ni Mr. Collins na nalulungkot siya sa alitan ng kanilang pamilya noon at gusto niyang ayusin ito. Ikinuwento rin niyang naging pari na siya at nabigyan ng posisyon dahil sa tulong ni Lady Catherine de Bourgh. Dahil sa tungkulin niya, pakiramdam niya responsibilidad niyang magdala ng kapayapaan sa mga pamilya. Humingi rin siya ng paumanhin dahil siya ang magmamana ng ari-arian, at sinabing handa siyang bumawi sa mga dalaga—bagamat hindi pa malinaw kung paano. Nagpaalam din siyang bibisita sa Lunes ng alas-kwatro at mananatili ng halos isang linggo.

“Kaya sa alas-kwatro, darating ang ‘peace-maker’ na ito,” sabi ni Mr. Bennet habang tinutupi ang liham. “Mukha siyang magalang at seryoso—at sigurado akong magiging interesting siyang makilala.”

“May punto naman siya tungkol sa mga anak,” sabi ni Mrs. Bennet. “At kung gusto niyang bumawi, hindi ko siya pipigilan.”

“Mahirap hulaan kung paano niya gagawin iyon,” sabi ni Jane, “pero maganda ang intensyon niya.”

Si Elizabeth naman ay napansin kung gaano siya ka-sobra sa pagrespeto kay Lady Catherine at kung gaano siya ka-eager sa pagiging pari.

“Parang kakaiba siya,” sabi niya. “Hindi ko siya maintindihan. Parang sobrang formal ng pananalita niya. At bakit siya humihingi ng paumanhin sa bagay na wala naman siyang kontrol? Sa tingin mo ba matino siya, Papa?”

“Hindi, anak,” sagot ni Mr. Bennet. “Sa tingin ko kabaligtaran pa nga. May halong pagiging sipsip at self-important sa sulat niya—kaya mukhang magiging entertaining siya. Excited na akong makilala siya.”

“Sa pagsusulat,” sabi ni Mary, “hindi naman masama ang liham niya. Medyo cliché ang ‘olive branch,’ pero maayos ang pagkakalahad.”

Sina Catherine at Lydia naman ay walang pakialam—hindi kasi siya officer, kaya hindi interesting para sa kanila.

Si Mrs. Bennet naman, unti-unting nawala ang inis at nagsimulang maghanda na salubungin siya nang maayos—na ikinagulat ng iba.

Dumating si Mr. Collins eksakto sa oras at magalang siyang tinanggap ng lahat. Hindi masyadong nagsalita si Mr. Bennet, pero ang mga babae ay handang makipag-usap—at si Mr. Collins ay hindi naman nahihiyang magsalita. Isa siyang matangkad at medyo mabigat na lalaki, mga 25 years old, na may seryoso at formal na kilos.

Hindi pa siya gaanong nakaka-upo nang purihin niya si Mrs. Bennet sa ganda ng kanyang mga anak. Sinabi niyang narinig na niya ang tungkol sa kanilang kagandahan, pero mas maganda pa raw sila sa personal. Dagdag pa niya, sigurado siyang makakapag-asawa silang lahat nang maayos. Hindi ito masyadong nagustuhan ng ilan, pero natuwa si Mrs. Bennet.

“Napakabait mo naman, sir,” sabi niya. “Sana nga mangyari ‘yan, kung hindi kawawa sila. Ang gulo kasi ng sistema.”

“Ang tinutukoy mo ay ang mana, tama ba?”

“Oo,” sabi niya. “Napakahirap nito para sa mga anak ko. Pero hindi kita sinisisi—ganyan talaga ang mundo.”

“Nauunawaan ko ang sitwasyon ng mga pinsan ko,” sabi ni Mr. Collins. “At marami pa akong masasabi, pero ayokong magmukhang masyadong forward. Masasabi ko lang na handa akong humanga sa kanila. Sa ngayon, hindi na muna ako magsasalita—siguro kapag mas magkakilala na tayo—”

Naputol siya nang tawagin na sila para kumain, at nagkatinginan ang mga babae.

Hindi lang ang mga dalaga ang pinuri niya—pati ang bahay, dining room, at mga gamit ay pinuri niya. Sana natuwa si Mrs. Bennet, kung hindi lang niya naisip na balang araw ay magiging pag-aari na ito ni Mr. Collins.

Pinuri rin niya ang pagkain at tinanong kung sino sa mga dalaga ang nagluto. Agad siyang kinorek ni Mrs. Bennet, medyo may inis, na kaya nilang magbayad ng cook at hindi kailangang magluto ng mga anak niya. Humingi siya ng paumanhin—at kahit sinabi nang okay lang, nagpatuloy pa rin siya sa pagso-sorry nang halos labinlimang minuto.

Pride at Bias Chapter 12

 Dahil napagkasunduan na ng magkapatid, sumulat si Elizabeth kinaumagahan sa kanilang ina para hilingin na sunduin sila ng karwahe sa araw na iyon. Pero si Mrs. Bennet, na inaasahang mananatili sila sa Netherfield hanggang Martes para tuluyang gumaling si Jane, ay hindi natuwa sa ideyang uuwi sila nang mas maaga. Kaya hindi pabor ang sagot niya—lalo na para kay Elizabeth na gustong-gusto nang umuwi. Sinabi niyang hindi pwedeng maipadala ang karwahe hanggang Martes, at idinagdag pa na kung yayayain pa silang mag-stay nina Mr. Bingley, okay lang daw sa kanya.

Pero desidido si Elizabeth na hindi na magtatagal pa. Hindi rin niya inaasahang yayayain pa sila—at mas nag-aalala pa siya na baka isipin ng iba na sobra na ang pananatili nila. Kaya hinikayat niya si Jane na hiramin na lang ang karwahe ni Mr. Bingley. Sa huli, napagdesisyunan nilang sabihin na aalis na sila ng umagang iyon at mag-request na lang.

Nang ipaalam nila ito, maraming nagpahayag ng pag-aalala at pinilit silang mag-stay kahit isang araw pa. Nakuha si Jane na mag-stay muna hanggang kinabukasan bago tuluyang umalis. Pero nagsisi si Miss Bingley na siya pa ang nag-suggest ng delay, dahil mas matindi ang selos at inis niya kay Elizabeth kaysa sa pagmamahal niya kay Jane.

Si Mr. Bingley naman ay talagang nalungkot na aalis sila agad. Paulit-ulit niyang kinumbinsi si Jane na hindi pa ito sapat na magaling para bumiyahe. Pero nanindigan si Jane dahil alam niyang kaya na niya.

Para kay Darcy, good news ito—sapat na ang pananatili ni Elizabeth sa Netherfield. Mas naa-attract na siya rito kaysa sa gusto niya, at lalo pang nakakainis si Miss Bingley sa kanya habang mas nagiging bastos naman kay Elizabeth. Kaya nagdesisyon siyang maging maingat at huwag magpakita ng kahit anong paghanga. Ayaw niyang bigyan si Elizabeth ng dahilan para isipin na may pag-asa siya. Alam niyang ang kilos niya sa mga huling araw ay pwedeng magpalakas o tuluyang pumatay sa ganitong ideya. Kaya noong Sabado, halos hindi siya nagsalita kay Elizabeth—baka wala pang sampung salita. Kahit pa nagkaroon sila ng pagkakataong magkasama nang kalahating oras, hindi siya lumihis sa pagbabasa at hindi man lang siya tiningnan.

Pagsapit ng Linggo, pagkatapos ng morning service, tuluyan na silang naghiwalay—isang bagay na ikinatuwa ng halos lahat. Biglang naging mas magalang si Miss Bingley kay Elizabeth at mas affectionate kay Jane. Nang magpaalam na sila, niyakap niya si Jane at nakipagkamay pa kay Elizabeth. Si Elizabeth naman ay umalis na masaya ang pakiramdam.

Pagdating nila sa bahay, hindi sila ganoon kainit na tinanggap ng kanilang ina. Nagulat si Mrs. Bennet sa biglaang pag-uwi nila at inisip niyang mali iyon dahil nagdulot lang sila ng abala. Sigurado rin siyang magkakasakit ulit si Jane. Pero ang kanilang ama, kahit hindi masyadong expressive, ay tunay na natuwa na makita sila—ramdam niya ang kakulangan nila sa bahay.

Nang gabing iyon, hindi na ganoon ka-lively at ka-sense ang usapan kumpara dati, dahil wala sina Jane at Elizabeth.

Natagpuan nila si Mary na, gaya ng dati, abala sa pag-aaral—sa musika at sa mga moral na ideya—at may mga bago na namang babasahin at obserbasyon na ibabahagi. Samantala, sina Catherine at Lydia ay may ibang klaseng balita. Maraming nangyari sa regiment mula noong nakaraang Miyerkules—may mga officers na nag-dinner kasama ang tiyuhin nila, may isang sundalo na naparusahan, at may balitang posibleng magpakasal si Colonel Forster.

Pride at Bias Chapter 11

Pagkatapos ng dinner, nang umalis ang mga babae sa hapag, agad na pinuntahan ni Elizabeth ang kapatid niya. Nang makita niyang maayos na naprotektahan si Jane laban sa lamig, inalalayan niya itong pumunta sa drawing room. Masayang sinalubong si Jane ng dalawang kaibigan, at napansin ni Elizabeth na hindi pa niya sila nakitang ganito ka-pleasant at ka-friendly tulad noong oras na iyon bago pumasok ang mga lalaki. Magaling silang makipag-usap—kayang magkuwento nang malinaw, magbahagi ng nakakatawang stories, at mag-usap tungkol sa ibang tao nang lively.

Pero nang dumating na ang mga lalaki, hindi na si Jane ang sentro ng atensyon. Agad na napunta ang tingin ni Miss Bingley kay Darcy at may sinabi agad siya bago pa ito makalapit. Si Darcy naman ay dumiretso kay Jane at magalang siyang binati at kinumusta. Si Mr. Hurst ay yumuko lang nang bahagya at nagsabing “very glad,” pero si Bingley ang pinaka-excited—halatang masaya siya at sobrang attentive kay Jane.

Sa unang kalahating oras, inasikaso niya ang apoy sa fireplace para hindi ginawin si Jane, at pinaupo pa siya sa mas malayo sa pintuan. Umupo siya sa tabi nito at halos hindi na kinausap ang iba. Si Elizabeth, na nasa kabilang sulok at may ginagawa, ay tuwang-tuwa habang pinapanood ang lahat.

Pagkatapos ng tsaa, iminungkahi ni Mr. Hurst ang card game—pero walang pumansin. Alam na ni Mrs. Hurst na ayaw ni Darcy maglaro, at kahit pinilit pa ni Mr. Hurst, wala pa ring sumang-ayon. Sinabi niyang walang balak maglaro ang kahit sino, at ang katahimikan ng grupo ay parang sumang-ayon na rin. Kaya wala nang ginawa si Mr. Hurst kundi humiga sa sofa at matulog.

Si Darcy ay nagbasa ng libro. Si Miss Bingley rin ay nagbasa, habang si Mrs. Hurst ay abala lang sa paglalaro ng kanyang mga pulseras at singsing, at paminsan-minsan ay sumasali sa usapan nina Bingley at Jane.

Si Miss Bingley naman ay mas abala sa pagmamasid kay Darcy kaysa sa pagbabasa—panay tanong at silip sa libro nito. Pero hindi niya ito mapilit makipag-usap; sumasagot lang ito nang maikli at tuloy sa pagbabasa. Sa huli, nainip siya, humikab nang malaki, at nagsabi,

“Ang sarap pala ng ganitong gabi! Wala talagang mas hihigit pa sa pagbabasa. Madali kang magsawa sa ibang bagay, pero hindi sa libro! Kapag may sarili na akong bahay, magiging miserable ako kung wala akong magandang library.”

Walang sumagot.

Humikab ulit siya, ibinaba ang libro, at tumingin sa paligid para may mahanap na gagawin. Nang marinig niyang pinag-uusapan ng kapatid niya ang isang ball kasama si Jane, bigla siyang lumingon.

“By the way, Charles, seryoso ka ba talaga sa pagho-host ng ball sa Netherfield? Dapat siguro tanungin mo muna kung gusto iyon ng lahat dito. Feeling ko may ilan na mas iisipin ‘yon na parusa kaysa kasiyahan.”

“Kung si Darcy ang tinutukoy mo,” sabi ni Bingley, “pwede naman siyang matulog bago magsimula. Pero tuloy ang ball. Kapag nakapagluto na ng sapat na pagkain, magpapadala na ako ng invitations.”

“Mas magugustuhan ko sana ang mga ball,” sabi niya, “kung iba ang paraan. Nakaka-boring kasi ang usual na nangyayari. Mas okay sana kung usapan na lang kaysa sayawan.”

“Mas sensible nga siguro,” sagot ni Bingley, “pero hindi na ‘yon matatawag na ball.”

Hindi na sumagot si Miss Bingley at naglakad-lakad sa paligid. Maganda ang tindig niya at maayos siyang gumalaw, pero si Darcy—na gusto niyang mapansin—ay tuloy lang sa pagbabasa.

Sa huli, medyo desperado, sinubukan niya ulit. Lumingon siya kay Elizabeth at sinabi,
“Miss Eliza Bennet, samahan mo akong maglakad-lakad sa room. Nakaka-refresh ‘yon pagkatapos umupo nang matagal.”

Nagulat si Elizabeth pero pumayag agad. At sa wakas, napansin sila ni Darcy—tumingin siya at isinara ang libro.

Inaya siya sumama, pero tumanggi siya. Sinabi niyang dalawa lang ang posibleng dahilan kung bakit sila naglalakad—at sa alinman doon, makakaistorbo lang siya kung sasama.

Gustong-gustong malaman ni Miss Bingley ang ibig niyang sabihin, kaya tinanong niya si Elizabeth kung naintindihan nito.

“Hindi,” sagot ni Elizabeth, “pero sigurado akong pinupuna lang niya tayo. Ang pinakamagandang gawin ay huwag na lang magtanong.”

Pero hindi mapigilan ni Miss Bingley ang sarili niya at patuloy na nangulit para ipaliwanag ni Darcy.

“Wala naman akong problema magpaliwanag,” sabi niya. “Either naglalakad kayo dahil may private kayong pag-uusapan, o dahil alam ninyong mas maganda kayong tingnan habang naglalakad. Kung una, makakaistorbo ako. Kung pangalawa, mas ma-aadmire ko kayo habang nakaupo lang ako.”

“Grabe naman!” sabi ni Miss Bingley. “Ang sama nun! Paano natin siya gagantihan?”

“Madali lang,” sabi ni Elizabeth. “Pwede natin siyang kulitin at pagtawanan. Go, asarin mo siya—alam mo na ‘yan.”

“Sa totoo lang, hindi ko alam,” sagot ni Miss Bingley. “Hindi mo kayang asarin ang taong sobrang kalmado. At kung tatawa naman tayo, baka mapahiya lang tayo kung walang dahilan. Hayaan na lang natin siyang maging proud.”

“Hindi pwedeng pagtawanan si Mr. Darcy?” sabi ni Elizabeth. “Ang laking advantage nun—at sana manatili ‘yon. Ayokong magkaroon ng maraming kakilala na ganyan. Gustong-gusto ko tumawa.”

“Mas pinapaboran ako ni Miss Bingley kaysa sa nararapat,” sabi ni Darcy. “Kahit ang pinakamatalinong tao—at ang pinakamagandang ginagawa nila—pwedeng gawing katawa-tawa ng taong mahilig magbiro sa lahat.”

“Totoo,” sagot ni Elizabeth, “may ganung tao. Pero sana hindi ako ganun. Hindi ko tinatawanan ang matino o mabuti. Pero ang kalokohan, kakaibang ugali, at inconsistencies—aminado ako, natatawa ako doon. Pero sa tingin ko, wala ka naman ng mga ‘yon.”

“Siguro walang taong ganap na wala nun,” sabi ni Darcy. “Pero buong buhay kong sinubukang iwasan ang mga kahinaang nagpapamukhang katawa-tawa kahit ang matatalinong tao.”

“Gaya ng kayabangan at pride?” sabi ni Elizabeth.

“Oo, kahinaan talaga ang vanity,” sabi ni Darcy. “Pero ang pride—kapag may tunay na talino ang isang tao—kaya naman itong kontrolin.”

Lumingon si Elizabeth para itago ang ngiti niya.

“So tapos na ba ang pagsusuri mo kay Mr. Darcy?” tanong ni Miss Bingley. “At ano ang naging resulta?”

“Kumbinsido na ako,” sagot ni Elizabeth, “na wala talagang kapintasan si Mr. Darcy. Siya na rin mismo ang umaamin.”

“Hindi,” sabi ni Darcy, “hindi ko kailanman sinabi iyon. Marami akong pagkukulang—pero sana hindi sa pag-iisip. Ang ugali ko, hindi ko masyadong maipagmamalaki. Hindi ako madaling mag-adjust—siguro kulang pa nga para sa convenience ng iba. Hindi ko madaling makalimutan ang mga pagkakamali at kasalanan ng ibang tao, lalo na kung ako ang nasaktan. Hindi rin ako basta-basta naaapektuhan. Baka nga tawagin akong mapagtanim ng sama ng loob. At kapag nawala ang respeto ko sa isang tao, wala na talaga—habang-buhay.”

“Isa nga ‘yang kahinaan,” sabi ni Elizabeth. “Ang hindi marunong magpatawad ay hindi magandang katangian. Pero at least, hindi ko siya matatawanan—kaya safe ka sa akin.”

“Sa tingin ko,” sabi ni Darcy, “lahat ng tao may natural na kahinaan—isang ugali na kahit anong galing ng pagpapalaki, mahirap pa ring baguhin.”

“At ang kahinaan mo ay parang madali kang mainis o magalit sa lahat.”

“At ikaw naman,” sagot niya na may ngiti, “ay sadyang pinipiling hindi maintindihan ang mga tao.”

“Pwede bang mag-music na lang tayo?” sabi ni Miss Bingley, halatang naiinip dahil hindi siya kasali sa usapan. “Louisa, okay lang ba na gisingin ko si Mr. Hurst?”

Wala namang tutol ang kapatid niya, kaya binuksan ang piano. At pagkatapos ng ilang sandali, hindi na rin tumutol si Darcy—nagsisimula na rin niyang maramdaman na baka delikado kung masyado niyang bibigyan ng pansin si Elizabeth.