Habang naroon si Sir William, tuwing umaga ay isinasama siya ni Mr. Collins sa pamamasyal sa kanayunan gamit ang kanyang karwahe. Pagkaalis ni Sir William, bumalik ang lahat sa kanilang nakasanayang gawain. Masaya si Elizabeth dahil hindi iyon naging dahilan upang mas madalas niyang makasama si Mr. Collins. Karamihan ng oras nito mula almusal hanggang hapunan ay ginugugol sa paghahalaman, pagbabasa, pagsusulat, o pagtatanaw sa bintana ng kanyang silid-aralan, na nakaharap sa kalsada.
Karaniwang nananatili ang mga babae sa isang silid sa likod ng bahay. Noong una, nagtaka si Elizabeth kung bakit hindi na lang pinili ni Charlotte ang silid-kainan, dahil mas maluwag ito at mas maganda ang tanawin. Ngunit hindi nagtagal ay naunawaan niyang may matalinong dahilan si Charlotte. Kung doon sila palaging nananatili, malamang na mas madalas silang samahan ni Mr. Collins kaysa manatili ito sa kanyang silid-aralan. Hinangaan ni Elizabeth ang matalinong pagpapasyang iyon ni Charlotte.
Mula sa kanilang silid-pahingahan ay hindi nila tanaw ang kalsada, kaya umaasa sila kay Mr. Collins upang malaman kung may dumaraang mga karwahe. Pinakaikinatutuwa nitong ibalita sa kanila tuwing dumaraan si Miss de Bourgh sakay ng kanyang maliit na karwahe, na halos araw-araw mangyari. Madalas huminto si Miss de Bourgh sa bahay-parsonage upang makipag-usap nang ilang minuto kay Charlotte, ngunit bihira siyang pumayag na bumaba at pumasok sa loob ng bahay.
Halos walang araw na lumilipas na hindi bumibisita si Mr. Collins sa Rosings, at madalas ding pakiramdam ng kanyang asawa na kailangan niya ring sumama. Noong una, hindi maintindihan ni Elizabeth kung bakit napakarami nilang oras ang ginugugol doon. Ngunit kalaunan, naunawaan niyang may kapangyarihan si Lady Catherine na magtalaga ng mga posisyon sa simbahan, kaya naging malinaw kung bakit palagi silang naroon.
Paminsan-minsan, si Lady Catherine naman ang bumibisita sa bahay ng mga Collins. Sa tuwing naroon siya, wala siyang pinalalampas. Sinusuri niya ang lahat ng ginagawa nila, tinitingnan ang kanilang pananahi at sinasabing may mas magandang paraan para gawin iyon. Pinupuna rin niya ang pagkakaayos ng mga kasangkapan sa bahay at pati ang katulong ay napapagalitan kapag may napansin siyang pagkukulang. Kapag tumatanggap naman siya ng pagkain, parang ginagawa lamang niya iyon upang makapintas, gaya ng pagsasabing masyadong malalaki ang hinahaing karne para sa maliit na pamilya ni Mrs. Collins.
Hindi nagtagal, napansin ni Elizabeth na kahit hindi opisyal na hukom si Lady Catherine, kumikilos siya na para bang siya ang namamahala sa buong nayon. Si Mr. Collins ang nagdadala sa kanya ng bawat maliit na problema ng mga tao. Kapag may mga nag-aaway, nagrereklamo, o naghihirap sa kanilang lugar, agad siyang pumupunta sa nayon upang ayusin ang kanilang alitan, patahimikin ang kanilang mga reklamo, at pagsabihan sila na para bang kaya niyang lutasin ang lahat ng kanilang suliranin.
Dalawang beses sa isang linggo silang inaanyayahang maghapunan sa Rosings. Maliban sa wala na si Sir William at iisa na lamang ang mesa para sa paglalaro ng baraha tuwing gabi, halos pare-pareho ang bawat hapunan.
Kaunti lamang ang iba nilang mga lakad o pagtitipon dahil hindi kayang tustusan ng mag-asawang Collins ang marangyang pamumuhay ng karamihan sa kanilang mayayamang kapitbahay. Ngunit hindi ito naging problema kay Elizabeth. Nasisiyahan siyang makipagkuwentuhan kay Charlotte, at dahil maganda ang panahon, madalas siyang maglakad sa labas.
Ang paborito niyang lakaran ay isang tahimik na kakahuyan sa gilid ng parke. May isang makipot ngunit komportableng landas doon na tila siya lamang ang tunay na nakakaappreciate. Habang ang iba ay bumibisita kay Lady Catherine, doon siya naglalakad upang makapagpahinga at makaiwas sa mapanuring mga mata nito.
Tahimik at payapa ang naging takbo ng unang dalawang linggo ng pananatili ni Elizabeth sa Hunsford.
Habang papalapit ang Pasko ng Pagkabuhay (Easter), inaasahang darating ang mga bagong panauhin sa Rosings. Dahil kakaunti lamang ang mga taong kabilang sa kanilang samahan, ang pagdating ng sinumang bagong bisita ay itinuturing na isang mahalagang pangyayari.
Narinig na ni Elizabeth, ilang araw matapos siyang dumating, na darating si Mr. Darcy sa loob ng ilang linggo. Bagama't hindi siya kabilang sa mga taong gusto niyang makasama, magiging mas kawili-wili pa rin ang mga pagtitipon sa Rosings dahil sa kanyang pagdating. Nais din niyang makita kung paano kikilos si Mr. Darcy sa kanyang pinsan, dahil malinaw na gusto ni Lady Catherine na sila ang magkatuluyan. Sa isip ni Elizabeth, magiging nakakatuwang panoorin iyon dahil makikita kung gaano kawalang pag-asa ang mga pagtatangka ni Miss Bingley na makuha ang pagmamahal ni Mr. Darcy.
Tuwang-tuwa si Lady Catherine sa nalalapit na pagdating ni Mr. Darcy. Palagi niya itong pinupuri at halos mainis pa nang malaman niyang dati na pala itong nakilala nina Elizabeth at Charlotte.
Hindi nagtagal ay nalaman ng lahat sa bahay ng mga Collins na dumating na si Mr. Darcy. Buong umaga kasing nag-abang si Mr. Collins sa daan patungong Rosings upang siya ang unang makakita sa pagdating ng karwahe. Nang makita niyang papasok na ito sa loob ng bakuran, magalang siyang yumukod bilang pagbati at dali-daling umuwi upang ibalita ang magandang balita.
Kinabukasan, maaga ring nagtungo si Mr. Collins sa Rosings upang magbigay-galang. Hindi lamang si Mr. Darcy ang naroon, kundi kasama rin niya ang kanyang pinsan na si Colonel Fitzwilliam, ang nakababatang anak ng isa sa mga kapatid ni Lady Catherine.
Laking gulat ng lahat nang, sa pagbabalik ni Mr. Collins sa bahay, kasama niyang dumating ang dalawang ginoo. Nakita sila ni Charlotte mula sa silid-aralan ng kanyang asawa habang tumatawid sa kalsada. Agad siyang tumakbo upang sabihin kina Elizabeth at Maria na maghanda, dahil bibisitahin sila ng dalawang kagalang-galang na panauhin.
Ngumiti si Charlotte at pabirong sinabi, "Eliza, dapat kitang pasalamatan sa pagbisitang ito. Malamang ay hindi agad bibisita sa akin si Mr. Darcy kung hindi dahil sa iyo."
Halos wala nang oras si Elizabeth upang itanggi na wala siyang kinalaman sa pagdating nila nang tumunog ang kampana sa pinto. Makalipas ang ilang sandali, pumasok sa silid ang tatlong ginoo.
Nanguna si Colonel Fitzwilliam. Tinatayang nasa tatlumpung taong gulang siya. Hindi man siya maituturing na napakaguwapo, kapansin-pansin naman ang kanyang magalang na asal at ang kilos ng isang tunay na ginoo.
Si Mr. Darcy ay katulad pa rin ng dati niyang anyo noong nasa Hertfordshire sila. Gaya ng nakasanayan, magalang niyang binati si Mrs. Collins ngunit nanatiling tahimik at may pagkamahiyain. Anuman ang tunay niyang nararamdaman para kay Elizabeth, wala siyang ipinakitang anumang emosyon at nanatili siyang kalmado.
Si Elizabeth naman ay yumukod lamang bilang pagbati at hindi na nagsalita.
Agad na nakipagkuwentuhan si Colonel Fitzwilliam. Madali siyang kausap, magaan ang pakikitungo, at naging komportable ang lahat sa kanyang presensya. Samantala, si Mr. Darcy ay nagbigay lamang ng maikling komento tungkol sa bahay at hardin kay Mrs. Collins, pagkatapos ay tahimik na naupo nang ilang sandali nang hindi nakikipag-usap kaninuman.
Maya-maya, sinira rin niya ang katahimikan sa pamamagitan ng magalang na pagtatanong kay Elizabeth tungkol sa kalagayan ng kanyang pamilya. Sinagot siya ni Elizabeth sa karaniwang paraan. Pagkaraan ng maikling katahimikan, sinabi niya,
"Ang panganay kong kapatid na babae ay tatlong buwan nang nasa London. Nagkataon bang nakita ninyo siya habang naroon kayo?"
Alam na alam ni Elizabeth na hindi kailanman nakita ni Mr. Darcy si Jane habang nasa London ito. Gayunpaman, sinadya niyang itanong iyon upang makita kung magpapakita si Mr. Darcy ng anumang senyales ng pagkailang o pagkabagabag tungkol sa nangyari sa pagitan nina Jane at Mr. Bingley.
Nang sumagot si Mr. Darcy na hindi siya nagkaroon ng pagkakataong makita si Miss Bennet, napansin ni Elizabeth na tila bahagya itong nailang at medyo nagulat.
Hindi na ipinagpatuloy ni Elizabeth ang usapan tungkol doon, at hindi nagtagal ay nagpaalam na ang mga ginoo at umalis.
Labis na hinangaan ng lahat sa bahay ng mga Collins ang magalang at kaaya-ayang pag-uugali ni Colonel Fitzwilliam. Pakiramdam ng mga kababaihan na mas magiging masaya at kawili-wili ang kanilang mga pagbisita sa Rosings dahil sa kanyang presensya.
Gayunman, ilang araw muna ang lumipas bago sila muling naanyayahan sa Rosings. Dahil may mga panauhin si Lady Catherine sa kanyang tahanan, hindi niya gaanong kinailangang anyayahan ang iba. Noong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay (Easter Sunday), halos isang linggo matapos dumating sina Mr. Darcy at Colonel Fitzwilliam, saka lamang sila inanyayahan. Pagkatapos ng pagsamba sa simbahan, sinabi ni Lady Catherine na pumunta sila sa Rosings nang gabing iyon.
Sa nakaraang linggo, bihira nilang makita sina Lady Catherine at ang kanyang anak na babae. Ilang beses bumisita si Colonel Fitzwilliam sa bahay ng mga Collins, ngunit si Mr. Darcy ay nakita lamang nila sa simbahan.
Siyempre, tinanggap nila ang paanyaya. Nang sumapit ang tamang oras nang gabing iyon, nagtungo sila sa malaking silid-pahingahan ni Lady Catherine.
Magalang silang sinalubong ni Lady Catherine, ngunit halatang hindi na siya ganoon kasabik na makasama sila ngayon dahil naroon na ang kanyang mga pamangkin. Halos nakatuon ang lahat ng kanyang pansin sa kanila, lalo na kay Mr. Darcy. Mas madalas niya itong kausapin kaysa sa sinuman pang naroon sa silid.
No comments:
Post a Comment