Iisa Lamang ang Trono na Magpakailanman

Noong panahon ng propetang Isaias, napakataas ng pagtingin ng hari ng Babilonia sa kanyang sarili. Dahil sa kanyang labis na pagmamataas at pagkahumaling sa kapangyarihan, ninais niyang "umakyat sa langit" at "maupo sa bundok ng kapulungan" (Isaias 14:13), ang lugar na pinaniniwalaang tirahan ng mga diyos. Ang kanyang hangarin ay hindi lamang ang mamuno sa mga bansa kundi ang itaas ang kanyang sarili nang higit sa lahat, na para bang karapat-dapat siyang tumanggap ng karangalan at kaluwalhatiang para lamang sa Diyos. Inakala niyang ang kanyang kadakilaan, lakas ng hukbo, at tagumpay sa lupa ay naglagay sa kanya sa isang katayuang hindi maaabot ng iba.

Ngunit nakita ng Diyos ang katotohanan sa likod ng kanyang pagmamataas. Sa pamamagitan ni propetang Isaias, ipinahayag ng Panginoon na ang kanyang pagmamataas mismo ang magiging sanhi ng kanyang pagbagsak. Sa halip na umakyat sa langit, siya ay "ibababa sa daigdig ng mga patay" (Isaias 14:15). Ang hari na nag-akalang higit siya sa lahat ay hahamakin at ibababa. Ang kanyang kaharian, impluwensiya, at pangalan ay unti-unting maglalaho. Ganoon kalaki ang kanyang kahihiyan na hindi man lamang siya magkakaroon ng marangal na libingan (Isaias 14:18–19). Ang kaluwalhatiang sinikap niyang angkinin para sa kanyang sarili ay maglalaho, na nag-iiwan ng isang walang hanggang paalala na ang pagmamataas ay humahantong sa kapahamakan.

Makalipas ang maraming siglo, muling nakita ang aral na ito sa buhay ni Haring Charles I ng Inglatera. Ang kahanga-hangang kisame ng Banqueting House sa London ay ipinagawa upang ipagdiwang ang monarkiyang Stuart at ang paniniwala nito sa divine right of kings—ang doktrinang nagsasabing ang kapangyarihan ng isang hari na mamuno ay nagmumula sa Diyos. Ipininta ito ni Sir Peter Paul Rubens at inilalarawan si Haring James I, ang ama ni Charles, bilang isang matalino at pinagpalang pinuno na nagdala ng kapayapaan at kaayusan sa kaharian. Ngunit ibang landas ang tinahak ng kasaysayan. Sa isang kapansin-pansing kabalintunaan, si Charles ay pinadaan sa ilalim ng mismong kisameng iyon—na nilikha upang ipagdiwang ang inaangking kapangyarihang ipinagkaloob ng Diyos sa kanilang monarkiya—bago siya bitayin sa labas ng Banqueting House noong 1649. Ang obrang minsang sumisimbolo sa lakas at pagiging lehitimo ng kanyang paghahari ay naging tahimik na paalala na walang trono sa lupa ang nananatili magpakailanman.

Paulit-ulit nang nakita ang ganitong pangyayari sa kasaysayan. Ang mga imperyo ay tumatayo at bumabagsak. Ang mga hari, pinuno, at makapangyarihang tao na nagtitiwala sa kanilang sariling kapangyarihan ay kalaunang natutuklasan na sila rin ay mga taong may hangganan. Lumilipas ang kayamanan, nawawala ang impluwensiya, bumabagsak ang mga kaharian, at maging ang pinakatanyag na mga pangalan ay maaaring makalimutan. Ang bawat kapangyarihan ng tao ay pansamantala lamang at nananatiling nasa ilalim ng kataas-taasang paghahari ng Diyos.

Patuloy na ipinapaalala ng Kasulatan na ang tunay na kaluwalhatian ay sa Diyos lamang. May iisa lamang na Hari na ang trono ay hindi matitinag, na ang paghahari ay walang katapusan, at ang kapangyarihan ay ganap. Gaya ng sinasabi sa 1 Cronica 29:11, "Sa Iyo, O Panginoon, ang kadakilaan, kapangyarihan, kaluwalhatian, tagumpay, at kamahalan, sapagkat ang lahat ng nasa langit at nasa lupa ay Iyo." Ang bawat korona, bawat kaharian, at bawat tagumpay ay nasa ilalim ng Kanyang dakilang pamamahala. Siya lamang ang karapat-dapat sa ating pagsamba, katapatan, at papuri.

Ang aral ay nananatiling totoo sa bawat panahon: itinataas ng pagmamataas ang sarili, ngunit pinararangalan ng pagpapakumbaba ang Diyos. Ang sinumang naghahangad ng kaluwalhatian para sa sarili ay matutuklasang ito ay panandalian lamang. Ngunit ang mga nagpapakumbaba sa harap ng Panginoon ay makasusumpong ng pag-asang nakaugat sa Kanyang walang hanggang kaharian. Lilipas ang lahat ng kadakilaan sa lupa, ngunit ang kaluwalhatian ng Diyos ay hindi kailanman kukupas. Siya lamang ang karapat-dapat maghari sa langit, at sa Kanya lamang ang lahat ng kapangyarihan, kaluwalhatian, kadakilaan, at karangalan magpakailanman.