Ang Araw ng mga Ina

Ang Araw ng mga Ina

Isang lalaki ang huminto sa isang flower shop para umorder ng isang pumpon ng bulaklak para sa ipadeliver sa kanyang ina. May 200 milya ang layo kasi ang pagitan ng tirahan ng lalaki mula sa kanyang ina kaya ipapadeliver na lang niya ito para sa Mother's Day.

Pagbaba niya sa sasakyan, nakita niya ang isang batang babae na umiiyak sa tabi ng flower shop.

Lalaki: bakit ka ba umiiyak?

Batang babae: Gusto kasing bumili ng pulang rosas para sa mama ko, kaya lang wala akong pera.

Napangiti ang lalaki.

Lalaki: halika sumama ka sa akin at ibibili kita ng rosas

Binilihan ng lalaki ang bata ng rosas at bumili na rin siya para sa kanyang ina.

Nang papaalis na sila ay inalok niya ang bata na ihatid sa kanila.

Batang babae: sige po. dalhin niyo po ako kay mama.

Ibinigay ng bata ang direksiyon papuntang sementeryo. At doon inilagay ng bata ang rosas sa isang bagong libingan.

Bumalik ang lalaki sa flower shop at para icancel ang delivery ng bulaklak. Kinuha niya ang pumpon ng bulaklak para siya na mismo ang maghatid at bumisita sa kanyang ina.

Kung Ano Nagawa Mo ay babalik rin sayo

Isang araw ay nakita ng isang lalaki ang isang matandang babae sa gitna ng kalsada. Kahit medyo dumidilim ang paligid dahil sa ulan ay napansin pa rin ng lalaki na nangagailangan ng tulong ang matandang babae.
Kahit nakangiti ang lalaki ay nag-alala pa rin ang babae. Ilang oras na kasi siyang nakatayo doon pero ni isa ay walang nagbakasakali na siya ay tulungan. Dahil sa mahirap at mukhang patay gutom ito kaya iniisip niya kung mapagkakatiwalaan ba ito. Nahalata ng lalaki na natatakot ang matanda at tila nanlalamig.

Lalaki: Nandito ako para tulungan kayo ma'am.
Bakit hindi na lang kayo pumasok sa loob ng sasakyan para hindi kayo malamigan. Ako nga pala si Bryan Santos.

Pumutok ang gulong ng kotse ng babae pero dahil sa edad niya ay nahirapan siya dito. Sinimulan ng ayusin at palitan ni Bryan ang gulong. Matapos ito ay nadumihan at sumakit ang mga kamay niya. Habang ginagawa niya ang sasakyan ay kinausap siya ng matanda. Sinabi nito kung saan siya galing at malaki ang pasasalamat niya sa pagtulong ni Bryan.

Napangiti lang si Bryan. Tinanong ng babae kung magkano ang ibabayad niya dito. Mayaman ang babae at kahit magkano ay ibibigay niya. Iniisip niya kung ano kaya ang nangyari sa kanya kung hindi dumating si Bryan. Pero hindi inisip ni Bryan na may kapalit ang kanyang pagtulong. Para sa kanya hindi ito trabaho. Ito ay ang pagtulong sa mga nangangailangan at alam ng Diyos na marami na rin ang tumulong sa kanya nung siya man ay nangailangan din. Namuhay siya ng ganito at kahit kailanman ay hindi niya inisip ang humingi ng kabayaran sa kanyang pagtulong.

Bryan: Kung gusto niyo talaga akong bayaran ay tulungan niyo na lang sa susunod na may makita kayong nangangailangan at isipin niyo ako.

Hinintay ni Bryan na makaalis ang babae. Napakalamig ng panahon at may dinadala rin siyang problema pero gumaan ang loob niya ng siya ay may natulungan. Dumiretso na si Bryan sa bahay.

Ilang milya ang dumaan at may nakita ang babae na isang maliit na cafe. Naisipan niyang magmerienda muna dito. Mukhang madumi ang restaurant at hindi siya sanay sa ganitong uri ng lugar. Binigyan siya ng waitress ng tuwalya para pampunas sa basa niyang buhok. Nakangiti ang matanda, mula ng tulungan siya ni Bryan ay hindi na nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Napansin ng babae na mukhang 8 buwan ng buntas ang waitress pero hindi pa rin nito iniinda ang pagod at nanatili itong maayos at magalang sa kanya. Naisip niya na may mga tao pala na kahit salat sa buhay ay nanatili pa ring mapagbigay sa kapawa. At naisip niya si Bryan.

Matapos kumain ay binayaran na ng matanda ang kanyang bill. Ibibigay na sana ng waitress ang sukli pero agad agad ng umalis ang babae at sadyang iniwan ang kanyang sukli. Iniisip ng waitress kung saan niya makikita ang matanda at doon ay nakita niyang may nakasulat sa napkin na naiwan sa mesa.

Napaiyak ang babae ng nabasa niya ang mensahe ng matanda...

Mensahe: Hindi ka magkakautang sa akin. Minsan na rin akong napunta sa sitwasyon mo. Meron din tumulong sa akin, gaya ng pagtulong ko sa iyo ngayon. Kung gusto mo talaga akong bayaran, ito ang dapat mong gawin..huwag mong hayaan na matapos dito ang pagpalaganap ng kabutihan sa kapwa. Sa ilalim ng napkin na ito ay may P20,000.

Madami pa ang mesang lilinisin, plato na pupunuin at mga kustomer na kailangan pagsilbihan, lahat ito kinaya ng buntis na waitress. Nang gabi din iyon at habang pahiga na siya sa kama ay naisip niya ang matanda at ang pera. Paano nalaman ng matanda na kailangan niya at ng asawa ang pera. Sa susunod na buwan na siya manganganak at mahirap talaga ang gastos. Alam niyang nag-aalala ang asawa niya. Bago siya mahiga sa tabi nito ay hinalikan niya ang asawa sa pisngi sabay bulong ng "huwag ka ng mag-alala, may pambayad na tayo sa hospital. I love you Bryan Santos..

7 Kamangha-mangha

Si Ana ay 9 yrs old na nagmula sa isang maliit na nayon. Nakatapos si Ana ng grade 4 sa kanilang nayon. Ngayon ay kailangan na niyang mag-aral ng grade 5 sa siyudad na malapit sa kanilang nayon. Masayang-masaya si Ana at natanggap siya sa isang kilalang eskwelahan sa siyudad. Ngayon ang unang araw ng eskwela at excited na si Ana. Sumakay siya ng bus papuntang paaralan.

Nang makarating sa paaralan ay isa-isa ng pumasok ang mga sakay nito sa kanilang silid-aralan. Nang makita nila ang simpleng suot ni Ana at malaman na nagmula ito sa probinsya ay agad nila itong kinutya. Dumating ang guro at hiniling ang mga bata na tumahimik. Ipinakilala ng guro si Ana sa kanyang mga kaklase.

Matapos nito ay sinabi ng teacher na sila ay magkakaroon ng agarang pagsusulit. Sinabihan niya ang mga mag-aaral na isulat ang 7 kamangha-mangha sa mundo. Ang lahat ay agad na nagmamadaling sumulat ng sagot. Maging si Ana ay nagsimula na rin sa pagsulat.

Ipinasa na ng lahat ang kanilang papel maliban kay Ana.

Guro: anong nangyari?
huwag kang mag-alala, isulat mo na kung ano ang alam mo kasi naituro ko na ito noong nakaraang araw sa mga kaklase mo

Ana: iniisip ko kasi na marami pa sa 7 ang pwede ko pang isulat

Matapos nito ay ibinigay na ni Ana ang kanyang papel sa guro. Sinimulan ng basahin ng guro ang sagot ng mga mag-aaral. Marami sa kanila ay isinagot ang The Great Wall of China, Colosseum, Stonehedge, Great Pyramid of Giza, Leaning Tower of Pisa, Tajmahal, Hanging Gardens of Babylon atbp. Masaya ang guro at naalala ng kanyang mga estudyante ang kanyang itinuro. Sa huli ay binasa ng guro ang papel ni Ana.

Ang 7 kamangha-mangha ay - ang kakayahang makakita, ang kakayahang makarinig, ang kakayahang makaramdam, tumawa, ang makapag-isip, ang maging mabuti at ang kakayahang magmahal.

Nasurpresa ang guro at natahimik ang buong klase. Ngayon ay ipinaalala sa kanila ng isang batang taga-nayon ang mga mahalagang regalo na pinagkaloob sa atin ng Diyos na talaga namang kamangha-mangha.

Pagpapahalaga sa hirap ng trabaho

Isang fresh graduate na mahusay sa akademiya ang nag-aapply bilang isang manager sa isang malaking kumpanya. Nakapasa siya sa unang interview at ang huling mag-iinterview sa kanya ay ang director mismo ng kumpanya at siyang magdedesisyon ng kanyang kapalaran. Nakita ng director sa records ng aplikante na napakahusay nito sa iskwela at napakaraming achievements nito mula sekondarya hanggang sa nakapagtapos.

Iskolar ka ba sa eskwelahan niyo? tanong ng director.

Hindi po ako iskolar, sagot niya.

Director: Ang tatay mo ba ang nagbabayad ng tuition fee mo?

Aplikante: Namatay ang tatay ko nung ako ay isang taong gulang pa lamang, ang nanay ko ang nagbabayad ng tuition fee ko.

Director: Saan ba nagtratrabaho ang nanay mo?

Aplikante: Labandera po ang nanay ko

Hiniling ng director na makita ang mga kamay ng aplikante. Napakakinis at tila perpekto ang kamay ng aplikante.

Director: Tinutulungan mo ba ang nanay mo sa paglalaba?

Aplikante: Hindi po, gusto kasi ni nanay na lagi akong mag-aral at magbasa. Isa pa mas mabilis naman si nanay maglaba kesa sa akin.

Director: Meron akong isang hiling. Kapag nakauwi ka na sa inyo, linisin mo ang mga kamay ng nanay mo at bumalik ka dito bukas ng umaga.

Pakiramdam ng aplikante na mataas ang posibilidad na siya ay matanggap sa trabaho. Nang makauwi siya, masaya niyang sinabi sa kanyang ina na lilinisin niya ang mga kamay nito. Bahagyang nanibago ang ina, at masaya nitong ipinakita ang mga kamay sa anak. Dahan-dahan sa paglilinis ng kamay ang aplikante. Napaluha siya habang ginagawa ito. Ngayon lamang niya napansin na napakakulubot na ang kamay ng kanyang ina at marami pa itong gasgas. May ibang gasgas na masakit at nanginginig pa ang ina ng kanya itong banlawan ng tubig.

Na-realized ng aplikante na ang mga kamay na ito ay walang tigil sa paglalaba araw-araw para siya lamang ay may ipambayad sa kanyang paaralan. Ang mga gasgas sa kamay ng ina ang naging kapalit para siya ay makapagtapos at magkaroon ng magandang kinabukasan. Matapos linisin ang kamay ng ina ay tinapos na rin ng aplikante ang labahin na hindi pa natatapos labhan ng ina. Noong gabi rin iyon ay nag-usap ang mag-ina ng matagal. Kinaumagahan ay bumalik ang aplikante sa opisina.

Napansin ng director na namamaga ang mata ng aplikante dahil sa pag-iyak.

Director: Pwede mo bang sabihin sa akin kung ano ang ginawa mo at natutunan kagabi sa inyong bahay?

Aplikante: Nilinis ko ang kamay ni nanay at tinapos ko na rin labhan ang mga labada niya.

Director: At ano ang naramdaman mo?

Aplikante: Una, alam ko na ang pagpapahalaga. Kung wala si nanay ay hindi ko mararating kung ano ako ngayon. Ikalawa, sa pamamagitan ng pagtulong ko kay nanay, narealize ko ang hirap at pagod para matapos ang isang gawain. Ikatlo, ngayon naiintindihan ko na dapat pahalagahan at panatilihin ang magandang samahan ng isang pamilya.

Director: Iyan ang hinahanap ko na katangian para sa isang manager. Isang taong may pagkilala sa tulong ng iba, yung ramdam ang paghihirap ng iba para lamang matapos ang kanyang gawain, isang taong hindi lamang pera ang layunin sa buhay. Tanggap ka na.

Kapag ang isang tao ay hindi naranasan at naiintindihan ang hirap ng isang mahal sa buhay para siya ay mabigyan lamang ng maginhawang buhay, ay hindi nila ito kailanman pahahalagahan. Importanteng maranasan mo ang hirap at matutunang pahalagahan ang ginagawa nila kapalit ng ibinibigay nila na kaginhawaan.

Ang basang pantalon

May isang siyam na taong gulang na bata na nakaupo sa kanyang desk, sa hindi inaasahan ay biglang nakaihi ang bata at ito ay tumulo sa kanyang pantalon. Nabasa ang pantalon ng bata lalong lalo na sa harapan na mahahalatang siya ay nakaihi.

Pakiramdam ng bata ay tumigil ang pagtibok ng kanyang puso dahil sa sobrang kaba. Paano ba ito nangyari hindi naman siya dating ganito. Kapag nalaman ng mga kaklaseng lalaki ito ay hindi na siya titigilan ng mga ito.

Kapag ang mga kaklaseng babae naman ang nakaalam ay malamang hindi na siya kakausapin ng mga ito habang buhay. Sobrang kaba ang nararamdaman niya kaya napayuko ang bata at nagdasal.

"Dear God emergency po ito. Kailangan ko po ng tulong. Limang minuto mula ngayon ay patay ako sa mga kaklase ko.

Matapos magdasal at maghintay ng sagot sa kanyang panalangin ay nakita ng bata ang kanyang guro na nakatingin sa kanya na para bang alam ang nangyari sa kanya.

Nang papalapit na ang kanyang guro, ang kaklase niyang si Susie na may dalang bowl goldfish na nakalagay sa bowl na puno ng tubig ang lumapit sa kanya. Natapilok si Susie sa harapan ng guro at natapon ang dalang tubig nito sa pantalon ng bata.

Nagkunwari ang batang nakaihi na siya ay galit sa pagkakatapon sa kanya ng tubig. At gayunman sa isip ng bata ay ang pagpapasalamat sa Diyos sa pagbibigay sa kanya ng tulong.

Kaya sa halip na maging katatawanan ang bata ay naging kaawa-awa ito sa paningin ng mga kaklase. Tinulungan ito ng guro at binigyan ng shorts pampalit sa nabasang pantalon nito.

Ang ibang bata naman ay nilinis at pinunasan ang desk ng batang nakaihi. Mabuti na sana ang nangyari ngunit sinisisi ng iba si Susie sa pagiging lampa nito.

Nang matapos ang klase, habang naghihintay sila sa bus ay nilapitang ng batang lalaki si Susie.

Sinadya mo ang pagkakatapon ng tubig no, tanong ng batang nakaihi.

Ganyan din ako dati, nakaihi rin ako, sagot ni Susie.

Lahat tayo ay dumaan sa mabuti at masamang pangyayari sa ating buhay. Dapat nating alalahanin ang ating naramdaman nung tayo ay nakaranas ng di-magandang karanasan at huwag pintasan ang mga taong pinagdaanan din ito. Lagi mong iintindihin ang hirap ng kanilang sitwasyon at ilagay ang sarili natin sa kanilang lugar at ipagdasal natin na tayo ay nasa maayos na kalagayan para tumulong sa mga taong nangangailangan.

Ang Bulag na Pag-ibig

May isang babae ang kinasusuklaman ang kanyang sarili dahil siya ay bulag. Kinasusuklaman niya ang lahat ng tao, maliban sa kanyang mapagmahal na kasintahan. Siya ay laging naroon para sa kanya.

Sinabi ng babae na kung maaari lamang siyang makakita ay gusto niyang magpakasal sa kanyang kasintahan. Isang araw ay may isang tao ang nagdonate ng pares ng mata para sa babae para ito ay makakita. At ngayon ay nakakakita na ang babae pati na ang kanyang boyfriend.

Ngayong nakikita mo na ang mundo, ay maaari mo na ba akong pakasalan, tanong ng kanyang boyfriend.
Nagulat ang babae ng makita at malaman niya na bulag din pala ang kanyang boyfriend. Tinanggihan ng babae ang alok nitong kasal sa kanya.

Umalis na lumuluha ang kanyang boyfriend matapos nito ay nakatanggap ng mensahe ang babae mula sa kanya---

"Mahal, ingatan mo na lang ang mga mata ko"...

Patatas Itlog at Coffee Beans

Noong unang panahon isang anak na babae ang nagreklamo sa kanyang ama dahil miserable ang kanyang buhay at hindi niya alam kung papaano niya ito malalagpasan. Pagod na siyang maghirap at lumaban sa buhay. Tila pag may problema siyang nalulutas ay agad na naman itong papalitan ng bagong problema.

Dinala siya ng kanyang ama na isang chef sa kusina. Pinuno niya ang tatlong kaldero ng tubig at isinalang sa apoy. Nilagyan niya ang isang kaldero ng patatas, ang isa ay itlog at isang kaldero naman at coffee beans ang inilagay niya.

Tahimik lang ang ama habang pinakukuluan ang tatlong kaldero. Dumaing ang anak na babae na inip na inip sa paghinhintay sa kung ano ang ginagawa ng ama.

Makalipas ang 20 minuto ay pinatay na ang apoy sa kaldero. Kinuha niya ang patatas at itlog at inilagay sa plato. Inilagay din ng ama ang kape sa tasa.

Ama: Ano ngayon ang nakikita mo?

Anak: patatas, itlog at kape

Ama: tingnan mong mabuti, hawakan mo ang patatas

Hinawakan nga ng babae ito at napansin niya na ito ay lumambot. Pinakuha rin sa kanya ng ama ang itlog para ito ay basagin. Matapos balatan ang itlog ay nakita niya ang hard boiled na itlog. Pagkatapos ay ipinainom ng ama ang kape sa anak. Napangiti ang babae sa bango ng aroma ng kape.

Anak: ano ba ang ibig sabihin nito

Ipinaliwanag ng ama na ang patatas, itlog at coffee beans ay parehong isinalang sa kumukulong tubig. Pero ang bawat isa sa kanila ay may ibat-ibang reaksyon.

Ang patatas na matigas kapag isinalang sa kkumukulong tubig ay nagiging malambot.

Ang itlog na manipis at parang liquid pag isinalang sa kumukulog tubig ay nagiging matigas.

Gayunman, ang coffee beans ay kakaiba. Matapos itong isalang sa kumukulong tubig ay nag-iba ang tubig at nakagawa ng bagong produkto mula dito.

Ama: Saan ka ba dito? Kapag kinatok ka ba ng kahirapan at pagsubok paano mo ba ito hinaharap? Isa ka bang patatas, itlog o coffee beans?


Sa buhay, may mga bagay na mangyayari sa ating paligid, may mga bagay na mangyayari sa atin, ngunit ang tanging bagay na tunay na mahalaga ay kung ano ang mangyayari sa ating kalooban.

Alin ka diyan?