Isang Kayamanang Walang Katumbas

Pumasok si Michael Sparks sa isang ukay-ukay at bumili ng souvenir na kopya ng Declaration of Independence ng Estados Unidos sa halagang $2.48. Kalaunan, habang masusing tinitingnan niya ang kopyang gawa sa pergamino, napansin niyang may kakaiba rito. Kaya’t ipinatingin niya ito sa mga eksperto, na nagsabing ito ay isa sa natitirang tatlumpu’t anim na kopya mula sa dalawang daang ipinag-utos ni John Quincy Adams noong 1820. Ibinenta ni Sparks ang bihirang kopya ng Declaration sa halagang $477,650! Bagaman kamangha-mangha ang pagkakabili ng kayamanang iyon sa napakaliit na halaga, may isang kayamanang walang katumbas at higit na mahalaga. Noong siya ay bata pa, natuklasan ni Dave ang isang kayamanang walang presyo, walang kapantay, at walang hanggan—at hindi ito nagkakahalaga kahit isang sentimo. Pero hindi niya ito nahanap sa isang ukay-ukay. Ipinahayag sa kanya ng kanyang mga magulang na may isang lalaking nagngangalang Jesus na bumili ng kaloob na ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng Kanyang buhay sa krus bilang sakripisyo para sa kanyang mga kasalanan. Sinabi rin nila na ang kaloob na ito ay tinatawag na kaligtasan. Ipinangako nito ang kayamanang tinatawag na masaganang “buhay . . . na ganap” dito sa mundo (Juan 10:10) at “buhay na walang hanggan . . . kay [Jesus] na Anak ng Diyos” (1 Juan 5:11). Tinanggap niya ang kaloob na ito sa pamamagitan ng pananampalataya. Talagang kamangha-mangha ang makahanap ng isang kayamanang makalupa, lalo na kung ito’y nakuha sa murang halaga—nakagugulat ito, nagbibigay-saya, at maaaring baguhin ang ating buhay sa praktikal na paraan. Ngunit gaano man ito kahalaga, hindi ito maihahambing sa mas dakilang kayamanang iniaalok ni Cristo. Ang kayamanang ito ay hindi nasusukat sa pera, ginto, o bihirang gamit—ito ay ang kaloob ng buhay na walang hanggan, umaapaw na pag-asa, at matatag na kapayapaan. Hindi tulad ng mga kayamanang makalupa na maaaring mawala, masira, o maglaho, ang kayamanang ito ay walang hanggan at perpekto. At ang pinakakahanga-hangang bahagi nito? Wala itong halaga para sa atin. Si Jesus ang nagbayad ng kabuuang halaga sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyo sa krus. Ngayon, ang kayamanang ito ay iniaalok ng libre sa sinumang handang tumanggap nito. Hindi natin ito makakamtan sa pamamagitan ng mabubuting gawa o kayang bilhin gamit ang anumang bagay na mayroon tayo. Tinatanggap lamang natin ito sa pamamagitan ng pananampalataya—sa paniniwala sa pangalan ng Anak ng Diyos, si Jesu-Cristo (1 Juan 5:13). Sa paniniwalang ito, natatanggap natin ang katiyakan ng kaligtasan at ang pangako ng buhay na higit pa sa maiaalok ng mundong ito. Ito ang kayamanang tunay na dapat hanapin—isang kayamanang kayang baguhin hindi lamang ang ating kalagayan, kundi pati ang ating puso, kinabukasan, at walang hanggan.

Musika ng Pasasalamat

Nang nagsimulang lumabo ang paningin ni Diana, siya ay nag-alala. Nahihirapan din siyang mag-isip at paulit-ulit na sinasabi ang mga bagay. Dahil sa mga sintomas na ito, pinaniwalaan ng mga doktor na hindi mata ang problema kundi may kinalaman sa kanyang utak. Natuklasan nilang may malaking tumor siya sa utak na kailangang tanggalin. Nag-aalala si Diana na baka makaapekto ang operasyon sa kanyang kakayahang kumanta—isang bagay na mahalaga sa kanya at ibinabahagi niya sa kanyang pamilya. Kaya't gumawa ng isang kahanga-hangang hakbang ang kanyang siruhano: pinanatili siyang gising habang isinasagawa ang operasyong walang sakit, at hiniling na kumanta siya habang ginagawa ito upang matiyak na hindi masisira ang bahaging iyon ng kanyang utak na may kinalaman sa pagkanta. Sa katunayan, nagtala pa sila ng isang duet habang nasa kalagitnaan ng operasyon. Tulad ni Diana, si Haring David—na sumulat ng maraming awit sa Bibliya—ay may malalim at taos-pusong pagmamahal sa pagkanta. Ang musika ay naging makapangyarihang paraan upang ipahayag niya ang laman ng kanyang puso sa Diyos. Sa panahon ng pagdadalamhati o tagumpay, si David ay umawit bilang pagsamba. Sa mga pagkakataong siya ay naligtas—lalo na nang iligtas siya ng Diyos mula sa kanyang mga kaaway—hindi niya inangkin ang tagumpay para sa sarili. Sa halip, buong pagpapakumbaba niyang kinilala na ang Diyos ang nagbigay sa kanya ng kalayaan, at sinabi niyang ang Panginoon ang “nagpalaya sa akin mula sa aking mga kaaway” (2 Samuel 22:49). Ang kanyang deklarasyon ay hindi lamang pribadong panalangin—isa itong pampublikong pagpupuri. Ang tugon ni David sa kabutihan ng Diyos ay puno ng kagalakan at tapang: “Pupurihin kita, Panginoon, sa gitna ng mga bansa; aawitin ko ang papuri sa iyong pangalan” (talata 50). Hindi niya ikinubli ang kanyang pagsamba sa isang templo o tahimik na lugar—nais niyang iparinig ito sa buong mundo. Ang kanyang puso ay nag-uumapaw sa pasasalamat, at ginamit niya ang kanyang tinig upang dakilain ang Diyos na nagligtas sa kanya. Hanggang ngayon, ang Diyos ay patuloy na kumikilos—gumagabay, nagpapagaling, nagpoprotekta, at nagliligtas sa mga tao. Maaaring hindi natin kinakaharap ang mga tunay na hukbo, pero lahat tayo ay may iisang kaaway: ang kasalanan. Isa itong sakit na nagpapabigat sa bawat puso, ngunit sa Kanyang habag, iniaalok ng Diyos ang kalayaan sa pamamagitan ng buhay, kamatayan, at muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo. Gaya ni David na umawit bilang tugon sa katapatan ng Diyos, tayo rin ay iniimbitahang itaas ang ating mga tinig sa papuri. Nawa’y huwag hayaang mapatahimik ang ating pagsamba dahil sa takot, panghihina, o pagkaabala. Sa halip, tulad ni David, nawa’y italaga natin ang ating mga puso sa walang tigil na pagpupuri sa Diyos—para sa bawat pagliligtas, bawat kasagutang panalangin, at bawat patunay ng Kanyang pag-ibig. Nawa’y maging patotoo ang ating mga awitin, na sumisigaw ng Kanyang kabutihan at nagpapaalala sa iba na ang Diyos ay patuloy na kumikilos sa makapangyarihan at personal na paraan.

Pagkaantala na May Layunin

Nahuli si Manuel sa pagpunta sa simbahan at naipit pa siya sa isang pulang ilaw. Habang mainip siyang naghihintay, napansin ng kanyang anak na babae ang isang drayber na may sirang gulong at sinusubukang ayusin ito. “Daddy, magaling kang magpalit ng gulong,” sabi ng bata. “Dapat tulungan mo siya.” Alam ni Manuel na mas lalo pa siyang mahuhuli, pero naramdaman niyang ito ay isang pagkakataong mula sa Diyos. Huminto siya upang tumulong, at inimbitahan pa ang drayber na sumama sa simbahan. Sa Gawa 16, naranasan nina Pablo at Silas ang isang malaking pagkaantala sa kanilang ministeryo—isang pangyayaring sa unang tingin ay tila istorbo lamang, ngunit kalaunan ay naging isang banal na pagkakataon. Habang sila'y patuloy na nangangaral ng Mabuting Balita, isang aliping babae na inaalihan ng masamang espiritu ang sumunod sa kanila. Araw-araw ay sumisigaw ito ng malakas, nagdudulot ng di kanais-nais na atensyon (tal. 17). Sa simula'y matiisin si Pablo, ngunit kalauna’y nayanig ang kanyang loob—hindi lang dahil sa ingay kundi dahil nakita niyang alipin ang babae, espiritwal at pisikal. Sa habag at kapangyarihan ni Cristo, hinarap niya ang espiritu at inutusan ito, “Sa pangalan ni Jesu-Cristo, iniuutos ko sa iyo, lumabas ka sa kanya!” (tal. 18). Hindi lamang ito simpleng pagpapalayas ng demonyo, kundi isang mahalagang desisyon na maglingkod kahit ito'y magdulot ng gulo. Sa halip na maparangalan o mapagaan ang buhay nina Pablo at Silas, sila’y napahamak. Nagalit ang mga amo ng babae dahil nawalan sila ng pagkakakitaan. Dahil dito, sinunggaban nila sina Pablo at Silas at kinaladkad papunta sa mga opisyal upang harapin ang mga awtoridad (tal. 19). Sila’y pinaratangan, binugbog nang matindi, at ibinilanggo nang walang makatarungang paglilitis (tal. 22–24). Ipinaaalala sa atin ng tagpong ito na ang paglilingkod kay Cristo ay may kapalit. Malinaw ang sinabi ni Jesus: “Ang hindi nagpapasan ng kanyang krus at hindi sumusunod sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin” (Mateo 10:38). Ang buhay-Kristiyano ay hindi palaging maginhawa. Darating ang mga sagabal, pag-uusig, at maging ang pagdurusa. Ngunit sa mga ganitong sandali—mga hindi inaasahang pangyayari—tayo ay binibigyan ng pagkakataong ipakita ang pagmamahal, katapangan, at pagsunod kay Cristo. Ang tanong ay hindi kung kailan tayo maaabala, kundi paano tayo tutugon kapag ito’y dumating. Makikita ba natin ito bilang pasanin, o bilang pagkakataon upang ipahayag ang pagmamahal at kapangyarihan ng Diyos? Pipiliin ba natin ang kaginhawaan, o si Cristo? Ipinapakita nina Pablo at Silas na ang pagsunod sa Diyos ay may kabayaran—ngunit ipinakita rin nila ang kagalakan na sumusunod sa tapat na paglilingkod. Kalaunan sa kulungan ding iyon, ang kanilang pagsamba ay nagbunga ng himala: nabuksan hindi lang ang pisikal na mga selda, kundi maging ang puso ng tagapagbantay ng bilangguan at ng kanyang buong sambahayan, na tinanggap si Jesus (Gawa 16:25–34). Kayang gamitin ng Diyos kahit ang ating pinakamasakit na pagkaantala para sa Kanyang kaluwalhatian. Kaya ang hamon ay ito: Kapag dumating ang hindi inaasahan, ituturing mo ba itong abala, o paanyaya ng Diyos upang maglingkod?

Ang Tunay na Pinagmumulan ng Tagumpay

 Daan-daang panauhin ang pumuno sa isang ginintuang bulwagan upang ipagdiwang ang ikalimampung anibersaryo ng isang nonprofit na organisasyon at parangalan ang mga taong naging bahagi ng tagumpay nito, lalo na yaong mga naging kasali sa loob ng maraming dekada. Isinalaysay ng isang founding member, na may pasasalamat, kung paanong kahit na libu-libong oras ng volunteer work at milyong-milyong dolyar mula sa mga grant ang naibigay, hindi pa rin sila magtatagumpay kung wala ang Diyos. Paulit-ulit niyang binigyang-diin na ang pag-usbong ng organisasyon ay hindi lamang dahil sa pagsisikap ng tao—bagamat napakarami rin nito—kundi dahil sa pagtustos at pagkalinga ng Diyos.

Naunawaan ni Daniel ang kahalagahan ng pagbibigay ng papuri sa tunay na pinagmumulan ng lahat ng mabubuting bagay—lalo na pagdating sa mga kagila-gilalas na pangyayari sa buhay. Nang nagkaroon si Haring Nebuchadnezzar ng isang nakakabagabag na panaginip na hindi maipaliwanag at ni hindi rin maalala ng kanyang mga salamangkero, pantas, at tagapayo, siya ay nagalit at nawalan ng pag-asa. Ang kanyang hinihingi—na masabi sa kanya kung ano ang kanyang napanaginipan at ang kahulugan nito—ay imposible para sa tao. Mismong mga pantas ng Babilonia ang umamin na walang sinumang makagagawa nito maliban na lamang kung mayroong makalangit na kapangyarihan (Daniel 2:10–11).

Ngunit si Daniel, isang binatang may pananampalataya at tapang, ay hindi natakot. Kinikilala niyang may hangganan ang karunungan ng tao, ngunit ang Diyos na kanyang pinaglilingkuran ay makapangyarihan at nakakaalam ng lahat ng bagay. Malinaw niyang sinabi sa hari na walang sinumang tao—maging pantas, mangkukulam, salamangkero, o manghuhula—ang makakagawa ng hinihingi nito. Ngunit idineklara niya, “Ngunit may isang Diyos sa langit na naghahayag ng mga hiwaga” (Daniel 2:27–28). Sa pananampalataya at pag-asa, nanalangin si Daniel at humiling ng tulong sa Diyos upang maipahayag ang panaginip at ang kahulugan nito.

Nang sinagot ng Diyos ang panalangin ni Daniel at ipinahayag sa kanya ang panaginip, ang kanyang tugon ay hindi pagyayabang kundi malalim na kababaang-loob at papuri. Hindi niya inangkin ang kaalaman na parang galing sa kanyang sariling katalinuhan o kakayahan. Sa halip, tahasan niyang sinabi na ang karunungan ay nagmula lamang sa Diyos (Daniel 2:30, 45). Mabilis niyang inalis ang atensyon mula sa kanyang sarili at ibinaling ito sa tunay na karapat-dapat sa papuri.

Ang kuwentong ito ay makapangyarihang paalala na bagamat natural lamang na ipagdiwang ang ating mga tagumpay, talento, at magandang kinalabasan, dapat nating alalahanin kung saan ito tunay na nagmula. Ang bawat mabuting biyaya, tagumpay, talento, o sagot sa panalangin ay mula sa Diyos. Kung ito man ay solusyon sa problema, isang malikhaing ideya, o isang di-inaasahang oportunidad, nararapat lamang na magdiwang—ngunit higit sa lahat, ibalik natin ang papuri sa Diyos na siyang pinagmumulan ng lahat. Tulad ni Daniel, tinatawag tayong maging tapat na katiwala ng mga biyaya habang itinuturo ang iba sa kadakilaan ng ating Diyos.

Karunungan para sa Hinaharap

Ang manggagamot sa isang maliit na bayan na si Ezdan ay may malaking pangarap para sa kanyang anak na si Eleanor. Si Eleanor ay may Down syndrome, at hangarin ni Ezdan na magtayo ng negosyo upang mabigyan siya ng bayad na trabaho sa hinaharap. Bagamat “takot na takot” siyang tuparin ang pangarap na ito, kumuha siya ng online na kurso kung paano magsimula ng negosyo. Pagkatapos, sinimulan nila ng kanyang asawa ang isang por family na panaderya sa kanilang bayan sa Wyoming—at ito ngayon ay matagumpay. “Isa na itong totoong negosyo, na may mga empleyado,” sabi ni Ezdan. Si Eleanor, na ngayon ay nasa hustong gulang, ang namamahala sa cash register at nakikipag-ugnayan sa mga online na customer. “Lahat ng tao sa bayan ay kilala siya,” ani Ezdan. Ang kanyang hakbang ng pananampalataya sa paghahanda para sa kinabukasan ni Eleanor ay sumasalamin sa kanyang desisyong maging maingat at matalino. Ang pagiging maingat at matalino ay isang klasikong birtud sa Biblia—walang kupas, makapangyarihan, at malalim na nakaugat sa karunungang mula sa Diyos. Higit ito sa pagiging maingat lamang; ito ay isang mapanlikhang pagdedesisyon na pinangungunahan ng Espiritu, na isinasaalang-alang ang kasalukuyan at hinaharap. Ang maingat na pag-iisip ay isang mahalagang bahagi ng maka-Diyos na karunungan, at ito ang nagpapahintulot sa atin na magplano—hindi dahil sa takot o pag-aalala, kundi dahil sa pananampalataya at pang-unawa. Paalala ng Kawikaan 14:8, “Ang karunungan ng matalino ay ang pagbibigay-pansin sa kanyang lakad, ngunit ang kahangalan ng mangmang ay panlilinlang.” Sa halip na mamuhay nang pabigla-bigla o pabaya, ang maingat ay naghahangad na maihanay ang kanyang mga desisyon sa gabay ng Diyos, maingat na sinusuri ang bawat hakbang at kahihinatnan. Sa halip na matakot sa hinaharap o balewalain ito, ang mga maingat ay humihingi ng karunungan sa Diyos upang makapaghanda at kumilos nang may talino. Ang mismong salitang “prudence” ay nagmula sa Latin na prudentia, na nangangahulugang “foresight” o kakayahang magbantay at tumugon nang may karunungan sa kung ano ang maaaring mangyari. Dagdag pa ng Kawikaan 14:15, “Ang mangmang ay naniniwala sa lahat ng bagay, ngunit ang matalino ay iniingatan ang kanyang mga hakbang.” Ang maingat ay hindi padalos-dalos ni madaling malinlang. Kumikilos sila nang may malinaw na pananaw, may pagtitiyaga, at may pag-unawa—itinuturing ang bawat desisyon bilang bahagi ng mas matibay na pundasyon. Ang pamumuhay nang may maingat na pananampalataya ay hindi nangangahulugang umaasa lang tayo sa sariling kakayahan; sa halip, ito ay pamumuhay nang bukas ang mga mata—nakatingin sa hinaharap nang may pananampalataya at pagtitiwala sa patnubay ng Diyos. Pinapahintulutan ng pagiging maingat ang pagtatayo ng matatag na pundasyon—hindi lamang para sa ating sarili kundi para rin sa mga ipinagkatiwala sa atin. Hinahamon tayo nito na maging tapat na tagapangasiwa ng ating oras, relasyon, at yaman. Kaya’t sa malinaw na pananampalataya at pusong nakaangkla sa tiwala sa Diyos, nawa’y mamuhay tayo nang may pag-iingat at karunungan—hinahayaan ang karunungan ng Diyos na humubog sa ating mga landas, at ipinapakita sa mundo na ang pamumuhay nang may talino ay isang anyo rin ng pagsamba.

Pagbibigay: Handog na Kalugud-lugod sa Diyos

Noong si Sadio Mané, isang sikat na manlalaro ng soccer mula sa Senegal, ay naglalaro para sa Liverpool sa English Premier League, isa siya sa pinakamataas na bayad na manlalaro mula sa Africa, kumikita ng milyun-milyong dolyar kada taon. Napansin ng mga tagahanga ang isang larawan ni Mané na may hawak na iPhone na basag ang screen, at pinagpiyestahan ito ng biro tungkol sa kanyang gamit na sirang cellphone. Kalma lang ang naging tugon niya: “Bakit ko gugustuhing magkaroon ng sampung Ferrari, dalawampung relong may diyamante, at dalawang jet?” tanong niya. “Nagutom ako noon, nagtrabaho sa bukid, naglaro nang nakapaa, at hindi nakapag-aral. Ngayon, makakatulong na ako sa mga tao. Mas gusto kong magpatayo ng mga paaralan at bigyan ng pagkain o damit ang mga mahihirap. . . . [Ibigay] ang ilan sa mga ibinigay sa akin ng buhay.” Alam ni Mané kung gaano ka-makasarili kung ikikimkim niya ang lahat ng kanyang kayamanan, habang marami sa kanyang mga kababayan sa Senegal ay patuloy na naghihirap sa ilalim ng mabigat na kalagayan. Ipinapaalala sa atin ng aklat ng Hebreo na ang pamumuhay nang may kagandahang-loob ay hindi lamang para sa mayayaman o makapangyarihan—ito ay panawagan para sa lahat ng tagasunod ni Cristo. Sa Hebreo 13:16, sinasabi ng manunulat, “Huwag ninyong kaliligtaan ang paggawa ng mabuti at ang pagtulong sa kapwa, sapagkat iyan ang mga haing kinalulugdan ng Diyos.” Ipinapakita sa atin ng Kasulatan na ang pagbibigay at paggawa ng mabuti ay mga uri ng sakripisyo na nagbibigay-galak sa puso ng Diyos. At totoo nga, sino ba ang ayaw makapagbigay ng kagalakan sa Diyos? Mahalagang maunawaan na ang pagiging mapagbigay ay hindi nasusukat sa dami ng ating naibibigay, kundi sa puso kung paano natin ito ginagawa. Ang pusong bukas at handang tumulong, kahit sa simpleng paraan, ay pusong mapagbigay. Maging kaunti man o marami ang meron tayo, kaya nating magpakita ng kabutihan—sa pagbibigay ng oras, pag-aalaga, o pagbibigay-lakas ng loob. Hindi tinitingnan ng Diyos ang laki ng ating regalo kundi ang pag-ibig at pananampalatayang kaakibat nito. Isa sa mga pinakamadaling, ngunit pinakamakapangyarihang bagay na maaari nating gawin upang kalugdan ng Diyos ay ang buksan ang ating mga kamay—ibahagi ang anuman ang meron tayo, at magtiwala na ito'y Kanyang gagamitin para sa Kanyang kaluwalhatian.

Kapag Sumugod ang Kaaway

Habang naglalakad si Nancy papunta sa istasyon ng tren papasok sa trabaho ilang taon na ang nakalipas, nakita niya ang isang babae na may kasamang mukhang mabagsik na aso na papalapit sa kanya. Lumaki siya na may mga alagang aso, kaya kadalasan ay hindi siya natatakot sa mga ito, pero ang asong iyon ay talagang nakakatakot ang itsura. Habang papalapit ang aso, tumahol ito sa kanya. Sinubukan niyang tawanan na lang ito. Ngunit bigla itong sumugod sa kanya kaya siya ay napasigaw. Sa kabutihang-palad, hindi siya nasaktan dahil hindi siya naabot ng aso. Mahigpit na hawak ng may-ari ang tali nito. Ang nakakatakot na karanasang iyon ay nagpapaalala sa kanya na bilang mga mananampalataya kay Jesus, si Satanas ay parang asong nasa tali rin—hindi makakapanakit maliban na lamang kung bibigyan natin siya ng pagkakataon. Sa 1 Pedro, malinaw at matindi ang babala ng apostol Pedro: “Ang kaaway ninyong diyablo ay gumagala na parang leong umaatungal at naghahanap ng malalapa” (1 Pedro 5:8). Hindi laging hayagang umaatake ang diyablo; madalas ay ginagamit niya ang takot, panlilinlang, o pananakot upang pahinain ang ating pananampalataya. Umuungol siya sa ating mga alalahanin, umuungal sa ating mga pag-aalinlangan, at sumusugod sa pamamagitan ng tukso, umaasang tayo’y babagsak sa kasalanan o mawalan ng pag-asa. Ngunit hinihikayat tayo ni Pedro na “labanan siya, at tibayan ang pananampalataya” (talata 9). Hindi tayo nag-iisa sa pakikipaglaban—nakatayo tayo sa matibay na pundasyon ni Jesus na tinalo na ang kaaway. Kapag nararamdaman nating tinutukso o tinatakot tayo ng kalaban, tandaan natin: walang laban si Satanas kay Jesus. Maaari tayong manawagan sa Kanya anumang oras, at Siya ay tutugon upang tayo’y tulungan. Sa talatang 10, may pangakong nagbibigay-lakas: “Siya rin ang magpapanumbalik sa inyo, magpapatibay, at magpapatatag.” Kahit pa tila napakabigat ng espirituwal na labanan, higit ang kapangyarihan ng Diyos at hindi Niya tayo iniiwan. Sa bawat pagsubok, maaari nating piliin ang pananampalataya kaysa takot—sapagkat si Jesus ay palaging kasama natin, nagpoprotekta, nagpapalakas, at gumagabay sa atin patungo sa tagumpay.