Nagmamadaling umalis ang aking kaibigan mula sa kanyang nakaka-stress na trabaho sa ospital, iniisip kung ano ang kanyang ihahanda para sa hapunan bago bumalik ang kanyang asawa mula sa kanyang mahirap na trabaho. Nagluto siya ng manok noong Linggo at naghain ng mga tira noong Lunes. Pagkatapos, mayroon pa silang isa pang round ng manok—sa pagkakataong ito ay inihurnong—noong Martes. Nakakita siya ng dalawang piraso ng isda sa freezer, ngunit alam niyang hindi paborito ng kanyang asawa ang mga fillet. Nang walang mahanap na ibang bagay na maaari niyang ihanda sa loob lamang ng ilang minuto, napagpasyahan niyang ang isda na lang ang ihahanda niya.
Habang inilalapag niya ang ulam sa mesa, medyo humihingi siya ng paumanhin sa kanyang asawa na kararating lang sa bahay: “Alam kong hindi ito ang paborito mo.” Tumingin ang kanyang asawa at nagsabi, “Honey, masaya na akong may pagkain tayo sa mesa.”
Ang kanyang ugali ay nagpapaalala sa akin ng kahalagahan ng pagiging mapagpasalamat at nagpapasalamat para sa ating pang-araw-araw na mga probisyon mula sa Diyos —anuman ang mga ito.Ang pagpapasalamat para sa ating pang-araw-araw na tinapay, o pagkain, ay sumusunod sa halimbawa ni Jesus. Nang Siya'y kumain kasama ang dalawang alagad pagkatapos ng Kanyang muling pagkabuhay, kinuha ni Cristo ang tinapay, nagpasalamat, at hinati ito (Lucas 24:30). Nagpasalamat Siya sa Kanyang Ama gaya ng ginawa Niya noong pinakain Niya ang limang libo gamit ang limang tinapay at dalawang maliit na isda (Juan 6:9). Kapag nagpapasalamat tayo para sa ating pang-araw-araw na pagkain at iba pang probisyon, ang ating pasasalamat ay sumasalamin sa mga paraan ni Jesus at nagbibigay-parangal sa ating Amang nasa langit. Magpasalamat tayo sa Diyos ngayon.
Friday, June 7, 2024
Wednesday, June 5, 2024
Nagustuhan at Minamahal ng Diyos
Parang ang “likes”—alam mo, yung maliit na thumbs-up sa Facebook—ay palaging kasama na natin. Pero lumalabas na ang virtual symbol na ito ng pag-apruba ay nagsimula lang noong 2009.
Ang “like” designer na si Justin Rosenstein ay nagsabi na gusto niyang makatulong na lumikha ng “isang mundo kung saan ang mga tao ay nagtataas sa isa't isa sa halip na magpabagsak.” Ngunit dumating si Rosenstein sa punto na pinagsisihan niya kung paano maaaring naging sanhi ng kanyang imbensyon ang hindi malusog na pagkahumaling ng mga gumagamit sa social media.
Sa tingin ko, ang likha ni Rosenstein ay nagpapakita ng ating likas na pangangailangan para sa pag-apruba at koneksyon. Gusto nating malaman na kilala tayo ng iba, napapansin tayo—at oo, gusto tayo. Ang “like” ay bago pa lang. Ngunit ang ating gutom na malaman at makilala ay kasingtanda ng paglikha ng Diyos sa tao.
Gayunpaman, ang like button ay hindi lubos na natutugunan ang pangangailangan, hindi ba? Salamat, tayo ay may Diyos na ang pagmamahal ay mas malalim kaysa sa isang digital na pagtango. Sa Jeremias 1:5, nasasaksihan natin ang Kanyang malalim na ugnayan sa isang propeta na Kanyang tinawag para sa Kanyang sarili. “Bago kita inilagay sa sinapupunan ay kilala na kita, bago ka ipinanganak ay itinalaga kita.”
Kilalang-kilala na ng Diyos ang propeta bago pa man siya ipinaglihi at dinisenyo siya para sa isang buhay na puno ng kahulugan at misyon (vv. 8-10). At tayo rin ay inaanyayahan Niya sa isang makabuluhang buhay habang nakikilala natin ang Amang ito na lubos na nakakakilala, nagmamahal, at may gusto sa atin.
Ang “like” designer na si Justin Rosenstein ay nagsabi na gusto niyang makatulong na lumikha ng “isang mundo kung saan ang mga tao ay nagtataas sa isa't isa sa halip na magpabagsak.” Ngunit dumating si Rosenstein sa punto na pinagsisihan niya kung paano maaaring naging sanhi ng kanyang imbensyon ang hindi malusog na pagkahumaling ng mga gumagamit sa social media.
Sa tingin ko, ang likha ni Rosenstein ay nagpapakita ng ating likas na pangangailangan para sa pag-apruba at koneksyon. Gusto nating malaman na kilala tayo ng iba, napapansin tayo—at oo, gusto tayo. Ang “like” ay bago pa lang. Ngunit ang ating gutom na malaman at makilala ay kasingtanda ng paglikha ng Diyos sa tao.
Gayunpaman, ang like button ay hindi lubos na natutugunan ang pangangailangan, hindi ba? Salamat, tayo ay may Diyos na ang pagmamahal ay mas malalim kaysa sa isang digital na pagtango. Sa Jeremias 1:5, nasasaksihan natin ang Kanyang malalim na ugnayan sa isang propeta na Kanyang tinawag para sa Kanyang sarili. “Bago kita inilagay sa sinapupunan ay kilala na kita, bago ka ipinanganak ay itinalaga kita.”
Kilalang-kilala na ng Diyos ang propeta bago pa man siya ipinaglihi at dinisenyo siya para sa isang buhay na puno ng kahulugan at misyon (vv. 8-10). At tayo rin ay inaanyayahan Niya sa isang makabuluhang buhay habang nakikilala natin ang Amang ito na lubos na nakakakilala, nagmamahal, at may gusto sa atin.
Tuesday, June 4, 2024
Nauuhaw at Nagpapasalamat
Ako at dalawang kaibigan ay tinatapos ang isang item sa aming bucket list—ang pag-hike sa Grand Canyon. Nagtataka kami kung sapat ba ang dala naming tubig habang nagsisimula sa hike, at mabilis itong naubos. Ubos na talaga ang tubig namin at mahaba pa ang lalakarin namin para marating ang gilid ng Canyon. Nagsimula na kaming humingal at manalangin. Paglingon namin sa isang kanto, nangyari ang isang bagay na tinuturing naming himala. Nakakita kami ng tatlong bote ng tubig na nakatago sa isang bitak sa bato kasama ang isang tala: "Alam kong kailangan mo ito. Mag-enjoy!" Nagkatinginan kami sa isa't isa sa hindi makapaniwala, tahimik na nagpasalamat sa Diyos, uminom ng ilang kinakailangang sips, at pagkatapos ay nagsimula na sa huling bahagi ng aming paglalakbay. Hindi pa ako naging ganito kauhaw—at mapagpasalamat—sa buong buhay ko.
Ang salmista ay hindi nagkaroon ng karanasan sa Grand Canyon, ngunit malinaw na alam niya kung paano kumilos ang usa kapag ito ay nauuhaw at marahil natatakot. Ang usa ay "humihingal" (Awit 42:1), isang salita na nagdudulot ng isip sa uhaw at gutom, hanggang sa puntong kung hindi magbabago ang kalagayan, natatakot kang baka mamatay ka. Inihahalintulad ng salmista ang antas ng uhaw ng usa sa kanyang pananabik sa Diyos: "gayon ang pananabik ng aking kaluluwa sa iyo, O Diyos" (talata 1).
Tulad ng kinakailangang tubig, ang Diyos ay ating laging kaagapay. Tayo ay humihingal para sa Kanya dahil Siya ang nagbibigay ng bagong lakas at kasariwaan sa ating pagod na buhay, hinahanda tayo para sa kung ano man ang dala ng araw.
Ang salmista ay hindi nagkaroon ng karanasan sa Grand Canyon, ngunit malinaw na alam niya kung paano kumilos ang usa kapag ito ay nauuhaw at marahil natatakot. Ang usa ay "humihingal" (Awit 42:1), isang salita na nagdudulot ng isip sa uhaw at gutom, hanggang sa puntong kung hindi magbabago ang kalagayan, natatakot kang baka mamatay ka. Inihahalintulad ng salmista ang antas ng uhaw ng usa sa kanyang pananabik sa Diyos: "gayon ang pananabik ng aking kaluluwa sa iyo, O Diyos" (talata 1).
Tulad ng kinakailangang tubig, ang Diyos ay ating laging kaagapay. Tayo ay humihingal para sa Kanya dahil Siya ang nagbibigay ng bagong lakas at kasariwaan sa ating pagod na buhay, hinahanda tayo para sa kung ano man ang dala ng araw.
Monday, June 3, 2024
Nilinis ni Kristo
Ang una kong maikling misyon ay sa kagubatan ng Amazon sa Brazil upang tumulong sa pagpapatayo ng isang simbahan sa tabi ng ilog. Isang hapon, bumisita kami sa isa sa ilang tahanan sa lugar na mayroong water filter. Nang ibuhos ng aming host ang malabong tubig mula sa balon sa ibabaw ng aparato, sa loob ng ilang minuto ay natanggal lahat ng dumi at lumabas ang malinis at malinaw na tubig na maiinom. Doon mismo sa sala ng lalaki, nakita ko ang isang pagsasalarawan kung ano ang ibig sabihin ng linisin ni Cristo.
Kapag tayo’y unang lumapit kay Jesus na dala ang ating kasalanan at kahihiyan at humingi ng kapatawaran at tinanggap natin Siya bilang ating Tagapagligtas, nililinis Niya tayo mula sa ating mga kasalanan at binabago Niya tayo. Pinadalisay tayo tulad ng kung paano ang malabong tubig ay naging malinis na inuming tubig. Napakasayang malaman na tayo ay nasa tamang katayuan sa harap ng Diyos dahil sa sakripisyo ni Jesus (2 Corinto 5:21) at malaman na inaalis ng Diyos ang ating mga kasalanan na parang mula sa silangan hanggang sa kanluran (Awit 103:12).
Ngunit pinaaalalahanan tayo ni apostol Juan na hindi ito nangangahulugang hindi na tayo magkakasala muli. Kapag nagkasala tayo, maaari tayong umasa sa imahe ng isang water filter at maaliw sa kaalaman na habang “ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, siya ay tapat at makatarungan at patatawarin tayo sa ating mga kasalanan at padadalisayin tayo sa lahat ng kalikuan” (1 Juan 1:9).
Mamuhay tayo nang may kumpiyansa na tayo ay patuloy na nililinis ni Cristo.
Kapag tayo’y unang lumapit kay Jesus na dala ang ating kasalanan at kahihiyan at humingi ng kapatawaran at tinanggap natin Siya bilang ating Tagapagligtas, nililinis Niya tayo mula sa ating mga kasalanan at binabago Niya tayo. Pinadalisay tayo tulad ng kung paano ang malabong tubig ay naging malinis na inuming tubig. Napakasayang malaman na tayo ay nasa tamang katayuan sa harap ng Diyos dahil sa sakripisyo ni Jesus (2 Corinto 5:21) at malaman na inaalis ng Diyos ang ating mga kasalanan na parang mula sa silangan hanggang sa kanluran (Awit 103:12).
Ngunit pinaaalalahanan tayo ni apostol Juan na hindi ito nangangahulugang hindi na tayo magkakasala muli. Kapag nagkasala tayo, maaari tayong umasa sa imahe ng isang water filter at maaliw sa kaalaman na habang “ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, siya ay tapat at makatarungan at patatawarin tayo sa ating mga kasalanan at padadalisayin tayo sa lahat ng kalikuan” (1 Juan 1:9).
Mamuhay tayo nang may kumpiyansa na tayo ay patuloy na nililinis ni Cristo.
Sunday, June 2, 2024
Mapagbigay at Ibinahagi
Nang matapos kami ng aking asawa na si Cari sa aming mataas na edukasyon, mayroon kaming ilang libong dolyar na utang na kailangan naming pagsama-samahin upang makakuha ng mas mababang interes. Nag-apply kami ng loan sa lokal na bangko ngunit tinanggihan dahil hindi pa kami matagal naninirahan o nagtatrabaho sa siyudad na iyon. Ilang araw matapos iyon, ikinuwento ko ang nangyari sa kaibigan kong si Ming, na isang elder sa aming simbahan. “Gusto kong banggitin ito sa aking asawa,” sabi niya habang palabas ng pinto.
Makalipas ang ilang oras, tumunog ang telepono. Si Ming iyon: “Gusto naming ipahiram sa iyo ni Ann ang perang kailangan mo, walang interes,” alok niya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, kaya tumugon ako, Hindi ko maaaring hingin ito sa inyo.” “Hindi ka humihingi!” Masayang sagot ni Ming. Magiliw nilang ibinigay sa amin ang utang, at binayaran namin sila ni Cari sa lalong madaling panahon.
Naniniwala ako na mapagbigay sina Ming at Ann dahil sa kanilang pagmamahal sa Diyos. Gaya ng sinasabi sa atin ng Kasulatan, “Ang kabutihan ay darating sa mga bukas-palad at nagpapahiram nang walang bayad, na nagsasagawa ng kanilang mga gawain nang may katarungan” (Awit 112:5). Ang mga nagtitiwala sa Diyos ay maaaring magkaroon ng "matatag" na mga puso na "tiwasay" (vv. 7-8), na nauunawaan na Siya ang pinagmumulan ng lahat ng mabuti sa kanilang buhay.
Ang Diyos ay mapagbigay sa atin, binibigyan tayo ng buhay at kapatawaran. Maging bukas-palad tayo sa pagbabahagi ng Kanyang pagmamahal at ng ating mga mapagkukunan sa mga nangangailangan.
Makalipas ang ilang oras, tumunog ang telepono. Si Ming iyon: “Gusto naming ipahiram sa iyo ni Ann ang perang kailangan mo, walang interes,” alok niya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, kaya tumugon ako, Hindi ko maaaring hingin ito sa inyo.” “Hindi ka humihingi!” Masayang sagot ni Ming. Magiliw nilang ibinigay sa amin ang utang, at binayaran namin sila ni Cari sa lalong madaling panahon.
Naniniwala ako na mapagbigay sina Ming at Ann dahil sa kanilang pagmamahal sa Diyos. Gaya ng sinasabi sa atin ng Kasulatan, “Ang kabutihan ay darating sa mga bukas-palad at nagpapahiram nang walang bayad, na nagsasagawa ng kanilang mga gawain nang may katarungan” (Awit 112:5). Ang mga nagtitiwala sa Diyos ay maaaring magkaroon ng "matatag" na mga puso na "tiwasay" (vv. 7-8), na nauunawaan na Siya ang pinagmumulan ng lahat ng mabuti sa kanilang buhay.
Ang Diyos ay mapagbigay sa atin, binibigyan tayo ng buhay at kapatawaran. Maging bukas-palad tayo sa pagbabahagi ng Kanyang pagmamahal at ng ating mga mapagkukunan sa mga nangangailangan.
Saturday, June 1, 2024
ANG TAGA-Putol NG KAWAYAN AT ANG ANAK NG BUWAN
Matagal na panahon na ang nakalipas, may isang matandang taga-putol ng kawayan na naninirahan. Siya ay napakahirap at malungkot din, sapagkat walang anak na ipinagkaloob ng Langit upang magbigay kasiyahan sa kanyang pagtanda, at sa kanyang puso ay wala siyang inaasahang pahinga mula sa trabaho hanggang sa siya ay mamatay at mailibing sa tahimik na libingan. Tuwing umaga, siya ay pumupunta sa kagubatan at burol kung saan tumutubo ang kawayan na nagpapakita ng kanyang malalagong berdeng dahon laban sa kalangitan. Kapag nakapili na siya, pinuputol niya ang mga balahibo ng kagubatan na ito, at pagkatapos hatiin nang pahaba, o putulin sa mga buko, ay dinadala niya ang kawayan pauwi upang gawin itong iba't ibang gamit para sa bahay. Siya at ang kanyang matandang asawa ay kumikita ng maliit na ikinabubuhay sa pagbebenta ng mga ito.
Isang umaga, tulad ng dati, siya ay lumabas upang magtrabaho, at nang makakita siya ng magandang kumpol ng kawayan, nagsimula na siyang magputol ng ilan dito. Bigla, ang berdeng kakahuyan ng mga kawayan ay nabalot ng maliwanag at malambot na liwanag, na parang ang buong buwan ay sumikat sa lugar na iyon. Sa pagtingin sa paligid sa kanyang pagkagulat, nakita niya na ang kaliwanagan ay nagmumula sa isang kawayan. Ang matandang lalaki, na puno ng pagtataka, ay ibinaba ang kanyang palakol at lumapit sa liwanag. Sa paglapit niya, nakita niya na ang malambot na kislap ay nagmumula sa isang guwang sa loob ng berdeng tangkay ng kawayan, at lalong higit na kamangha-mangha, sa gitna ng kaliwanagan ay may nakatayong isang munting tao, tatlong pulgada lamang ang taas, at labis na kagandahan ang itsura.
"Siguradong ipinadala ka upang maging anak ko, sapagkat natagpuan kita dito sa mga kawayan kung saan nagaganap ang aking pang-araw-araw na trabaho," sabi ng matandang lalaki, at kinuha niya ang munting nilalang sa kanyang kamay at dinala ito sa kanyang asawa upang palakihin. Ang munting batang babae ay napakaganda at napakaliit, kaya inilagay siya ng matandang babae sa isang basket upang maprotektahan siya mula sa anumang posibleng panganib.
Ang matandang mag-asawa ay labis na naging masaya, sapagkat matagal na nilang pinangarap na magkaroon ng anak, at sa kagalakan ay ibinuhos nila ang lahat ng pagmamahal ng kanilang pagtanda sa munting bata na dumating sa kanila sa isang kahanga-hangang paraan.
Mula noon, madalas nang makatagpo ang matandang lalaki ng ginto sa mga buko ng kawayan kapag pinutol niya ang mga ito; hindi lamang ginto, kundi mga mamahaling bato rin, kaya unti-unti siyang yumaman. Nagtayo siya ng magandang bahay, at hindi na siya nakilala bilang isang mahirap na taga-gatas ng kawayan, kundi bilang isang mayamang tao.
Mabilis na lumipas ang tatlong buwan, at sa panahong iyon, ang batang kawayan ay, napakagandang sabihin, ay naging isang ganap na batang babae, kaya't inayos ng kanyang mga magulang ang kanyang buhok at binihisan siya ng magagandang kimono. Siya ay napakaganda na inilagay nila siya sa likod ng mga parilya tulad ng isang prinsesa, at walang pinapayagang makakita sa kanya, sila mismo ang naglilingkod sa kanya. Para bang siya ay gawa sa liwanag, sapagkat ang bahay ay napuno ng malambot na kislap, kaya't kahit sa kadiliman ng gabi ay tila araw pa rin. Ang kanyang presensya ay tila nagdudulot ng mabuting impluwensya sa mga naroroon. Sa tuwing nakakaramdam ng lungkot ang matandang lalaki, kailangan lamang niyang tingnan ang kanyang ampon na anak at agad nawawala ang kanyang kalungkutan, at siya ay nagiging kasing saya noong siya ay bata pa.
Sa wakas, dumating ang araw para pangalanan ang kanilang natagpuang anak, kaya't tinawag ng mag-asawa ang isang kilalang tagapagbigay ng pangalan, at binigyan siya ng pangalang Prinsesa Moonlight, dahil sa kanyang katawan na naglalabas ng malambot na maliwanag na liwanag na para bang siya ay anak ng Diyos ng Buwan.
Sa loob ng tatlong araw, ipinagdiwang ang kapistahan sa pamamagitan ng awit, sayaw, at musika. Lahat ng mga kaibigan at kamag-anak ng matandang mag-asawa ay naroon, at labis ang kanilang kasiyahan sa mga pagdiriwang upang ipagdiwang ang pagbibigay ng pangalan kay Prinsesa Moonlight. Ang bawat isa na nakakita sa kanya ay nagpahayag na hindi kailanman sila nakakita nang ganito kagandang babae; lahat ng kagandahan sa buong haba at lawak ng lupain ay mamumutla sa tabi niya, sabi nila. Ang katanyagan ng kagandahan ng Prinsesa ay kumalat sa malayo at malawak, at marami ang mga manliligaw na nagnanais na makuha ang kanyang kamay, o kahit na makita siya.
Ang mga manliligaw mula sa malayo at malapit ay pumuwesto sa labas ng bahay, at gumawa ng maliliit na butas sa bakod, sa pag-asang masulyapan ang Prinsesa habang siya ay lumilipat mula sa isang silid patungo sa isa pa sa tabi ng beranda. Nanatili sila doon araw at gabi, isinakripisyo kahit ang kanilang pagtulog para sa pagkakataong makita siya, ngunit lahat ay walang kabuluhan. Pagkatapos ay lumapit sila sa bahay, at sinubukang kausapin ang matanda at ang kanyang asawa o ang ilan sa mga alipin, ngunit kahit na ito ay hindi ipinagkaloob sa kanila.
Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng pagkadismaya, nanatili sila roon araw-araw, at gabi-gabi, at itinuturing itong walang kabuluhan, sa kadahilanang napakalaki ng kanilang pagnanais na makita ang Prinsesa.
Sa wakas, gayunpaman, ang karamihan sa mga lalaki, ay nawalan ng loob at pag-asa pareho, at bumalik sa kanilang mga tahanan. Lahat maliban sa limang Knights, na ang sigasig at determinasyon, sa halip na humina, ay tila lalong lumaki sa mga hadlang.
Minsan ay sumulat sila ng mga liham sa Prinsesa, ngunit walang sagot na ibinigay sa kanila. Sa pagkabigo ng mga liham na magbigay ng anumang tugon, sumulat sila ng mga tula sa kanya na nagpapahayag nang kanilang damdamin. Gayunpaman, si Prinsesa Moonlight ay hindi nagbigay ng anumang tanda na natanggap ang mga ito.
Sa ganitong walang pag-asa na estado ay lumipas ang taglamig. Ang niyebe at hamog na nagyelo at ang malamig na hangin ay unti-unting nagbigay lugar sa banayad na init ng tagsibol. Pagkatapos ay dumating ang tag-araw, at ang araw ay nagningas na puti nakakapaso sa iniy, at ang tapat na mga Knight na ito ay patuloy na nagbabantay at naghintay. Sa pagtatapos ng mahabang buwang ito ay tinawag nila ang matandang tagaputol ng kawayan at nakiusap sa kanya na kaawaan sila at ipakita sa kanila ang Prinsesa, ngunit sumagot lamang siya na dahil hindi siya ang kanyang tunay na ama ay hindi niya ito mapilit na sumunod sa kanya.
Ang limang Knights sa pagtanggap ng mahigpit na sagot na ito ay bumalik sa kanilang mga tahanan, at pinag-isipan ang pinakamahusay na paraan upang mahawakan ang puso ng mapagmataas na Prinsesa. Kinuha nila ang kanilang mga rosaryo sa kamay at lumuhod sa harap ng kanilang mga dambana sa bahay, at nagsunog ng mahalagang insenso, nagdarasal kay Buddha na ibigay sa kanila ang nais ng kanilang puso. Kaya lumipas ang ilang araw, ngunit kahit ganoon ay hindi sila makapagpahinga sa kanilang mga tahanan.
Kaya't muling nagtungo sila sa bahay ng taga-putol ng kawayan. Sa pagkakataong ito, lumabas ang matandang lalaki upang sila ay makita, at ipinamamanhik nila sa kanya na ipaalam sa kanila kung ang resolusyon ng Prinsesa ay hindi na makita ng sino man, at ipinamamanhik nila sa kanya na magsalita para sa kanila at sabihin sa kanya ang kadakilaan ng kanilang pagmamahal, at kung gaano katagal nilang hinintay sa lamig ng taglamig at init ng tag-init, walang pagtulog at walang bubong sa lahat ng panahon, walang pagkain at walang pahinga, sa mainit na pag-asa na makuha siya, at sila ay handang ituring ang mahabang pagmamatyag na ito bilang kasiyahan kung magbibigay lamang siya ng isang pagkakataon upang iparating ang kanilang saloobin.
Napakinggan ng matandang lalaki ng buong kagalakan ang kanilang kwento ng pag-ibig, sapagkat sa kanyang puso ay nadama niya ang awa sa mga tapat na manliligaw na ito at nais niyang makita ang kanyang magandang ampon na anak na ikakasal sa isa sa kanila. Kaya pumasok siya kay Prinsesa Buwanliwanag at sinabi ng may paggalang:
“Bagaman palaging tila isang makalangitang nilalang ka sa akin, ngunit ako ay nagkaroon ng abala sa pagpapalaki sa iyo bilang aking sariling anak at ikaw ay nagkaroon ng kasiyahan sa proteksyon ng aking bubong. Ipagdadamot mo ba na gawin ang aking nais?”
Pagkatapos, sinabi ni Prinsesa Moonlight na walang bagay na hindi niya gagawin para sa kanya, na iginagalang at minamahal niya siya bilang kanyang sariling ama, at na para sa kanya mismo, hindi niya maalala ang panahon bago siya dumating sa mundo.
Napakikinggan ng matandang lalaki ng buong galak ang kanyang mga salitang ito ng pagmamahal. Pagkatapos, sinabi niya sa kanya kung gaano siya kabahala na makita siyang ligtas at masaya bago siya mamatay.
“Ako ay isang matandang lalaki, mahigit na pitumpong taong gulang na, at ang aking wakas ay maaaring dumating anumang oras ngayon. Kinakailangan at tama na makita mo ang mga limang manliligaw na ito at pumili ng isa sa kanila.”
“Oh, bakit,” sabi ng Prinsesa na nanglulumo, “kailangan kong gawin ito? Wala akong hangaring magpakasal ngayon.”
“Natagpuan kita,” ang sagot ng matandang lalaki, “maraming taon na ang nakaraan, nang ikaw ay isang maliit na nilalang na tatlong pulgada lamang ang taas, sa gitna ng isang malaking puting liwanag. Ang liwanag ay dumadaloy mula sa kawayan kung saan ikaw ay nakatago at dinala ako sa iyo. Kaya't palagi kong iniisip na ikaw ay higit pa sa mortal na babae. Habang ako'y nabubuhay, tama na na manatili kang kung ano ka man kung iyon ang iyong nais, ngunit isang araw ay titigil ako at sino ang mag-aalaga sa iyo ? Kaya't ipinagdarasal kita na makilala ang mga limang matapang na lalaki isa-isa at magpasiya na magpakasal sa isa sa kanila!”
Pagkatapos ay sumagot ang Prinsesa na siya na hindi siya kasing ganda gaya nang binabalita ng iba, at kahit na pumayag siyang pakasalan ang sinuman sa kanila, kahit hindi pa niya kilala, maaaring magbago ang puso nito pagkatapos. Kaya't dahil hindi siya sigurado sa kanila, kahit na sinabi sa kanya ng kanyang ama na sila ay karapat-dapat na mga Knight, hindi niya naramdaman na mabuti ang magpakita siya sa kanila.
“Lahat ng sinasabi mo ay napaka-makatwiran,” sabi ng matanda, “ngunit anong uri ng mga lalaki ang papayagan mong makita? Hindi ko tinatawag na magaan ang loob nitong limang lalaking naghintay sa iyo ng ilang buwan. Nakatayo sila sa labas ng bahay na ito sa panahon ng taglamig at tag-araw, madalas na ipinagkakait sa kanilang sarili ang pagkain at pagtulog upang mapanalo ka nila. Ano pa ang mahihiling mo?"
Pagkatapos ay sinabi ni Princess Moonlight na kailangan niyang gumawa ng karagdagang pagsubok sa kanilang pagmamahal bago niya pagbigyan ang kanilang kahilingan na makapanayam siya. Dapat patunayan ng limang mandirigma ang kanilang pagmamahal sa pamamagitan ng pagdadala sa kanya mula sa malalayong bansa ng isang bagay na nais niyang angkinin.
Nang gabi ring iyon, dumating ang mga manliligaw at nagsimulang tumugtog ng kanilang mga plauta, at kumanta ng kanilang sariling mga kanta na nagsasabi ng kanilang dakila at walang kapagurang pagmamahal. Nilapitan sila ng mamumutol ng kawayan at inalok sila ng kanyang pakikiramay sa lahat ng kanilang tiniis at sa lahat ng pagtitiis na ipinakita nila sa kanilang pagnanais na mapanalunan ang kanyang alaga. Pagkatapos ay binigyan niya sila ng kanyang mensahe, na pumayag siya na pakasalan ang sinumang matagumpay sa pagdadala sa kanya ng kanyang nais. Ito ay upang subukan sila.
Pagkatapos ay ibinigay niya sa kanila ang kanyang mensahe, na pumapayag siyang ikasal sa sinumang magtagumpay na magdala sa kanya ng kanyang hinihiling. Ito ay upang subukin sila. Ang lima ay lahat na tinanggap ang pagsubok, at inakalang ito ay isang mahusay na plano, dahil ito ay makapagpigil sa pagkakaroon ng inggitan sa kanila. Pagkatapos, ipinaabot ni Prinsesa Moonlight ang mensahe sa Unang Knight na hinihiling niya sa kanya na dalhin sa kanya ang tasa ng bato na noon ay pag-aari ni Buddha sa India. Ang Ikaduhang Knight ay hinihilingan na pumunta sa Bundok ng Horai, na sinasabing matatagpuan sa Silangang Dagat, at dalhin sa kanya ang sanga ng kahanga-hangang puno na lumalaki sa tuktok nito. Ang mga ugat ng punong ito ay gawa sa pilak, ang katawan ay gawa sa ginto, at ang mga sanga ay nagdala ng puting mga hiyas bilang bunga. Ang Ikatlong Knight ay sinabihan na pumunta sa Tsina at hanapin ang apoy-daga at dalhin sa kanya ang balat nito. Ang Ikaapat na Knight ay sinabihan na hanapin ang dragon na may dalang bato na nagpapalabas ng limang kulay at dalhin ito sa kanya. Ang Ikalimang Knight ay dapat hanapin ang layang ibon na may dalang kabibi sa tiyan nito at dalhin ang kabibi sa kanya. Iniisip ng matanda na napakahirap ng mga ito at nag-atubiling dalhin ang mga mensahe, ngunit hindi magpapalit ang Prinsesa ng ibang kondisyon. Kaya ipinadala ang kanyang mga utos salita para sa salita sa limang lalaki na, nang marinig nila ang kailangan sa kanila, ay lahat sila'y nanglumo at nainis sa kung ano ang tila sa kanila ay imposibilidad ng mga tungkulin na ibinigay sa kanila at bumalik sa kanilang sariling tahanan sa kawalan ng pag-asa.
Ngunit sa paglipas ng panahon, nang isipin nila ang Prinsesa, ang pag-ibig sa kanilang mga puso ay nabuhay muli para sa kanya, at pinagpasyahan nilang subukan ang makuha ang kanyang hinihiling sa kanila. Nagpadala ang Unang Kastilyero ng mensahe sa Prinsesa na magsisimula siya sa araw na iyon sa paghahanap ng tasa ni Buddha, at umaasa siyang madala ito sa kanya nang mabilis. Ngunit wala siyang tapang na magtungo sa India, sapagkat noong mga panahong iyon, ang paglalakbay ay napakahirap at puno ng panganib. Kaya pumunta siya sa isa sa mga templo sa Kyoto at kumuha ng isang tasa ng bato mula sa altar doon, binayaran ang pari ng malaking halaga ng pera para rito. Binalot niya ito sa tela ng ginto at, tahimik na naghintay ng tatlong taon, bumalik at dinala ito sa matanda.
Nagtaka si Prinsesa Moonlight na bumalik ang Knight nang napakabilis. Kinuha niya ang tasa mula sa gintong balot, inaasahan na magpapaliwanag ito sa buong silid, ngunit hindi ito kumislap kahit kaunti, kaya nalaman niyang ito ay isang peke at hindi ang tunay na tasa ni Buddha. Agad niyang ibinalik ito at tumangging makita siya. Itinapon ng Kastilyero ang tasa at bumalik sa kanyang tahanan nang lugmok. Isinuko na niya ang lahat ng pag-asa na makuha ang Prinsesa.
Sinabi ng Second Knight sa kanyang mga magulang na kailangan niya ng pagbabago ng hangin para sa kanyang kalusugan, dahil siya ay nahihiya na sabihin sa kanila na ang pag-ibig para sa Si Princess Moonlight ang tunay na dahilan ng kanyang pag-alis sa kanila. Pagkatapos ay umalis siya sa kanilang tahanan, kasabay ng pagpapadala ng mensahe sa Prinsesa na siya ay maglalakbay patungong Bundok Horai sa pag-asang makuha ang sangang ginto at pilak na kanyang hinahangad. Pinayagan lamang niyang samahan siya ng kanyang mga alila hanggang kalahati ng daan, at pagkatapos ay pina-uwi na sila. Narating niya ang baybayin at sumakay sa isang maliit na barko, at pagkatapos ng tatlong araw ng paglalayag, lumapag siya at nag-upa ng ilang mga karpintero upang gumawa ng bahay na hindi mapasok ng kahit sino. Pagkatapos ay nagkulong siya kasama ng anim na bihasang alahero, at sinikap nilang gumawa ng sangang ginto at pilak na inaakala niyang makakapagpasaya sa Prinsesa at magmumukhang galing sa kahanga-hangang puno sa Bundok Horai. Lahat ng kanyang tinanong ay nagsabing ang Bundok Horai ay bahagi lamang ng alamat at hindi tunay.
Nang matapos ang sanga, naglakbay siya pauwi at sinubukang magmukhang pagod at laspag mula sa paglalakbay. Ibinigay niya ang sangang may hiyas sa isang kahon ng lacquer at dinala ito sa taga-putol ng kawayan, nagmamakaawa na ihandog ito sa Prinsesa.
Lubos na nalinlang ang matanda sa hitsura ng Knight na mukhang pagod sa paglalakbay, at inisip niyang siya'y kagagaling lamang mula sa mahabang paglalakbay dala ang sanga. Kaya sinubukan niyang hikayatin ang Prinsesa na makita ang lalaki. Ngunit nanatiling tahimik at malungkot ang Prinsesa. Sinimulan ng matanda na ilabas ang sanga at pinuri ito bilang isang kahanga-hangang kayamanan na wala kahit saan sa buong lupain. Pagkatapos ay nagsalita siya tungkol sa Knight, kung gaano ito kaguwapo at katapang na nagsagawa ng paglalakbay sa napakalayong lugar tulad ng Bundok Horai.
Kinuha ni Prinsesa Moonlight ang sanga at tiningnan ito nang mabuti. Sinabi niya pagkatapos sa kanyang amain na alam niyang imposible para sa lalaki na makuha ang sanga mula sa puno ng ginto at pilak sa Bundok Horai nang mabilis o madali, at ikinalulungkot niyang sabihin na naniniwala siyang ito ay peke.
Lumabas ang matanda sa naghihintay na Knight, na ngayon ay lumapit na sa bahay, at tinanong kung saan niya nakuha ang sanga. Hindi nag-atubili ang lalaki na mag-imbento ng isang mahabang kwento.
"Dalawang taon na ang nakalipas nang sumakay ako sa isang barko at nagsimulang maghanap ng Bundok Horai. Matapos maglayag sa direksyon ng hangin nang ilang panahon, narating ko ang malayong Silangang Dagat. Pagkatapos ay nagkaroon ng malakas na bagyo at kami'y itinapon-tapon nang maraming araw, nawalan na kami ng pandama ng mga direksyon, at sa wakas ay napadpad kami sa isang hindi kilalang isla. Dito ay natagpuan ko ang lugar na pinaninirahan ng mga demonyo na minsan ay nagbanta na patayin at kainin ako. Gayunpaman, nagawa kong makipagkaibigan sa mga nakakatakot na nilalang na ito, at tinulungan nila ako at ang aking mga tripulante na ayusin ang bangka, at muling naglayag kami. Naubos ang aming pagkain, at labis kaming naghirap sa karamdaman sa barko. Sa wakas, sa ikalimangdaan na araw mula sa araw ng pagsisimula, nakita ko sa malayo sa abot-tanaw ang tila tuktok ng bundok. Sa paglapit, napatunayan kong ito ay isang isla, sa gitna ng kung saan tumataas ang isang mataas na bundok. Lumapag ako, at pagkatapos maglibot-libot ng dalawa o tatlong araw, nakita ko ang isang makinang na nilalang na papalapit sa akin sa dalampasigan, hawak ang isang gintong mangkok. Nilapitan ko siya at tinanong kung natagpuan ko ba sa kabutihang-palad ang isla ng Bundok Horai, at sumagot siya:"
"'Oo, ito ang Bundok Horai!'"
"Sa napakahirap na pag-akyat ko sa tuktok, nakita ko ang punong ginto na tumutubo na may mga ugat na pilak sa lupa. Ang mga kababalaghan ng kakaibang lupain na iyon ay napakarami, at kung sisimulan kong ikwento ang mga ito, hindi ako matatapos. Sa kabila ng aking kagustuhang manatili roon nang matagal, sa pagpuputol ng sanga ay nagmadali akong bumalik. Sa buong bilis, inabot ako ng apat na raang araw upang makabalik, at, gaya ng nakikita mo, ang aking mga damit ay basa pa rin mula sa pagkakalantad sa mahabang paglalakbay sa dagat. Hindi na ako naghintay pang magpalit ng damit, kaya sabik akong dalhin agad ang sanga sa Prinsesa."
Sa sandaling iyon, dumating ang anim na alahero na inupahan upang gawin ang sanga, ngunit hindi pa binabayaran ng Knight, at nagsumite sila ng petisyon sa Prinsesa upang mabayaran sila sa kanilang trabaho. Sinabi nila na sila ay nagtrabaho nang mahigit isang libong araw upang gawin ang sangang ginto, na may mga pilak na sanga at mga bunga na hiyas, na ngayon ay inihahandog ng Kastilyero sa kanya, ngunit hindi pa sila nakakatanggap ng bayad. Kaya natuklasan ang pandaraya ng Knight, at ang Prinsesa, natutuwa na makaligtas mula sa isa pang mapilit na manliligaw, ay labis na nasisiyahang isauli ang sanga. Tinawag niya ang mga manggagawa at binayaran sila nang malaki, at sila ay umalis na masaya. Ngunit sa daan pauwi, inabutan sila ng bigong lalaki, na binugbog sila hanggang sa halos mamatay sila, dahil sa pagsiwalat ng lihim, at sila ay halos hindi nakatakas nang buhay. Ang Knight ay bumalik sa kanyang tahanan, galit sa kanyang puso; at sa pagkadesperado na makuha ang Prinsesa, iniwan niya ang lipunan at namuhay nang mag-isa sa kabundukan.
Ngayon, ang Ikatlong Kastilyero ay may kaibigan sa Tsina, kaya sumulat siya rito upang makuha ang balat ng apoy-daga. Ang bisa ng anumang bahagi ng hayop na ito ay hindi ito masusunog ng apoy. Ipinangako niya sa kanyang kaibigan ang anumang halaga ng pera na nais nito kung makukuha lamang ang hinahangad na bagay. Nang dumating ang balita na ang barkong sinasakyan ng kanyang kaibigan ay dumating na sa daungan, naglakbay siya ng pitong araw sakay ng kabayo upang salubungin ito. Ibinigay niya sa kanyang kaibigan ang malaking halaga ng pera, at natanggap ang balat ng apoy-daga. Pagdating sa bahay, inilagay niya ito nang maingat sa isang kahon at ipinadala ito sa Prinsesa habang siya ay naghihintay sa labas para sa kanyang sagot.
Kinuha ng taga-putol ng kawayan ang kahon mula sa Kastilyero at, tulad ng dati, dinala ito sa kanya at sinubukang hikayatin siya na makita agad ang Kastilyero, ngunit tumanggi si Prinsesa Moonlight, na nagsabing kailangan muna niyang subukin ang balat sa pamamagitan ng paglalagay nito sa apoy. Kung ito ang tunay na bagay, hindi ito masusunog. Kaya inalis niya ang pambalot na crape at binuksan ang kahon, pagkatapos ay itinapon ang balat sa apoy. Ang balat ay naglagitik at nasunog agad, at nalaman ng Prinsesa na ang lalaking ito ay hindi rin tumupad sa kanyang pangako. Kaya nabigo rin ang Ikatlong Knight.
Ngayon, ang Ikaapat na Kastilyero ay hindi mas masipag kaysa sa iba. Sa halip na magsimula sa paghahanap ng dragon na may dalang hiyas na naglalabas ng limang kulay, tinawag niya ang lahat ng kanyang mga tagapaglingkod at iniutos sa kanila na hanapin ito sa malalayong lugar sa Japan at sa China, at mahigpit niyang ipinagbawal na bumalik sila hanggang hindi nila natatagpuan ito.
Ang kanyang maraming mga tagasunod at tagapaglingkod ay nagsimula sa iba't ibang direksyon, ngunit walang balak na sundin ang itinuturing nilang imposibleng utos. Sila ay nagbakasyon lamang, pumunta sa magagandang lugar sa kanayunan nang magkakasama, at nagreklamo sa hindi makatwirang utos ng kanilang panginoon.
Samantala, ang Knight, na iniisip na hindi maaaring mabigo ang kanyang mga tauhan na matagpuan ang hiyas, ay nag-ayos ng kanyang bahay at pinalamutian ito nang maganda para sa pagdating ng Prinsesa, dahil siya ay tiyak na makakamit niya ito.
Isang taon ang lumipas sa nakakapagod na paghihintay, at ang kanyang mga tauhan ay hindi pa rin bumabalik na may dalang dragon-hiyas. Ang Knight ay naging desperado. Hindi na siya makapaghintay pa, kaya kasama ang dalawang tao lamang, umupa siya ng barko at inutusan ang kapitan na maghanap ng dragon; tumanggi ang kapitan at mga tripulante na isagawa ang sinasabi nilang walang katotohanan na paghahanap, ngunit pinilit sila ng Knight na sa wakas ay maglayag.
Pagkalipas lamang ng ilang araw sa paglalakbay, nakatagpo sila ng isang malakas na bagyo na tumagal nang matagal, na, nang humupa ang galit nito, ay nagpasya ang Knight na isuko na ang paghahanap sa dragon. Sila ay sa wakas ay napadpad sa pampang, dahil noong mga panahong iyon, ang nabigasyon ay primitive pa.
Isang umaga, tulad ng dati, siya ay lumabas upang magtrabaho, at nang makakita siya ng magandang kumpol ng kawayan, nagsimula na siyang magputol ng ilan dito. Bigla, ang berdeng kakahuyan ng mga kawayan ay nabalot ng maliwanag at malambot na liwanag, na parang ang buong buwan ay sumikat sa lugar na iyon. Sa pagtingin sa paligid sa kanyang pagkagulat, nakita niya na ang kaliwanagan ay nagmumula sa isang kawayan. Ang matandang lalaki, na puno ng pagtataka, ay ibinaba ang kanyang palakol at lumapit sa liwanag. Sa paglapit niya, nakita niya na ang malambot na kislap ay nagmumula sa isang guwang sa loob ng berdeng tangkay ng kawayan, at lalong higit na kamangha-mangha, sa gitna ng kaliwanagan ay may nakatayong isang munting tao, tatlong pulgada lamang ang taas, at labis na kagandahan ang itsura.
"Siguradong ipinadala ka upang maging anak ko, sapagkat natagpuan kita dito sa mga kawayan kung saan nagaganap ang aking pang-araw-araw na trabaho," sabi ng matandang lalaki, at kinuha niya ang munting nilalang sa kanyang kamay at dinala ito sa kanyang asawa upang palakihin. Ang munting batang babae ay napakaganda at napakaliit, kaya inilagay siya ng matandang babae sa isang basket upang maprotektahan siya mula sa anumang posibleng panganib.
Ang matandang mag-asawa ay labis na naging masaya, sapagkat matagal na nilang pinangarap na magkaroon ng anak, at sa kagalakan ay ibinuhos nila ang lahat ng pagmamahal ng kanilang pagtanda sa munting bata na dumating sa kanila sa isang kahanga-hangang paraan.
Mula noon, madalas nang makatagpo ang matandang lalaki ng ginto sa mga buko ng kawayan kapag pinutol niya ang mga ito; hindi lamang ginto, kundi mga mamahaling bato rin, kaya unti-unti siyang yumaman. Nagtayo siya ng magandang bahay, at hindi na siya nakilala bilang isang mahirap na taga-gatas ng kawayan, kundi bilang isang mayamang tao.
Mabilis na lumipas ang tatlong buwan, at sa panahong iyon, ang batang kawayan ay, napakagandang sabihin, ay naging isang ganap na batang babae, kaya't inayos ng kanyang mga magulang ang kanyang buhok at binihisan siya ng magagandang kimono. Siya ay napakaganda na inilagay nila siya sa likod ng mga parilya tulad ng isang prinsesa, at walang pinapayagang makakita sa kanya, sila mismo ang naglilingkod sa kanya. Para bang siya ay gawa sa liwanag, sapagkat ang bahay ay napuno ng malambot na kislap, kaya't kahit sa kadiliman ng gabi ay tila araw pa rin. Ang kanyang presensya ay tila nagdudulot ng mabuting impluwensya sa mga naroroon. Sa tuwing nakakaramdam ng lungkot ang matandang lalaki, kailangan lamang niyang tingnan ang kanyang ampon na anak at agad nawawala ang kanyang kalungkutan, at siya ay nagiging kasing saya noong siya ay bata pa.
Sa wakas, dumating ang araw para pangalanan ang kanilang natagpuang anak, kaya't tinawag ng mag-asawa ang isang kilalang tagapagbigay ng pangalan, at binigyan siya ng pangalang Prinsesa Moonlight, dahil sa kanyang katawan na naglalabas ng malambot na maliwanag na liwanag na para bang siya ay anak ng Diyos ng Buwan.
Sa loob ng tatlong araw, ipinagdiwang ang kapistahan sa pamamagitan ng awit, sayaw, at musika. Lahat ng mga kaibigan at kamag-anak ng matandang mag-asawa ay naroon, at labis ang kanilang kasiyahan sa mga pagdiriwang upang ipagdiwang ang pagbibigay ng pangalan kay Prinsesa Moonlight. Ang bawat isa na nakakita sa kanya ay nagpahayag na hindi kailanman sila nakakita nang ganito kagandang babae; lahat ng kagandahan sa buong haba at lawak ng lupain ay mamumutla sa tabi niya, sabi nila. Ang katanyagan ng kagandahan ng Prinsesa ay kumalat sa malayo at malawak, at marami ang mga manliligaw na nagnanais na makuha ang kanyang kamay, o kahit na makita siya.
Ang mga manliligaw mula sa malayo at malapit ay pumuwesto sa labas ng bahay, at gumawa ng maliliit na butas sa bakod, sa pag-asang masulyapan ang Prinsesa habang siya ay lumilipat mula sa isang silid patungo sa isa pa sa tabi ng beranda. Nanatili sila doon araw at gabi, isinakripisyo kahit ang kanilang pagtulog para sa pagkakataong makita siya, ngunit lahat ay walang kabuluhan. Pagkatapos ay lumapit sila sa bahay, at sinubukang kausapin ang matanda at ang kanyang asawa o ang ilan sa mga alipin, ngunit kahit na ito ay hindi ipinagkaloob sa kanila.
Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng pagkadismaya, nanatili sila roon araw-araw, at gabi-gabi, at itinuturing itong walang kabuluhan, sa kadahilanang napakalaki ng kanilang pagnanais na makita ang Prinsesa.
Sa wakas, gayunpaman, ang karamihan sa mga lalaki, ay nawalan ng loob at pag-asa pareho, at bumalik sa kanilang mga tahanan. Lahat maliban sa limang Knights, na ang sigasig at determinasyon, sa halip na humina, ay tila lalong lumaki sa mga hadlang.
Minsan ay sumulat sila ng mga liham sa Prinsesa, ngunit walang sagot na ibinigay sa kanila. Sa pagkabigo ng mga liham na magbigay ng anumang tugon, sumulat sila ng mga tula sa kanya na nagpapahayag nang kanilang damdamin. Gayunpaman, si Prinsesa Moonlight ay hindi nagbigay ng anumang tanda na natanggap ang mga ito.
Sa ganitong walang pag-asa na estado ay lumipas ang taglamig. Ang niyebe at hamog na nagyelo at ang malamig na hangin ay unti-unting nagbigay lugar sa banayad na init ng tagsibol. Pagkatapos ay dumating ang tag-araw, at ang araw ay nagningas na puti nakakapaso sa iniy, at ang tapat na mga Knight na ito ay patuloy na nagbabantay at naghintay. Sa pagtatapos ng mahabang buwang ito ay tinawag nila ang matandang tagaputol ng kawayan at nakiusap sa kanya na kaawaan sila at ipakita sa kanila ang Prinsesa, ngunit sumagot lamang siya na dahil hindi siya ang kanyang tunay na ama ay hindi niya ito mapilit na sumunod sa kanya.
Ang limang Knights sa pagtanggap ng mahigpit na sagot na ito ay bumalik sa kanilang mga tahanan, at pinag-isipan ang pinakamahusay na paraan upang mahawakan ang puso ng mapagmataas na Prinsesa. Kinuha nila ang kanilang mga rosaryo sa kamay at lumuhod sa harap ng kanilang mga dambana sa bahay, at nagsunog ng mahalagang insenso, nagdarasal kay Buddha na ibigay sa kanila ang nais ng kanilang puso. Kaya lumipas ang ilang araw, ngunit kahit ganoon ay hindi sila makapagpahinga sa kanilang mga tahanan.
Kaya't muling nagtungo sila sa bahay ng taga-putol ng kawayan. Sa pagkakataong ito, lumabas ang matandang lalaki upang sila ay makita, at ipinamamanhik nila sa kanya na ipaalam sa kanila kung ang resolusyon ng Prinsesa ay hindi na makita ng sino man, at ipinamamanhik nila sa kanya na magsalita para sa kanila at sabihin sa kanya ang kadakilaan ng kanilang pagmamahal, at kung gaano katagal nilang hinintay sa lamig ng taglamig at init ng tag-init, walang pagtulog at walang bubong sa lahat ng panahon, walang pagkain at walang pahinga, sa mainit na pag-asa na makuha siya, at sila ay handang ituring ang mahabang pagmamatyag na ito bilang kasiyahan kung magbibigay lamang siya ng isang pagkakataon upang iparating ang kanilang saloobin.
Napakinggan ng matandang lalaki ng buong kagalakan ang kanilang kwento ng pag-ibig, sapagkat sa kanyang puso ay nadama niya ang awa sa mga tapat na manliligaw na ito at nais niyang makita ang kanyang magandang ampon na anak na ikakasal sa isa sa kanila. Kaya pumasok siya kay Prinsesa Buwanliwanag at sinabi ng may paggalang:
“Bagaman palaging tila isang makalangitang nilalang ka sa akin, ngunit ako ay nagkaroon ng abala sa pagpapalaki sa iyo bilang aking sariling anak at ikaw ay nagkaroon ng kasiyahan sa proteksyon ng aking bubong. Ipagdadamot mo ba na gawin ang aking nais?”
Pagkatapos, sinabi ni Prinsesa Moonlight na walang bagay na hindi niya gagawin para sa kanya, na iginagalang at minamahal niya siya bilang kanyang sariling ama, at na para sa kanya mismo, hindi niya maalala ang panahon bago siya dumating sa mundo.
Napakikinggan ng matandang lalaki ng buong galak ang kanyang mga salitang ito ng pagmamahal. Pagkatapos, sinabi niya sa kanya kung gaano siya kabahala na makita siyang ligtas at masaya bago siya mamatay.
“Ako ay isang matandang lalaki, mahigit na pitumpong taong gulang na, at ang aking wakas ay maaaring dumating anumang oras ngayon. Kinakailangan at tama na makita mo ang mga limang manliligaw na ito at pumili ng isa sa kanila.”
“Oh, bakit,” sabi ng Prinsesa na nanglulumo, “kailangan kong gawin ito? Wala akong hangaring magpakasal ngayon.”
“Natagpuan kita,” ang sagot ng matandang lalaki, “maraming taon na ang nakaraan, nang ikaw ay isang maliit na nilalang na tatlong pulgada lamang ang taas, sa gitna ng isang malaking puting liwanag. Ang liwanag ay dumadaloy mula sa kawayan kung saan ikaw ay nakatago at dinala ako sa iyo. Kaya't palagi kong iniisip na ikaw ay higit pa sa mortal na babae. Habang ako'y nabubuhay, tama na na manatili kang kung ano ka man kung iyon ang iyong nais, ngunit isang araw ay titigil ako at sino ang mag-aalaga sa iyo ? Kaya't ipinagdarasal kita na makilala ang mga limang matapang na lalaki isa-isa at magpasiya na magpakasal sa isa sa kanila!”
Pagkatapos ay sumagot ang Prinsesa na siya na hindi siya kasing ganda gaya nang binabalita ng iba, at kahit na pumayag siyang pakasalan ang sinuman sa kanila, kahit hindi pa niya kilala, maaaring magbago ang puso nito pagkatapos. Kaya't dahil hindi siya sigurado sa kanila, kahit na sinabi sa kanya ng kanyang ama na sila ay karapat-dapat na mga Knight, hindi niya naramdaman na mabuti ang magpakita siya sa kanila.
“Lahat ng sinasabi mo ay napaka-makatwiran,” sabi ng matanda, “ngunit anong uri ng mga lalaki ang papayagan mong makita? Hindi ko tinatawag na magaan ang loob nitong limang lalaking naghintay sa iyo ng ilang buwan. Nakatayo sila sa labas ng bahay na ito sa panahon ng taglamig at tag-araw, madalas na ipinagkakait sa kanilang sarili ang pagkain at pagtulog upang mapanalo ka nila. Ano pa ang mahihiling mo?"
Pagkatapos ay sinabi ni Princess Moonlight na kailangan niyang gumawa ng karagdagang pagsubok sa kanilang pagmamahal bago niya pagbigyan ang kanilang kahilingan na makapanayam siya. Dapat patunayan ng limang mandirigma ang kanilang pagmamahal sa pamamagitan ng pagdadala sa kanya mula sa malalayong bansa ng isang bagay na nais niyang angkinin.
Nang gabi ring iyon, dumating ang mga manliligaw at nagsimulang tumugtog ng kanilang mga plauta, at kumanta ng kanilang sariling mga kanta na nagsasabi ng kanilang dakila at walang kapagurang pagmamahal. Nilapitan sila ng mamumutol ng kawayan at inalok sila ng kanyang pakikiramay sa lahat ng kanilang tiniis at sa lahat ng pagtitiis na ipinakita nila sa kanilang pagnanais na mapanalunan ang kanyang alaga. Pagkatapos ay binigyan niya sila ng kanyang mensahe, na pumayag siya na pakasalan ang sinumang matagumpay sa pagdadala sa kanya ng kanyang nais. Ito ay upang subukan sila.
Pagkatapos ay ibinigay niya sa kanila ang kanyang mensahe, na pumapayag siyang ikasal sa sinumang magtagumpay na magdala sa kanya ng kanyang hinihiling. Ito ay upang subukin sila. Ang lima ay lahat na tinanggap ang pagsubok, at inakalang ito ay isang mahusay na plano, dahil ito ay makapagpigil sa pagkakaroon ng inggitan sa kanila. Pagkatapos, ipinaabot ni Prinsesa Moonlight ang mensahe sa Unang Knight na hinihiling niya sa kanya na dalhin sa kanya ang tasa ng bato na noon ay pag-aari ni Buddha sa India. Ang Ikaduhang Knight ay hinihilingan na pumunta sa Bundok ng Horai, na sinasabing matatagpuan sa Silangang Dagat, at dalhin sa kanya ang sanga ng kahanga-hangang puno na lumalaki sa tuktok nito. Ang mga ugat ng punong ito ay gawa sa pilak, ang katawan ay gawa sa ginto, at ang mga sanga ay nagdala ng puting mga hiyas bilang bunga. Ang Ikatlong Knight ay sinabihan na pumunta sa Tsina at hanapin ang apoy-daga at dalhin sa kanya ang balat nito. Ang Ikaapat na Knight ay sinabihan na hanapin ang dragon na may dalang bato na nagpapalabas ng limang kulay at dalhin ito sa kanya. Ang Ikalimang Knight ay dapat hanapin ang layang ibon na may dalang kabibi sa tiyan nito at dalhin ang kabibi sa kanya. Iniisip ng matanda na napakahirap ng mga ito at nag-atubiling dalhin ang mga mensahe, ngunit hindi magpapalit ang Prinsesa ng ibang kondisyon. Kaya ipinadala ang kanyang mga utos salita para sa salita sa limang lalaki na, nang marinig nila ang kailangan sa kanila, ay lahat sila'y nanglumo at nainis sa kung ano ang tila sa kanila ay imposibilidad ng mga tungkulin na ibinigay sa kanila at bumalik sa kanilang sariling tahanan sa kawalan ng pag-asa.
Ngunit sa paglipas ng panahon, nang isipin nila ang Prinsesa, ang pag-ibig sa kanilang mga puso ay nabuhay muli para sa kanya, at pinagpasyahan nilang subukan ang makuha ang kanyang hinihiling sa kanila. Nagpadala ang Unang Kastilyero ng mensahe sa Prinsesa na magsisimula siya sa araw na iyon sa paghahanap ng tasa ni Buddha, at umaasa siyang madala ito sa kanya nang mabilis. Ngunit wala siyang tapang na magtungo sa India, sapagkat noong mga panahong iyon, ang paglalakbay ay napakahirap at puno ng panganib. Kaya pumunta siya sa isa sa mga templo sa Kyoto at kumuha ng isang tasa ng bato mula sa altar doon, binayaran ang pari ng malaking halaga ng pera para rito. Binalot niya ito sa tela ng ginto at, tahimik na naghintay ng tatlong taon, bumalik at dinala ito sa matanda.
Nagtaka si Prinsesa Moonlight na bumalik ang Knight nang napakabilis. Kinuha niya ang tasa mula sa gintong balot, inaasahan na magpapaliwanag ito sa buong silid, ngunit hindi ito kumislap kahit kaunti, kaya nalaman niyang ito ay isang peke at hindi ang tunay na tasa ni Buddha. Agad niyang ibinalik ito at tumangging makita siya. Itinapon ng Kastilyero ang tasa at bumalik sa kanyang tahanan nang lugmok. Isinuko na niya ang lahat ng pag-asa na makuha ang Prinsesa.
Sinabi ng Second Knight sa kanyang mga magulang na kailangan niya ng pagbabago ng hangin para sa kanyang kalusugan, dahil siya ay nahihiya na sabihin sa kanila na ang pag-ibig para sa Si Princess Moonlight ang tunay na dahilan ng kanyang pag-alis sa kanila. Pagkatapos ay umalis siya sa kanilang tahanan, kasabay ng pagpapadala ng mensahe sa Prinsesa na siya ay maglalakbay patungong Bundok Horai sa pag-asang makuha ang sangang ginto at pilak na kanyang hinahangad. Pinayagan lamang niyang samahan siya ng kanyang mga alila hanggang kalahati ng daan, at pagkatapos ay pina-uwi na sila. Narating niya ang baybayin at sumakay sa isang maliit na barko, at pagkatapos ng tatlong araw ng paglalayag, lumapag siya at nag-upa ng ilang mga karpintero upang gumawa ng bahay na hindi mapasok ng kahit sino. Pagkatapos ay nagkulong siya kasama ng anim na bihasang alahero, at sinikap nilang gumawa ng sangang ginto at pilak na inaakala niyang makakapagpasaya sa Prinsesa at magmumukhang galing sa kahanga-hangang puno sa Bundok Horai. Lahat ng kanyang tinanong ay nagsabing ang Bundok Horai ay bahagi lamang ng alamat at hindi tunay.
Nang matapos ang sanga, naglakbay siya pauwi at sinubukang magmukhang pagod at laspag mula sa paglalakbay. Ibinigay niya ang sangang may hiyas sa isang kahon ng lacquer at dinala ito sa taga-putol ng kawayan, nagmamakaawa na ihandog ito sa Prinsesa.
Lubos na nalinlang ang matanda sa hitsura ng Knight na mukhang pagod sa paglalakbay, at inisip niyang siya'y kagagaling lamang mula sa mahabang paglalakbay dala ang sanga. Kaya sinubukan niyang hikayatin ang Prinsesa na makita ang lalaki. Ngunit nanatiling tahimik at malungkot ang Prinsesa. Sinimulan ng matanda na ilabas ang sanga at pinuri ito bilang isang kahanga-hangang kayamanan na wala kahit saan sa buong lupain. Pagkatapos ay nagsalita siya tungkol sa Knight, kung gaano ito kaguwapo at katapang na nagsagawa ng paglalakbay sa napakalayong lugar tulad ng Bundok Horai.
Kinuha ni Prinsesa Moonlight ang sanga at tiningnan ito nang mabuti. Sinabi niya pagkatapos sa kanyang amain na alam niyang imposible para sa lalaki na makuha ang sanga mula sa puno ng ginto at pilak sa Bundok Horai nang mabilis o madali, at ikinalulungkot niyang sabihin na naniniwala siyang ito ay peke.
Lumabas ang matanda sa naghihintay na Knight, na ngayon ay lumapit na sa bahay, at tinanong kung saan niya nakuha ang sanga. Hindi nag-atubili ang lalaki na mag-imbento ng isang mahabang kwento.
"Dalawang taon na ang nakalipas nang sumakay ako sa isang barko at nagsimulang maghanap ng Bundok Horai. Matapos maglayag sa direksyon ng hangin nang ilang panahon, narating ko ang malayong Silangang Dagat. Pagkatapos ay nagkaroon ng malakas na bagyo at kami'y itinapon-tapon nang maraming araw, nawalan na kami ng pandama ng mga direksyon, at sa wakas ay napadpad kami sa isang hindi kilalang isla. Dito ay natagpuan ko ang lugar na pinaninirahan ng mga demonyo na minsan ay nagbanta na patayin at kainin ako. Gayunpaman, nagawa kong makipagkaibigan sa mga nakakatakot na nilalang na ito, at tinulungan nila ako at ang aking mga tripulante na ayusin ang bangka, at muling naglayag kami. Naubos ang aming pagkain, at labis kaming naghirap sa karamdaman sa barko. Sa wakas, sa ikalimangdaan na araw mula sa araw ng pagsisimula, nakita ko sa malayo sa abot-tanaw ang tila tuktok ng bundok. Sa paglapit, napatunayan kong ito ay isang isla, sa gitna ng kung saan tumataas ang isang mataas na bundok. Lumapag ako, at pagkatapos maglibot-libot ng dalawa o tatlong araw, nakita ko ang isang makinang na nilalang na papalapit sa akin sa dalampasigan, hawak ang isang gintong mangkok. Nilapitan ko siya at tinanong kung natagpuan ko ba sa kabutihang-palad ang isla ng Bundok Horai, at sumagot siya:"
"'Oo, ito ang Bundok Horai!'"
"Sa napakahirap na pag-akyat ko sa tuktok, nakita ko ang punong ginto na tumutubo na may mga ugat na pilak sa lupa. Ang mga kababalaghan ng kakaibang lupain na iyon ay napakarami, at kung sisimulan kong ikwento ang mga ito, hindi ako matatapos. Sa kabila ng aking kagustuhang manatili roon nang matagal, sa pagpuputol ng sanga ay nagmadali akong bumalik. Sa buong bilis, inabot ako ng apat na raang araw upang makabalik, at, gaya ng nakikita mo, ang aking mga damit ay basa pa rin mula sa pagkakalantad sa mahabang paglalakbay sa dagat. Hindi na ako naghintay pang magpalit ng damit, kaya sabik akong dalhin agad ang sanga sa Prinsesa."
Sa sandaling iyon, dumating ang anim na alahero na inupahan upang gawin ang sanga, ngunit hindi pa binabayaran ng Knight, at nagsumite sila ng petisyon sa Prinsesa upang mabayaran sila sa kanilang trabaho. Sinabi nila na sila ay nagtrabaho nang mahigit isang libong araw upang gawin ang sangang ginto, na may mga pilak na sanga at mga bunga na hiyas, na ngayon ay inihahandog ng Kastilyero sa kanya, ngunit hindi pa sila nakakatanggap ng bayad. Kaya natuklasan ang pandaraya ng Knight, at ang Prinsesa, natutuwa na makaligtas mula sa isa pang mapilit na manliligaw, ay labis na nasisiyahang isauli ang sanga. Tinawag niya ang mga manggagawa at binayaran sila nang malaki, at sila ay umalis na masaya. Ngunit sa daan pauwi, inabutan sila ng bigong lalaki, na binugbog sila hanggang sa halos mamatay sila, dahil sa pagsiwalat ng lihim, at sila ay halos hindi nakatakas nang buhay. Ang Knight ay bumalik sa kanyang tahanan, galit sa kanyang puso; at sa pagkadesperado na makuha ang Prinsesa, iniwan niya ang lipunan at namuhay nang mag-isa sa kabundukan.
Ngayon, ang Ikatlong Kastilyero ay may kaibigan sa Tsina, kaya sumulat siya rito upang makuha ang balat ng apoy-daga. Ang bisa ng anumang bahagi ng hayop na ito ay hindi ito masusunog ng apoy. Ipinangako niya sa kanyang kaibigan ang anumang halaga ng pera na nais nito kung makukuha lamang ang hinahangad na bagay. Nang dumating ang balita na ang barkong sinasakyan ng kanyang kaibigan ay dumating na sa daungan, naglakbay siya ng pitong araw sakay ng kabayo upang salubungin ito. Ibinigay niya sa kanyang kaibigan ang malaking halaga ng pera, at natanggap ang balat ng apoy-daga. Pagdating sa bahay, inilagay niya ito nang maingat sa isang kahon at ipinadala ito sa Prinsesa habang siya ay naghihintay sa labas para sa kanyang sagot.
Kinuha ng taga-putol ng kawayan ang kahon mula sa Kastilyero at, tulad ng dati, dinala ito sa kanya at sinubukang hikayatin siya na makita agad ang Kastilyero, ngunit tumanggi si Prinsesa Moonlight, na nagsabing kailangan muna niyang subukin ang balat sa pamamagitan ng paglalagay nito sa apoy. Kung ito ang tunay na bagay, hindi ito masusunog. Kaya inalis niya ang pambalot na crape at binuksan ang kahon, pagkatapos ay itinapon ang balat sa apoy. Ang balat ay naglagitik at nasunog agad, at nalaman ng Prinsesa na ang lalaking ito ay hindi rin tumupad sa kanyang pangako. Kaya nabigo rin ang Ikatlong Knight.
Ngayon, ang Ikaapat na Kastilyero ay hindi mas masipag kaysa sa iba. Sa halip na magsimula sa paghahanap ng dragon na may dalang hiyas na naglalabas ng limang kulay, tinawag niya ang lahat ng kanyang mga tagapaglingkod at iniutos sa kanila na hanapin ito sa malalayong lugar sa Japan at sa China, at mahigpit niyang ipinagbawal na bumalik sila hanggang hindi nila natatagpuan ito.
Ang kanyang maraming mga tagasunod at tagapaglingkod ay nagsimula sa iba't ibang direksyon, ngunit walang balak na sundin ang itinuturing nilang imposibleng utos. Sila ay nagbakasyon lamang, pumunta sa magagandang lugar sa kanayunan nang magkakasama, at nagreklamo sa hindi makatwirang utos ng kanilang panginoon.
Samantala, ang Knight, na iniisip na hindi maaaring mabigo ang kanyang mga tauhan na matagpuan ang hiyas, ay nag-ayos ng kanyang bahay at pinalamutian ito nang maganda para sa pagdating ng Prinsesa, dahil siya ay tiyak na makakamit niya ito.
Isang taon ang lumipas sa nakakapagod na paghihintay, at ang kanyang mga tauhan ay hindi pa rin bumabalik na may dalang dragon-hiyas. Ang Knight ay naging desperado. Hindi na siya makapaghintay pa, kaya kasama ang dalawang tao lamang, umupa siya ng barko at inutusan ang kapitan na maghanap ng dragon; tumanggi ang kapitan at mga tripulante na isagawa ang sinasabi nilang walang katotohanan na paghahanap, ngunit pinilit sila ng Knight na sa wakas ay maglayag.
Pagkalipas lamang ng ilang araw sa paglalakbay, nakatagpo sila ng isang malakas na bagyo na tumagal nang matagal, na, nang humupa ang galit nito, ay nagpasya ang Knight na isuko na ang paghahanap sa dragon. Sila ay sa wakas ay napadpad sa pampang, dahil noong mga panahong iyon, ang nabigasyon ay primitive pa.
Mula Holey hanggang Holy
Bilang isang bata, ang aking anak na babae ay mahilig maglaro ng kanyang Swiss cheese sa tanghalian. Ilalagay niya ang pastel yellow square sa kanyang mukha na parang maskara, habang sinasabing, "Tingnan mo, Nanay," ang kanyang kumikinang na berdeng mga mata ay sumisilip mula sa dalawang butas sa keso. Bilang isang batang ina, ang Swiss-cheese mask na iyon ay buod ng aking mga damdamin tungkol sa aking mga pagsisikap—tunay na inialay, puno ng pagmamahal, ngunit napakadi-perpekto. Holey, hindi holy.
Oh, kung paano natin ninanais na mamuhay ng isang banal na buhay—isang buhay na inihiwalay para sa Diyos at nailalarawan sa pagiging katulad ni Jesus. Ngunit araw-araw, tila hindi maaabot ang kabanalan. Sa halip, nananatili ang ating “kabutas-butas.”
Sa 2 Timoteo 1:6-7, sumulat si Pablo sa kanyang protege na si Timoteo, na hinihimok siyang mamuhay ayon sa kanyang banal na tungkulin. Pagkatapos ay nilinaw ng apostol na “Iniligtas tayo [ng Diyos] at tinawag tayo sa isang banal na buhay—hindi dahil sa anumang bagay na nagawa natin kundi dahil sa kanyang sariling layunin at biyaya” (v. 9). Ang buhay na ito ay posible hindi dahil sa ating pagkatao, kundi dahil sa biyaya ng Diyos. Ipinagpapatuloy ni Pablo, “Ang biyayang ito ay ibinigay sa atin kay Cristo Jesus bago ang pasimula ng panahon” (v. 9). Maaari ba nating tanggapin ang biyaya ng Diyos at mamuhay mula sa plataporma ng kapangyarihan na ibinibigay nito?
Maging sa pagiging magulang, pag-aasawa, trabaho, o pagmamahal sa ating kapwa, tinatawag tayo ng Diyos sa isang banal na buhay—na posible hindi dahil sa ating pagsisikap na maging perpekto kundi dahil sa Kanyang biyaya.
Oh, kung paano natin ninanais na mamuhay ng isang banal na buhay—isang buhay na inihiwalay para sa Diyos at nailalarawan sa pagiging katulad ni Jesus. Ngunit araw-araw, tila hindi maaabot ang kabanalan. Sa halip, nananatili ang ating “kabutas-butas.”
Sa 2 Timoteo 1:6-7, sumulat si Pablo sa kanyang protege na si Timoteo, na hinihimok siyang mamuhay ayon sa kanyang banal na tungkulin. Pagkatapos ay nilinaw ng apostol na “Iniligtas tayo [ng Diyos] at tinawag tayo sa isang banal na buhay—hindi dahil sa anumang bagay na nagawa natin kundi dahil sa kanyang sariling layunin at biyaya” (v. 9). Ang buhay na ito ay posible hindi dahil sa ating pagkatao, kundi dahil sa biyaya ng Diyos. Ipinagpapatuloy ni Pablo, “Ang biyayang ito ay ibinigay sa atin kay Cristo Jesus bago ang pasimula ng panahon” (v. 9). Maaari ba nating tanggapin ang biyaya ng Diyos at mamuhay mula sa plataporma ng kapangyarihan na ibinibigay nito?
Maging sa pagiging magulang, pag-aasawa, trabaho, o pagmamahal sa ating kapwa, tinatawag tayo ng Diyos sa isang banal na buhay—na posible hindi dahil sa ating pagsisikap na maging perpekto kundi dahil sa Kanyang biyaya.
Subscribe to:
Comments (Atom)