Ang kayamanan ni Mr. Bennet ay halos galing lang sa isang lupain na kumikita ng dalawang libo kada taon.
Sa kasamaang-palad para sa kanyang mga anak na babae, nakaayos ang mana na mapupunta lamang sa isang lalaking tagapagmana.
Dahil wala siyang anak na lalaki, mapupunta ito sa isang malayong kamag-anak.
May sarili namang pera si Mrs. Bennet, at kahit sapat iyon para sa kanilang pamumuhay, hindi nito kayang punan ang kakulangan.
Ang kanyang ama ay isang abogado sa Meryton at nag-iwan sa kanya ng apat na libong pounds.
May kapatid din siyang babae na asawa ni Mr. Philips, na dating klerk ng kanilang ama at siya na ngayon ang nagpatuloy ng negosyo nito.
May kapatid din siyang lalaki na nakatira sa London at may disenteng hanapbuhay.
Ang Longbourn ay isang milya lang ang layo sa Meryton, kaya napakadaling puntahan ito ng mga dalaga.
Madalas silang pumunta roon tatlo o apat na beses sa isang linggo para bisitahin ang kanilang tiyahin at dumaan sa tindahan ng sumbrero sa kabila.
Ang dalawang bunso, sina Catherine (Kitty) at Lydia, ang pinaka-madalas pumunta.
Mas wala silang pinagkakaabalahan kumpara sa kanilang mga ate, kaya kapag wala silang magawa, naglalakad sila papuntang Meryton para may libangan sa umaga at may mapag-usapan sa gabi.
Kahit kaunti lang ang balita sa lugar, lagi silang may nakukuhang kwento mula sa kanilang tiyahin.
Ngunit sa panahong iyon, hindi na nila kailangang maghanap ng balita.
May isang grupo ng sundalo na dumating sa malapit at mananatili roon buong taglamig, at ang Meryton ang kanilang punong himpilan.
Dahil dito, mas naging exciting ang kanilang pagbisita kay Mrs. Philips.
Araw-araw ay may nadadagdag sa kanilang kaalaman tungkol sa mga opisyal—ang kanilang mga pangalan at pinanggalingan.
Hindi nagtagal, nakilala na rin nila ang mga ito. Dinalaw pa sila ng kanilang tiyuhin sa mga opisyal, kaya lalo silang natuwa.
Halos wala na silang ibang pinag-uusapan kundi ang mga sundalo.
Kahit ang malaking kayamanan ni Mr. Bingley, na kinatutuwaan ng kanilang ina, ay tila walang halaga kumpara sa mga lalaking naka-uniporme.
Isang umaga, matapos pakinggan ang kanilang walang tigil na kwento tungkol sa mga opisyal, kalmadong sinabi ni Mr. Bennet na sa paraan ng kanilang pagsasalita, mukhang sina Kitty at Lydia ang dalawa sa pinakawalang-saysay na babae sa buong lugar.
Matagal na raw niya itong pinaghihinalaan, pero ngayon ay sigurado na siya.
Napahiya si Kitty at hindi na sumagot, pero si Lydia ay walang pakialam at nagpatuloy sa paghanga kay Captain Carter at sa pag-asang makita pa ito bago umalis papuntang London kinabukasan.
Nagulat si Mrs. Bennet na ganun magsalita ang kanyang asawa tungkol sa sarili nilang mga anak.
Sinabi niyang kung may mamaliitin man siya, hindi iyon ang sarili niyang mga anak.
Sumagot si Mr. Bennet na kung walang-saysay ang kanyang mga anak, umaasa siyang alam niya iyon. Iginiit ni Mrs. Bennet na lahat ng kanilang anak ay matatalino.
Hindi sumang-ayon si Mr. Bennet, lalo na sa dalawa nilang bunso na sa tingin niya ay talagang hangal.
Pinagtanggol sila ni Mrs. Bennet at sinabing hindi dapat asahan na kasing talino sila ng kanilang mga magulang.
Naniniwala siyang kapag tumanda na ang mga ito, mawawala rin ang hilig sa mga sundalo.
Inamin pa niya na noong bata siya ay mahilig din siya sa mga lalaking naka-pulang uniporme—at kahit ngayon, gusto pa rin niya iyon.
Nagbiro pa siya na kung may guwapong batang koronel na may malaking kita na manligaw sa isa sa kanilang mga anak, hindi siya tatanggi.
Binanggit pa niya kung gaano kagwapo si Colonel Forster noong isang gabi sa kanyang uniporme.
Biglang sinabi ni Lydia na ayon sa kanilang tiyahin, hindi na raw madalas pumunta sina Colonel Forster at Captain Carter kay Miss Watson, at madalas na raw silang makita sa Clarke’s library.
Hindi pa nakakasagot si Mrs. Bennet nang pumasok ang isang katulong na may dalang sulat para kay Jane mula sa Netherfield.
Naghintay ito ng sagot. Naging excited si Mrs. Bennet at agad tinanong kung kanino galing at ano ang laman.
Sinabi ni Jane na galing ito kay Miss Bingley at binasa ito:
“Mahal kong kaibigan,
Kung hindi ka darating upang kumain kasama namin ni Louisa ngayong araw, baka mag-away kami at magkapootan habang-buhay—dahil ang buong araw na kaming dalawa lang ay tiyak na mauuwi sa pagtatalo.
Halika agad kapag natanggap mo ito. Ang kapatid ko at ang mga ginoo ay kakain kasama ng mga opisyal. Lagi mong kaibigan,
Caroline Bingley.”
“Kasama ng mga opisyal!” sigaw ni Lydia.
“May lakad sila,” sabi ni Mrs. Bennet, “nakakalungkot naman.”
Tinanong ni Jane kung maaari niyang gamitin ang karwahe. Ngunit sinabi ni Mrs. Bennet na mas mabuting sumakay siya ng kabayo dahil mukhang uulan—at sa gayon ay mapipilitan siyang magpalipas ng gabi roon.
Sinabi ni Elizabeth na gagana lang ang plano kung hindi siya pauuwiin agad.
Iginiit ni Mrs. Bennet na hindi iyon mangyayari.
Mas gusto sana ni Jane ang karwahe, pero sinabi ng kanyang ina na kailangan ang mga kabayo sa bukid.
Nagbiro si Mr. Bennet na mas madalas pa ngang kailangan ang mga ito doon kaysa sa kanya.
Sa huli, napilit si Jane na sumakay ng kabayo, at pinadalhan siya ng kanyang ina ng masasayang hula na uulan nga.
At tama siya—hindi pa nagtatagal ay bumuhos ang ulan.
Nag-alala ang kanyang mga kapatid, pero natuwa si Mrs. Bennet.
Umulan buong gabi kaya hindi na nakauwi si Jane. Paulit-ulit pang pinuri ni Mrs. Bennet ang sarili niyang plano.
Kinabukasan, may dumating na sulat mula kay Jane para kay Elizabeth.
Sinabi ni Jane na masama ang kanyang pakiramdam dahil nabasa siya sa ulan.
Pinipilit siyang manatili ng kanyang mga kaibigan at magpatingin sa doktor.
Sinabi niyang masakit lang ang kanyang lalamunan at ulo.
Pagkatapos basahin ang sulat, nagbiro si Mr. Bennet na kung sakaling magkasakit nang malubha si Jane o mamatay, kahit papaano ay may aliw na nangyari iyon habang hinahabol si Mr. Bingley at dahil sa utos ng kanyang ina.
Hindi ito pinansin ni Mrs. Bennet at sinabing hindi naman namamatay ang mga tao sa simpleng sipon.
Nag-alala si Elizabeth at nagpasyang puntahan si Jane. Dahil walang karwahe at hindi siya marunong sumakay ng kabayo, nagpasya siyang maglakad.
Tinawag siyang katawa-tawa ng kanyang ina dahil sa putik, pero sinabi niyang ang mahalaga ay makita si Jane.
Nagbiro pa ang kanyang ama tungkol sa kabayo, pero tumanggi siya. Determinado siyang maglakad ng tatlong milya.
Sinabi ni Mary na kahanga-hanga ang kanyang kabaitan, pero dapat daw ay ginagabayan ng rason ang kilos.
Sumama sina Kitty at Lydia hanggang Meryton.
Habang naglalakad, umaasa si Lydia na makikita pa nila si Captain Carter.
Pagdating sa Meryton, humiwalay na sila—pumunta ang dalawa sa bahay ng asawa ng isang opisyal, at si Elizabeth ay nagpatuloy mag-isa.
Tumawid siya sa mga bukid, tumalon sa mga bakod at putikan, hanggang sa makarating sa Netherfield na pagod, marumi, at namumula ang mukha.
Pagdating niya, nagulat ang lahat sa kanyang itsura, lalo na sina Miss Bingley at Mrs. Hurst, na hindi makapaniwala na naglakad siya nang ganoon kalayo sa masamang panahon.
Ngunit tinanggap pa rin siya nang magalang. Mabait si Mr. Bingley, habang si Mr. Darcy ay tahimik ngunit tila humanga sa kanyang sipag.
Si Mr. Hurst naman ay walang pakialam at iniisip lang ang kanyang almusal.
Agad tinanong ni Elizabeth ang kalagayan ni Jane at nalaman niyang hindi ito maayos ang tulog, may lagnat, at hindi makabangon.
Dinala siya agad sa kwarto ni Jane. Tuwang-tuwa si Jane na makita siya, kahit mahina pa at hindi makapagsalita nang matagal.
Nagpasalamat siya sa pag-aalaga sa kanya, at nanatili si Elizabeth sa kanyang tabi, tahimik na nag-aalaga.
Pagkatapos ng almusal, sumama na sa kanila ang magkapatid, at nagsimulang magustuhan ni Elizabeth ang mga ito nang makita niya kung gaano sila kaalaga at nag-aalala para kay Jane.
Dumating ang albularyo (apothecary), at matapos suriin si Jane, sinabi nito ang inaasahan na nila—na malala ang sipon niya.
Pinayuhan siyang bumalik sa kama at magpahinga, at nangakong magbibigay ng gamot.
Agad nilang sinunod ang payo dahil lalo pang lumalala ang kanyang lagnat at matindi ang sakit ng ulo niya.
Hindi umalis si Elizabeth sa tabi ni Jane kahit sandali, at ang ibang mga babae ay madalas ding nasa paligid.
Dahil wala ang mga ginoo, wala rin naman talaga silang ibang mapagkaabalahan.
Nang tumunog ang alas-tres, naramdaman ni Elizabeth na kailangan na niyang umalis, kahit labag sa loob niya.
Inalok siya ni Miss Bingley ng karwahe, at konti na lang ay papayag na sana siya.
Ngunit nang ipakita ni Jane kung gaano siya nalulungkot sa pag-alis ni Elizabeth, napilitan si Miss Bingley na baguhin ang alok—imbes na pauwiin siya, inimbitahan na lang siyang manatili muna sa Netherfield.
Buong pasasalamat itong tinanggap ni Elizabeth. Kaagad na pinapunta ang isang katulong sa Longbourn upang ipaalam sa kanyang pamilya na mananatili siya roon at para kumuha ng mga damit na kakailanganin niya.
