Kapangyarihan ng Panalangin sa Panahon ng Kadiliman

Sa isang selda ng bilangguan sa China, umiiyak si Timothy. Noong unang beses siyang tumakas mula sa North Korea, siya ay ibinalik lamang sa kanilang bansa. Ngunit nang mahuli siya sa ikalawang pagkakataon, alam niyang haharap siya sa pampublikong pagbitay kapag siya’y ipinadala pabalik. Isang South Korean na gangster na kasama niya sa selda, na naawa sa binatilyong ito, ang nagbigay sa kanya ng Bibliya at nagturo sa kanya kung paano manalangin: “Sabihin mo lang sa Diyos ang iyong mga kahilingan at sabihin mo ang Amen sa huli.” 

Dahil sa matinding desperasyon, nanalangin si Timothy sa isang Diyos na hindi pa niya kilala, humihiling ng isang imposibleng pagtakas. 

Sinagot ng Diyos ang panalanging iyon sa pamamagitan ng dalawang embahador na nagpadala sa kanya sa Pilipinas sa halip na sa tiyak na kamatayan sa North Korea. 

Dahil sa kanyang pasasalamat sa pagliligtas ng Diyos, naglingkod si Timothy sa Kanya mula noon, ipinaglalaban ang katarungan para sa iba pang mga bilanggo. 

Dalawang libong taon na ang nakalilipas, si Pedro ay napunta rin sa isang katulad na sitwasyon—nakabilanggo kahit wala siyang ginawang krimen. 

Ang kanyang kamatayan sa kamay ni Haring Herodes ay tila tiyak na mangyayari, at sa pananaw ng tao ay wala nang paraan upang siya’y makatakas. 

Napapalibutan siya ng mga bantay, nakagapos sa kadena, at mahigpit na nakasara ang mga pintuan ng bilangguan. Lahat ay tila patungo sa isang malungkot na wakas. 

Ngunit may isang mahalagang katotohanan na nagbago sa lahat: “ang iglesya ay taimtim na nananalangin sa Diyos para sa kanya” (Gawa 12:5). 

Nagtipon ang mga mananampalataya at patuloy na ipinanalangin si Pedro, nagtitiwala sa Diyos kahit tila wala nang pag-asa. 

Kailangan nila ng isang himalang napakahirap paniwalaan kaya nang sagutin ng Diyos ang kanilang panalangin at makahimala siyang napalaya, nahirapan silang maniwala. 

Nang kumatok si Pedro sa pintuan, sinabi pa ng ilan, “Anghel niya iyon” (talata 15), dahil hindi nila agad matanggap na tunay ngang kumilos ang Diyos. 

Ipinapaalala nito sa atin kung gaano kadaling manalangin ngunit magduda pa rin kung kayang gawin ng Diyos ang imposible. 

Kapag nahaharap tayo sa mga sitwasyong tila wala nang pag-asa, madalas tayong matuksong mawalan ng pag-asa, umatras, o umasa lamang sa sarili nating lakas. 

Ngunit ipinapaalala ng kuwento ni Pedro na ang Diyos ay patuloy pa ring gumagawa ng mga himala hanggang ngayon. 

Naririnig pa rin Niya ang mga panalangin ng Kanyang mga anak at kumikilos Siya sa mga paraang higit sa ating pang-unawa. 

Hindi man lahat ay nangyayari ayon sa ating inaasahan—nagtagumpay si Herodes na ipapatay si Santiago (talata 2)—ngunit nananatiling mas dakila ang kapangyarihan at layunin ng Diyos kaysa sa ating nakikita. 

Dahil dito, maaari tayong lumapit nang may tapang sa trono ng Diyos, dala kahit ang mga panalanging tila imposible. 

Nananalangin tayo hindi dahil maganda ang sitwasyon, kundi dahil tapat at makapangyarihan ang Diyos. 

Kahit sa gitna ng kawalan ng katiyakan, makapagtitiwala tayo na Siya ay nakikinig, nagmamalasakit, at kumikilos sa mga paraang nagpapakita ng Kanyang awa, lakas, at kaluwalhatian.