Hindi Nag-iisa: Ang Lakas ng Panalangin at Pagkakaisa

Isang pangkat ng mga hyena ang pumaligid sa nag-iisang leona. Nang salakayin siya ng mga nagngangalit na mababangis na hayop, lumaban ang leona. Kumakagat, kumakalmot, umuungol, at umuumaalulong sa desperadong pagtatangkang mapalayas ang kanyang mga kaaway, sa huli ay bumagsak siya. Habang pinagtutulungan siya ng pangkat, dumating ang isa pang leona upang iligtas siya, kasunod ang tatlong katuwang ilang segundo lamang ang pagitan. Kahit na mas marami ang kanilang kalaban, nagtagumpay ang mga dambuhalang pusa na palayasin ang mga hyena hanggang sa nagkawatak-watak ang mga ito. Magkakasama silang tumayo, nakatanaw sa malayo na para bang umaasang muling aatake ang mga kalaban. Ang mga tagasunod ni Jesus ay hindi makalalakad nang mag-isa sa paglalakbay na ito; kailangan natin ang suporta, pag-aliw, at panalangin ng iba. Ang pinakamakapangyarihang tulong na maibibigay natin sa isa’t isa ay ang kaloob ng panalangin, na nag-uugnay sa atin nang tuwiran sa puso ng Diyos. Alam na alam ito ni apostol Pablo. Sa kanyang sulat sa mga mananampalataya sa Roma, taimtim siyang nakiusap: “Nakikiusap ako sa inyo, mga kapatid, alang-alang sa ating Panginoong Jesu-Cristo at sa pag-ibig ng Espiritu, na makiisa kayo sa akin sa pamamagitan ng pananalangin sa Diyos para sa akin” (Roma 15:30). Hindi siya nahiyang aminin na kailangan niya ang panalangin ng iba. Hiniling niya na ipanalangin siyang maligtas mula sa mga hindi sumasampalataya sa Judea at na ang mga tao ng Panginoon ay malugod siyang tanggapin kasama ng mga kaloob na dala niya (v. 31). Kinilala rin ni Pablo ang kagandahan at lakas ng pagiging bahagi ng katawan ni Cristo. Pinahalagahan niya ang pag-aliw na nagmumula sa kanilang pagsasamahan at ang pagkakaisang dulot ng panalangin (v. 32). Upang patunayan na hindi rin sila nag-iisa sa kanilang mga pagsubok, isinama niya ang kanyang sariling mga panalangin para sa kanila at tinapos ang kanyang sulat sa isang makapangyarihang pagpapala: “Sumainyo nawa ang Diyos ng kapayapaan” (v. 33). Totoo pa rin ito para sa atin ngayon. Habang sinusundan natin si Jesus, makakaharap tayo ng mga pagsalungat, maging sa pisikal na hamon o sa mga espirituwal na labanan. Gayunman, ipinangako ng Diyos na hindi Niya tayo iiwan. Siya ang lumalaban para sa atin, nagpapalakas sa atin, at nagbibigay ng tagumpay. Ngunit tinatawag din Niya tayo upang magsama-sama bilang Kanyang bayan—itinataas ang isa’t isa, tapat na nananalangin, at laging handang manalangin sa lahat ng oras. Kapag ginawa natin ito, hindi lamang natin pinapasan ang bigat ng isa’t isa kundi nasasaksihan din natin ang kapayapaan at kapangyarihan ng Diyos na gumagawa sa ating kalagitnaan.